ตอนที่ 2 — ตอนที่ 2 กวาดซื้อตุนเสบียงอย่างบ้าคลั่ง (หนึ่ง)

"คุณผู้หญิงครับ ที่ที่คุณถามถึงน่าจะเป็นโรงถ่ายภาพยนตร์ย้อนยุคตรงสุดถนนซุ่นซินแถบชานเมือง ที่ตรงนั้นถูกทิ้งร้างมานานกว่าครึ่งปีแล้ว แถมทำเลยังห่างไกล การเดินทางก็ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่เลยครับ

หากคุณต้องการบ้านที่เงียบสงบสักหน่อย แถบชานเมืองยังมีโครงการหมู่บ้านวิลล่าหลงเฉวียนกับโครงการหมู่บ้านวิลล่าชิงเฉวียน ทั้งสองแห่งนี้ล้วนเป็นโครงการวิลล่าขนาดใหญ่

นอกจากสภาพแวดล้อมจะงดงามร่มรื่น การเดินทางสะดวกสบายแล้ว ลูกบ้านข้างในนั้นยังเป็นระดับชนชั้นนำของเมืองหลวนเหนี่ยวเราทั้งนั้นเลยนะครับ!"

ซูจิ่นอวี๋ส่ายหน้าโดยไม่หวั่นไหว "ฉันตั้งใจมาเพื่อคฤหาสน์แห่งนี้โดยเฉพาะ ถ้านายจัดการให้ได้ ฉันจ่ายเงินสดเต็มจำนวนให้ได้ทันที"

"อีกอย่าง ฉันยังยกงานก่อสร้างปรับปรุงคฤหาสน์ให้นายดูแลต่อได้ด้วย ให้นายได้ฟันกำไรเข้ากระเป๋าสักหน่อย"

"พี่ไม่ขาดเรื่องเงิน ไม่ได้ต้องการให้งานออกมาสวยหรูเลิศเลออะไร ขอแค่อย่างเดียว…ต้องเร็วที่สุดและแข็งแรงแน่นหนาที่สุด!"

ทีแรกจ้าวชวนยังรู้สึกลังเลและไม่ค่อยเต็มใจนัก เพราะคฤหาสน์ร้างที่ซูจิ่นอวี๋สนใจนั้นไม่มีผลประโยชน์ให้เขาตักตวงได้สักเท่าไหร่

แต่พอซูจิ่นอวี๋ยอมยกงานปรับปรุงต่อเติมให้เขาดูแล ใบหน้าของเขาก็พลันฉีกยิ้มเบิกบานขึ้นมาทันที รีบออกปากรับประกันว่าจะจัดการเรื่องคฤหาสน์หลังนี้ให้เรียบร้อย และบ่ายนี้ก็พร้อมจัดหาคนงานมาเริ่มลงมือได้ทันที

สามสิบนาทีต่อมา ซูจิ่นอวี๋ถือสัญญาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ก้าวเดินออกจากบริษัทอสังหาริมทรัพย์ว่านเซี่ยงเทียนเหออย่างช้าๆ

"พี่ครับ ขั้นตอนทุกอย่างผมจัดการให้เรียบร้อยแล้ว เมื่อกี้ผมเพิ่งติดต่อเจ้าของเดิมไป พรุ่งนี้พาพี่ไปทำเรื่องจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ได้เลยครับ"

"ดี ฉันเข้าใจแล้ว นายจำไว้ด้วยว่าต้องก่อสร้างตามความต้องการของฉัน การตกแต่งภายในยังไม่ต้องรีบ ให้ใช้เหล็กเส้นขนาดหนาที่สุดกับแผ่นเหล็กกล้าที่หนาที่สุด สร้างกำแพงป้องกันสูงสามเมตรรอบคฤหาสน์ขึ้นมาก่อน เรื่องความเร็วต้องมาก่อน

นอกจากนี้ ให้คนงานสร้างห้องเก็บของชั่วคราวขึ้นบนที่ดินว่างในสวนให้เยอะๆ ไม่ต้องหรูหรา ขอแค่วางเก็บของได้ก็พอ"

เอ่อ… (⊙o⊙)…!

จ้าวชวนทำหน้าเจื่อนมองดูซูจิ่นอวี๋ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาได้เจอลูกค้าสุดพิลึกพิลั่นอย่างเธอ ไม่รีบร้อนตกแต่งภายใน แต่กลับสั่งให้สร้างกำแพงเหล็กกล้าล้อมรอบคฤหาสน์ไว้ก่อน นี่เธอคงดูหนังวันสิ้นโลกมากเกินไปใช่ไหมเนี่ย!

"ความต้องการของลูกค้าคือแรงขับเคลื่อนสูงสุดของพวกเราครับ พวกเราจะทำตามคำสั่งของพี่ ปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จลุล่วงเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน!"

"เพียงแต่ว่า… โครงการของพี่ใหญ่ขนาดนี้ จำเป็นต้องรบกวนพี่จ่ายค่าวัสดุล่วงหน้าก่อนน่ะครับ"

ซูจิ่นอวี๋โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ปัญหาที่เงินแก้ได้ ย่อมไม่ใช่ปัญหา งบประมาณปรับปรุงประเมินไว้สิบห้าล้านแปดแสนแปดหมื่นหยวนใช่ไหม ฉันจะโอนให้นายสิบหกล้านหยวน ส่วนที่เหลือถือเป็นทิปของนาย"

"จำคำนี้ไว้ให้ดี ความเร็วต้องมาก่อน ไม่ต้องกลัวเปลืองเงิน สั่งให้คนงานทำงานล่วงเวลาเร่งมือทั้งวันทั้งคืน ฉันต้องรีบใช้!"

