ตอนที่ 98 — ตอนที่ 98 คุณป้าพาคนมาแล้ว

เหอะ อะไรคือเธอดูหน้าตาน่ารังแกกัน?

ซูอิ๋งค้อนขวับพลางผลักฉินเจิ้งไปหนึ่งที อดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงตัวเองในชาติก่อน ที่ทั้งอ่อนแอ ขี้ขลาด หัวโบราณ และไม่รู้ประสีประสา จึงถูกคนอื่นรังแกจนย่อยยับอย่างแสนสาหัส คนที่มารังแกเธอนั้นชั่วช้าสามานย์ก็จริงอยู่ ทว่าตัวเธอเองไม่มีส่วนผิดเลยอย่างนั้นหรือ?

“อิ๋งอิ๋ง พี่ขอโทษนะ”

ฉินเจิ้งรู้ตัวทันทีว่าตนพูดผิดไป รีบยกมือขึ้นเกาศีรษะละล่ำละลักอธิบาย “พี่ไม่ได้บอกว่าเธอไม่ดีนะ… แต่เป็นเพราะพวกคนเลวพวกนั้นมันชั่วร้ายเกินไปต่างหาก…”

“พี่เจิ้งไม่ได้พูดผิดหรอกค่ะ”

ซูอิ๋งทอดถอนใจ ตัดบทชายหนุ่มที่ยิ่งอธิบายก็ยิ่งพอกพูนความผิด “ฉันน่ะดูน่ารังแกจริงๆ นั่นแหละค่ะ เพราะฉะนั้นพี่ถึงต้องให้โอกาสฉันได้ฝึกฝนตัวเองเหมือนกับต้าหู่ไงล่ะคะ”

เธอเอื้อมมือไปเขย่าแขนของเขาพลางออดอ้อน “นะพี่เจิ้งนะ ให้คนอื่นคอยเดินตามฉันรู้สึกอึดอัดใจจะตายไปค่ะ”

“ก็ได้จ้ะ”

ฉินเจิ้งจนปัญญาอย่างยิ่ง เดิมทีเขาไม่อยากจะยอมตกลง ทว่าอิ๋งอิ๋งที่กำลังทำท่าทางออดอ้อนน่ารักเช่นนี้มีหรือที่เขาจะปฏิเสธลงได้ เขาจึงก้มลงอุ้มลูกหมาขึ้นมาแล้วเอ่ย “ได้เวลาแล้วล่ะ พวกเราพาต้าหู่กลับไปไว้ในห้อง แล้วรีบไปบ้านคุณปู่กันเถอะ อาสะใภ้สองยังรอให้เธอไปช่วยแทงเข็มให้อยู่นะ”

เฮ้อ… หากอิ๋งอิ๋งตัวเล็กเหมือนกับต้าหู่ก็คงดี เขาจะได้คอยอุ้มเธอไว้ในอ้อมอกได้ตลอดเวลา

วันรุ่งขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน ซูอิ๋งปั่นจักรยานมาถึงจุดเดิมบริเวณหน้าโรงงานเครื่องจักรกลประจำตำบล เธอเพิ่งจะตั้งขาตั้งจักรยานเรียบร้อย ยังไม่ทันได้ยกตะกร้าสะพายหลังลงมา จู่ๆ ก็มีเสียงคนร้องตะโกนลั่นขึ้นมา “หล่อนนั่นแหละ ใช่หล่อนจริงๆ ด้วย ทุกคนรีบมาเร็วเข้า!”

ซูอิ๋งสะดุ้งโหยงจนตัวสั่น หันขวับไปมองตามทิศทางของเสียง ก็เห็นคุณป้าคนเมื่อวานกำลังนำหน้าคนกลุ่มหนึ่งวิ่งกรูตรงเข้ามาหาเธอ

คุณป้าไปแจ้งความกับสำนักพาณิชย์และอุตสาหกรรมแล้วพาคนมาจับเธออย่างนั้นหรือ?!

ซูอิ๋งตกใจกลัวจนหน้าถอดสี รีบหมุนตัวตั้งท่าจะวิ่งหนี ทว่าเพราะมีตะกร้าสะพายอยู่บนหลัง ขอบตะกร้าจึงถูกใครบางคนคว้าหมับไว้ได้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงร้องของคุณป้าที่ดังขึ้น “แม่หนู เธอจะวิ่งหนีทำไมกันเนี่ย? ป้าพาทุกคนมาช่วยอุดหนุนซื้อขนมข้าวหมักของเธอต่างหากเล่า!”

