ตอนที่ 53 — ตอนที่ 53 ฟ่านถังถัง

ซ่า… ซ่า…

เสียงรบกวนที่ดังออกมาจากวิทยุนั้นอึกทึกไม่น้อย

ทว่าคนตระกูลไป๋กลับไม่รังเกียจเลยสักนิด ทุกคนต่างตั้งอกตั้งใจฟังด้วยสีหน้าจริงจัง

“ตำแหน่งนี้อยู่ห่างจากพวกเราไปไกลโขเลย ลองหมุนดูคลื่นอื่นอีกสิคะ ก่อนหน้านี้เสี่ยวหนิงเคยบอกว่าที่ที่อยู่ใกล้พวกเราที่สุดคือฐานที่มั่นปลอดภัยหั่วเฟิ่งนี่นา!” หวังอีอวิ๋นกล่าว

เมื่อไป๋ซีหนิงได้ยินชื่อฐานที่มั่นปลอดภัยหั่วเฟิ่ง ดวงตาของเธอก็หรี่ลงเล็กน้อย

ที่นั่น มีคนขององค์กรลึกลับนั่นแฝงตัวอยู่

เหลิ่งเยี่ยไป๋ไม่พลาดที่จะสังเกตเห็นแววหม่นหมองที่พาดผ่านดวงตาของไป๋ซีหนิงไปชั่ววูบ ปลายนิ้วของเขาจึงเผลอกำเข้าหากันแน่นขึ้นเล็กน้อย

ความรู้สึกในความฝันที่ถูกคนปฏิบัติราวกับสัตว์ทดลองพลันถาโถมขึ้นมาในหัวใจอีกครั้ง

สำหรับเขาแล้วนั่นเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง แต่สำหรับเสี่ยวหนิง มันคือสิ่งที่เคยเกิดขึ้นจริงทุกประการ

นัยน์ตาอันเย็นเยียบของเหลิ่งเยี่ยไป๋ฉายประกายสังหารวาบผ่าน

คนพวกนั้น จะปล่อยให้รอดไปไม่ได้แม้แต่คนเดียว

ซ่า… ซ่า…

เครื่องรับวิทยุส่งเสียงซ่ารบกวนออกมาอีกครั้ง

“จุดอ่อน… ของซอมบี้คือส่วนหัว ขอให้ทุกคนหยิบ… อาวุธขึ้นมาต่อสู้ ในสมองของซอมบี้มี… ผลึกคริสตัล ซึ่งผู้มีพลังจิตสามารถนำมาดูดซับได้…”

เสียงประกาศที่ออกเสียงชัดเจนถ้อยชัดคำดังลอดออกมาจากลำโพงวิทยุ

น้ำเสียงนี้คุ้นหูยิ่งนัก เป็นเสียงของพิธีกรอ่านข่าวที่มักจะปรากฏตัวบนหน้าจอโทรทัศน์เป็นประจำนั่นเอง

“…ยังพอมีความหวังสินะ”

ไป๋เจิ้งเซวียนนั่งฟังเสียงในวิทยุอยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะเอ่ยประโยคนี้ออกมาได้ก็ผ่านไปพักใหญ่

วันสิ้นโลกผ่านพ้นมาได้ครึ่งเดือนแล้ว ผู้คนมากมายเริ่มสูญเสียปณิธานในการดิ้นรนเอาชีวิตรอด

หากบรรดาผู้รอดชีวิตได้ยินเสียงประกาศจากในวิทยุนี้ คงจะเรียกความเชื่อมั่นและกำลังใจกลับคืนมาได้ไม่น้อย

ไป๋เจิ้งเซวียนถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะนั่งฟังข้อมูลที่เปิดวนซ้ำไปซ้ำมาในวิทยุต่อไป

คลื่นความถี่ช่องนี้เปิดประกาศเรื่องจุดอ่อนของซอมบี้ พร้อมทั้งสอนวิธีดูดซับพลังจิตและวิธีใช้งานพลังจิตให้แก่ผู้มีพลังจิตทั้งหลาย

คนตระกูลไป๋นั่งฟังวนไปหลายรอบ จึงค่อยหมุนเปลี่ยนไปฟังคลื่นความถี่ช่องอื่นต่อ

ไป๋เจิ้งเซวียนหมุนปุ่มปรับคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกช่องสัญญาณที่มีเสียงพูดล้วนถูกเปิดฟังซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ

สำหรับคนตระกูลไป๋แล้ว ข้อมูลเหล่านี้ไม่ได้เป็นประโยชน์อะไรต่อพวกเขาเลยแม้แต่น้อย แต่พวกเขาก็ยังตั้งใจฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่อย่างนั้น

แม้คนตระกูลไป๋จะใช้ชีวิตในยุคสุดท้ายได้อย่างสำราญใจและมีอิสระเสรีเพียงใด ทว่าลึกๆ แล้วพวกเขาก็ยังคงหวังให้วิถีชีวิตกลับคืนสู่สภาวะปกติสุขมากกว่าอยู่ดี

“ดูท่าฐานที่มั่นปลอดภัยหั่วเฟิ่งจะยังไม่ได้ก่อตั้งขึ้น งั้นพวกเราไปที่โรงงานผลิตบ้านพักโครงเหล็กเบากันก่อนเถอะ!”

ไป๋อันไห่นวดคลึงขมับเบาๆ ความรู้สึกในใจหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย

ข้อมูลที่เผยแพร่ออกมาทางวิทยุบ่งบอกอย่างชัดเจนว่า วันสิ้นโลกครั้งนี้คงไม่ยุติลงภายในปีสองปีอย่างแน่นอน

แต่มันต้องอาศัยการร่วมแรงร่วมใจของมนุษยชาติทั้งหมดลุกขึ้นมาต่อสู้ จึงจะแลกมาซึ่งทางรอดเพียงน้อยนิดได้

“ออกเดินทางได้ ไป๋อีฝานขับรถ!”

ไป๋เจิ้งเซวียนหรี่เสียงวิทยุให้เบาลงเล็กน้อย แล้วหาเชือกเส้นหนึ่งมามัดยึดวิทยุไว้ในห้องรับแขกบนรถ

เสียงของพิธีกรคนนั้นยังคงดังขาดๆ หายๆ ออกมาจากวิทยุอย่างชัดถ้อยชัดคำ ขณะที่คนตระกูลไป๋นั่งฟังกันอยู่บนโซฟาอย่างเงียบเชียบ

ไป๋อีฝานเหยียบคันเร่งมิดไมล์ พุ่งตรงไปยังโรงงานผลิตบ้านพักโครงเหล็กเบาทันที

ตลอดเส้นทาง หน้ารถบัสมักจะพุ่งชนเข้ากับสิ่งกีดขวางเป็นระยะๆ ซึ่งทุกคนก็ชินชาเสียจนไม่คิดจะแปลกใจอะไรอีกแล้ว

การให้ไป๋อีฝานเป็นคนขับรถ จะไปเรียกร้องมาตรฐานสูงเกินไปก็คงไม่ได้

อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้มีพลังจิตสายโลหะ สุดท้ายคนที่ต้องซ่อมรถก็คือตัวเขาเองอยู่ดี!

โรงงานผลิตบ้านพักโครงเหล็กเบาตั้งอยู่ในแถบชานเมืองของเมือง Z ซึ่งพื้นที่กว้างขวางแต่มีผู้คนอาศัยอยู่เบาบาง ซอมบี้จึงมีน้อยตามไปด้วย ตลอดการเดินทางจึงนับว่าราบรื่นไม่น้อย

รถบัสจอดสนิทลงที่หน้าประตูโรงงาน

ภายในโรงงาน มีเสียงคำรามแหบพร่าของซอมบี้ดังแว่วออกมาเป็นระยะ

ไป๋อีฝานอยู่เฝ้ารถบัสกับคุณปู่และคุณย่าที่หน้าประตูโรงงาน

ส่วนไป๋ซีหนิงและคนอื่นๆ ปีนกำแพงบุกเข้าไปด้านในโรงงาน

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในเขตโรงงาน ซอมบี้กลุ่มหนึ่งก็พุ่งกระโจนเข้าใส่พวกเขาทันที

สายฟ้าสีม่วงของเหลิ่งเยี่ยไป๋ฟาดผ่าลงบนศีรษะของซอมบี้ในพริบตา

หวังอีอวิ๋นควักผลึกคริสตัลออกมาด้วยดวงตาที่เป็นประกายวิบวับ

ส่วนไป๋อันไห่ก็ปล่อยลูกไฟออกไปเผาทำลายซากศพซอมบี้จนมอดไหม้

ทั้งสามคนประสานงานกันได้อย่างรู้ใจยิ่งนัก

ทว่าทั้งที่พวกเขาส่งเสียงดังออกมาไม่มากนัก แต่กลับมีซอมบี้พุ่งดาหน้าเข้ามาหาอย่างไม่ขาดสาย

ตามปกติแล้ว ในโรงงานที่ไร้ผู้คนเช่นนี้ ซอมบี้ควรจะกระจายตัวกันอยู่ทั่วไปอย่างสม่ำเสมอ