ซูอิ๋งจึงยอมชะงักฝีเท้า เมื่อกวาดสายตามองดูอย่างถี่ถ้วนก็พบว่าคนที่ตามมาล้วนสวมใส่ชุดชาวบ้านธรรมดา ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบของรัฐ เธอจึงพรูลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก เดินกลับมาที่จักรยาน ยกหม้อนึ่งอะลูมิเนียมออกมาจากตะกร้าแล้วเปิดฝาออก ขนมข้าวหมักด้านในยังคงส่งควันร้อนกรุ่นพวยพุ่ง

คุณป้าโบกไม้โบกมือพลางป่าวร้องเสียงดังลั่น “เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วไม่มีผิด ขนมข้าวหมักเจ้านี้แค่ดมกลิ่นก็หอมฟุ้งไม่เหมือนใครแล้ว รีบซื้อกันเร็วเข้าเถอะ อร่อยจนเอาเนื้อหมูมาแลกก็ไม่ยอมเลยนะ!”

“แม่หนู ฉันเอาชิ้นหนึ่ง!” “ฉันเอาสองชิ้น!”

การค้าขายย่อมต้องการบรรยากาศที่คึกคัก เมื่อตรงนี้เกิดความคึกคักขึ้นมา บรรดาคนงานที่กำลังรีบเร่งเดินไปเข้ากะทำงานต่างก็พากันเดินเข้ามามุงดู “ขายอะไรกันน่ะ?”

คุณป้าช่วยร้องเรียกลูกค้าเสียงดังกระฉับกระเฉงยิ่งกว่าซูอิ๋งเสียอีก “ซื้อขนมข้าวหมักสิ ชิ้นเบ้อเริ่มขนาดนี้ขายแค่ชิ้นละหนึ่งเจี่ยวเองนะ อร่อยสุดๆ ไปเลย ขนาดเย็นชืดแล้วยังอร่อยเลย ขืนชักช้าหมดแล้วจะหาว่าไม่บอกนะ!”

“นี่เงินหนึ่งเจี่ยว เอามาให้ฉันชิมสักชิ้นซิ”

ผู้คนจำนวนมากที่เดิมทีไม่ได้คิดจะซื้ออาหารเช้าต่างก็พากันเบียดเสียดเข้ามา เมื่อเห็นว่าขนมข้าวหมักมีหน้าตาสวยงามน่ากิน กลิ่นหอมเย้ายวนใจ แถมราคายังย่อมเยาจับต้องได้ จึงพากันแย่งชิงซื้อ ขนมข้าวหมักถูกขายหมดเกลี้ยงในชั่วพริบตาเดียว

มีหลายคนที่ซื้อไม่ทันส่งเสียงโวยวายด้วยความเสียดาย คุณป้าจึงตะโกนเสียงดังกว่าใครเพื่อน “ขนาดฉันมาเช้าขนาดนี้ยังซื้อไม่ทันเลย ของดีๆ มันก็ต้องขายหมดไวแบบนี้แหละ อยากกินพรุ่งนี้ก็ตื่นให้เช้ากว่านี้สิ!”

จากนั้นนางจึงหันมาตะโกนถามซูอิ๋งเสียงดัง “แม่หนู พรุ่งนี้เธอจะมาอีกไหม? ป้าขอจองล่วงหน้าไว้สามชิ้นนะ”

“มาแน่นอนค่ะคุณป้า” ซูอิ๋งเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย “ฉันจะเก็บไว้ให้ป้าสามชิ้นแน่นอนค่ะ”

ทันใดนั้นผู้คนรอบข้างก็พากันแห่จองตามทันที “ฉันเอาชิ้นหนึ่งนะ!” “ฉันเอาจองสองชิ้น แม่หนูต้องเก็บไว้ให้ฉันให้ดีนะ!”

“ทุกท่านวางใจได้เลยค่ะ!”

วันนี้ปิดแผงเร็วยิ่งกว่าเดิม ซูอิ๋งเก็บข้าวของอย่างเบิกบานใจ แล้วเข็นจักรยานมุ่งหน้าไปยังสหกรณ์จัดซื้อและจำหน่ายของตำบล ขณะที่เดินผ่านตรอกซอกซอยสายหนึ่ง คุณป้าคนเดิมก็โผล่หน้าออกมา เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มแป้น “แม่หนู วันนี้การค้าขายราบรื่นดีไหมล่ะ?”

เมื่อครู่คุณป้าเอาแต่ช่วยร้องตะโกนเรียกลูกค้า ทว่าความจริงแล้วไม่ได้ควักเงินซื้อเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ซูอิ๋งคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่านางจะต้องเดินมาหา เธอจึงหยิบขนมข้าวหมักชิ้นหนึ่งที่แอบซ่อนแยกไว้ต่างหากออกมา ยื่นส่งให้คุณป้าด้วยรอยยิ้ม:

“เพราะได้คุณป้าช่วยแท้ๆ การค้าของฉันถึงได้ราบรื่นขนาดนี้ ป้าเหนื่อยแย่เลยนะคะ ขนมชิ้นนี้ฉันขอมอบให้หลานชายของป้าเอาไว้กินเล่นค่ะ เสียแต่ว่ามันเย็นชืดไปแล้ว ป้าคงต้องเอากลับไปอุ่นเองนะคะ”