ความเคลื่อนไหวของพวกไป๋ซีหนิง ตามหลักแล้วก็น่าจะทำให้ซอมบี้ที่อยู่แค่ในละแวกใกล้เคียงตื่นตัวเท่านั้น

แต่ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ เหมือนซอมบี้จะวิ่งกรูกันมาจากที่ไกลๆ เสียมากกว่า

ราวกับว่า มีซอมบี้ระดับสูงกำลังคอยสั่งการพวกมันอยู่เบื้องหลัง

“ท่าทางแปลกๆ แล้วค่ะ ทุกคนระวังตัวด้วยนะ!” ไป๋ซีหนิงเอ่ยเตือนเสียงเบา

ซอมบี้ระดับสูงเป็นตัวปัญหาที่รับมือได้ยากที่สุด

เพราะมนุษย์ขอแค่ถูกข่วนหรือถูกกัดเข้าเพียงแผลเดียวก็ถึงขั้นจบเห่ได้ทันที ในขณะที่ซอมบี้ขอแค่สมองไม่ถูกทำลาย มันก็ยังสามารถดิ้นรนพุ่งเข้ามากัดคุณได้อีกคำเสมอ

“เป็นไปได้ไหมว่าจะมีซอมบี้ระดับสูงอยู่แถวนี้” ไป๋อันไห่กลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง กวาดตามองรอบด้านด้วยความระมัดระวัง นิ้วมือกำด้ามดาบยาวไว้แน่น

บนคมดาบมีประกายสายฟ้าและเปลวเพลิงพันเกี่ยวกวัดแกว่งสลับกันไปมา

“คราวนี้ได้รวยเละแน่!” หวังอีอวิ๋นยิ้มร่าจนคิ้วโก่ง

ดูท่าจะได้ควักผลึกคริสตัลระดับสูงอีกเม็ดแล้วสินะ!

ไป๋อันไห่:……

ภรรยาห้าวหาญดุดันเกินไป จนทำให้เขาดูป๊อดไปเลย!

แต่แบบเขานี่ไม่ได้เรียกว่าป๊อดสักหน่อย เขาเรียกว่าสุขุมรอบคอบและไม่ประมาทต่างหากล่ะ

เหลิ่งเยี่ยไป๋ยืนเคียงข้างไป๋ซีหนิงอย่างเงียบเชียบ ซอมบี้ทุกตัวที่พุ่งเข้ามาล้วนถูกพลังจิตสายฟ้าอันทรงพลังของเขาฟาดผ่าจนเกรียมนอกนุ่มในไปตามๆ กัน

ไป๋ซีหนิงสังเกตทิศทางที่ฝูงซอมบี้วิ่งกรูกันเข้ามาอย่างละเอียด ในที่สุดก็ระบุตำแหน่งที่ซอมบี้ระดับสูงซ่อนตัวอยู่ได้สำเร็จ

“อยู่ทางด้านนี้ค่ะ!”

ไป๋ซีหนิงชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง

ทิศทางที่ซอมบี้ระดับต่ำวิ่งดาหน้ากันเข้ามา ส่วนใหญ่ล้วนวิ่งมาจากจุดเดียวกันแทบทั้งสิ้น

ซอมบี้ระดับสูงตัวนี้ฉลาดไม่เบา มันรู้จักสั่งให้ซอมบี้ระดับต่ำกระจายกำลังกันเข้ามาโจมตี เพียงแต่สติปัญญาของซอมบี้ระดับต่ำนั้นมีจำกัด การประสานงานจึงยังไม่แนบเนียนสมบูรณ์แบบนัก

เหลิ่งเยี่ยไป๋ก้าวยาวๆ เดินนำอยู่ด้านหน้า ที่ปลายนิ้วมีสายฟ้าสีม่วงแลบแปลบปลาบอย่างดุดัน

หลังจากเดินทะลุผ่านโครงบ้านพักที่ยังสร้างไม่เสร็จไปหลายหลัง ในที่สุดพวกเขาก็มองเห็นซอมบี้ระดับสูงตัวนั้น

ซอมบี้ระดับสูงตัวนี้มีส่วนสูงและขนาดลำตัวใหญ่กว่าซอมบี้ทั่วไปถึงหนึ่งเท่าตัว มัดกล้ามเนื้อตามร่างกายของซอมบี้ร่างยักษ์ปูดโปนขึ้นมาเป็นมัดๆ

นี่คือซอมบี้สายพละกำลัง

สายฟ้าสีม่วงฟาดผ่าลงบนร่างของซอมบี้ร่างยักษ์อย่างรุนแรง

ทว่าซอมบี้ร่างยักษ์ตัวนี้อึดถึกทนกว่าซอมบี้ตัวอื่นมาก มันจึงไม่ตายในทันที

ร่างกายของซอมบี้ร่างยักษ์ไหม้เกรียมเป็นแถบๆ ศีรษะเหวอะหวะชุ่มโชกไปด้วยเนื้อและเลือด มีของเหลวสีดำพุ่งกระฉูดออกมา

นี่คือซอมบี้ระดับสอง เนื่องจากมัดกล้ามเนื้อตามร่างกายของมันพัฒนาจนแข็งแกร่งเกินไป การโจมตีเพียงครั้งเดียวของเหลิ่งเยี่ยไป๋จึงยังไม่อาจบังคับให้มันยอมมอบผลึกคริสตัลอันล้ำค่าออกมาได้

“โฮก——”

ซอมบี้ร่างยักษ์แผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าใส่เหลิ่งเยี่ยไป๋

ทุกคนจึงลงมือพร้อมกันทันที ทั้งเปลวไฟ สายฟ้า และเข็มเหล็กพุ่งเข้าโจมตีที่ศีรษะของซอมบี้ร่างยักษ์อย่างพร้อมเพรียง

ตึง! ร่างยักษ์ล้มตึงลงไปกองกับพื้น

กะโหลกศีรษะของมันถูกเฉือนออกไปครึ่งซีก เผยให้เห็นผลึกคริสตัลสีขาวสะอาดตาเม็ดหนึ่ง

ผลึกคริสตัลเม็ดนั้นส่องประกายแวววาวเจิดจ้าท่ามกลางแสงแดด ดูงดงามกว่าผลึกคริสตัลของซอมบี้ทั่วไปมากนัก

ไป๋ซีหนิงกระดิกนิ้วกลางอากาศเบาๆ ผลึกคริสตัลที่โผล่ออกมาเม็ดนั้นก็ลอยหวือเข้าไปอยู่ในถุงผ้าที่ห้อยอยู่ข้างเอวของหวังอีอวิ๋นทันที

“จุ๊ๆ! ถ้ามีซอมบี้ระดับสูงโผล่มาอีกสักหลายๆ ตัวก็คงดีสินะ!”

หวังอีอวิ๋นฉีกยิ้มพลางตบถุงผ้าที่หนักอึ้งด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

ไป๋ซีหนิงยกมือขึ้นกุมขมับ พอได้กลับมาเกิดใหม่ในชาตินี้ ทำไมทุกคนในบ้านถึงได้ยิ่งได้ใจกันมากขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้นะ

แกร๊ก——

ด้านหลังจุดที่ซอมบี้ร่างยักษ์สิ้นใจตาย ภายในบ้านพักโครงเหล็กเบาที่ยังสร้างไม่เสร็จหลังหนึ่ง พลันมีเสียงกุกกักดังเล็ดลอดออกมา

“ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ”

ไป๋อันไห่ตะโกนถามออกไปทางบ้านพักโครงเหล็กเบาที่ยังสร้างไม่เสร็จหลังนั้น

“ไม่มีใครอยู่ในนี้ครับ”

เสียงอ่อยๆ ของเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งดังตอบกลับมา

ทุกคน:……

“เจ้าหนู ข้างในมีแค่เธอคนเดียวเหรอจ๊ะ” ไป๋ซีหนิงเอ่ยถาม

“ผมไม่ได้ชื่อเจ้าหนูสักหน่อย ผมชื่อฟ่านถังถังครับ” เด็กชายพึมพำเสียงเบา “ผมบอกคุณไม่ได้หรอกครับว่าข้างในมีแค่ผมคนเดียว”

ไป๋ซีหนิง:……

“พวกเราไม่ทำร้ายเธอหรอกจ้ะ เธอต้องการให้พวกเราช่วยอะไรไหม” ไป๋ซีหนิงเอ่ยถามด้วยความหวังดี

เด็กคือดอกไม้อันงดงามที่เป็นอนาคตของชาติ ไป๋ซีหนิงจึงไม่รังเกียจที่จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือเขาสักหน่อย

“ไม่ต้องการครับ พวกคุณช่วยออกไปจากบ้านของผมได้ไหมครับ ผมกลัวพวกคุณ”

เสียงเล็กๆ นุ่มนิ่มน่ารักของเด็กชายดังลอดออกมาจากด้านใน ซึ่งในน้ำเสียงอันน่ารักน่าเอ็นดูนั้นแฝงไว้ด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย

ราวกับว่าพวกไป๋ซีหนิงเป็นคนเลว ที่พร้อมจะพังประตูบุกเข้าไปทำร้ายเขาได้ทุกเมื่อ