เมื่อมองดูข้อความแจ้งเตือนยอดเงินโอนเข้าในโทรศัพท์มือถือ ลมหายใจของจ้าวชวนก็ถี่กระชั้นขึ้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นสุดขีด เขายกมือทำความเคารพซูจิ่นอวี๋อย่างกระตือรือร้น "ลูกค้าคือพระเจ้า! รับรองว่าจะทำงานเสร็จทันเวลาอย่างแน่นอนครับ!"

ซูจิ่นอวี๋ตบไหล่จ้าวชวนเบาๆ "ตั้งใจทำงานล่ะ พี่เชื่อมั่นในตัวนาย ถ้าทำออกมาได้ยอดเยี่ยม ไม่แน่อาจจะมีรางวัลอื่นให้อีกนะ!"

"พี่ครับ พี่คือพระเจ้าของผมชัดๆ! ขอให้พระเจ้าเดินทางปลอดภัยนะครับ!"

…

สถานีธัญญาหารเทียนเซิ่ง

ซูจิ่นอวี๋ถอดแว่นกันแดดออก พลางยกมือทัดปอยผมข้างแก้มไว้หลังใบหู แล้วก้าวขาเรียวยาวอันงดงามเดินเข้าไปในร้านค้าธัญญาหาร

ในชั่วพริบตานั้น ทั้งพนักงานและลูกค้าภายในร้านขายธัญญาหารต่างพร้อมใจกันหันขวับมามองเรียวขาขาวผ่องอันเพรียวยาวของซูจิ่นอวี๋เป็นตาเดียว

ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ คนหนึ่งมีปฏิกิริยาไวที่สุด เขาวิ่งเหยาะๆ ตรงเข้ามาข้างกายซูจิ่นอวี๋ทันที

"คนสวยครับ อยากได้สินค้าอะไรดีครับ ทางร้านเรามีทั้งข้าวสาร แป้ง น้ำมันพืช แล้วก็มีพวกอาหารกึ่งสำเร็จรูปอย่างปลากระป๋องกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปด้วยนะครับ"

ซูจิ่นอวี๋เอียงศีรษะเล็กน้อย มองดูพนักงานร้านตรงหน้าที่หน้าแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้นจนเกินเหตุด้วยรอยยิ้ม

"พ่อหนุ่ม ดวงนายดีไม่เบานะ วันนี้จะได้เลิกงานก่อนเวลาแล้ว ฉันเหมาหมดร้าน รีบไปตามเถ้าแก่ของพวกนายออกมาตรวจนับสินค้าให้ฉันเดี๋ยวนี้"

"หา?"

เสี่ยวจาง พนักงานประจำร้านอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เขาเริ่มสงสัยว่าตนเองตื่นเต้นที่ได้เห็นสาวงามมากเกินไปจนเกิดภาพหลอนขึ้นมาหรือเปล่า

"อย่ามัวยืนเหม่อสิ รีบมาช่วยตรวจนับสินค้าได้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นน้ำมัน เกลือ ซอส ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู หรือข้าวสาร แป้ง ธัญพืช น้ำมันพืช ฉันเหมาทั้งหมด"

"เฮ้ย แม่คุณ มาทำอะไรของเธอน่ะ อยากจะวางมาดอวดรวยก็ไปร้านแบรนด์เนมหรูนู่นสิ มาทำเก๊กท่าในร้านขายข้าวสารทำไม ประสาทหรือเปล่า?"

"หน้าตาก็สะสวยดีอยู่หรอก แต่น่าเสียดายที่สมองดันมีปัญหา ร้านค้าธัญญาหารของเขามีข้าวสารกับแป้งตั้งกี่ร้อยกี่พันกระสอบ ยายคนนี้กะจะกินไปจนถึงชาติหน้าเลยหรือไง?"

"จริงด้วยสิ นึกว่าเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่บ้านไหน ที่แท้ก็คนบ้าคนหนึ่งนี่เอง"

“…”

ผู้หญิงสวยไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนย่อมตกเป็นเป้าสายตาเสมอ ร้านค้าธัญญาหารก็ไม่เว้น ก่อนหน้านี้เพราะซูจิ่นอวี๋มีหน้าตาสะสวยระดับล่มบ้านล่มเมือง ซ้ำยังสวมใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว จึงไม่มีใครกล้าพูดจาซี้ซั้ว

ทว่าเมื่อทุกคนได้ยินคำประกาศอันโอเวอร์เกินจริงของซูจิ่นอวี๋ ผู้คนก็เริ่มส่งเสียงซุบซิบนินทากันทันควัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรดาแม่บ้านที่ริษยารูปร่างหน้าตาของซูจิ่นอวี๋ ต่างพากันพ่นวาจาเสียดสีอย่างเจ็บแสบที่สุด

ซูจิ่นอวี๋แคะหูอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะตะโกนเสียงดัง "เถ้าแก่อยู่ไหนล่ะ ยังจะค้าขายอยู่ไหมเนี่ย ร้านนี้ฉันเหมาเรียบ รีบจัดคนมานับของขนขึ้นรถได้แล้ว"

"มาแล้วๆ ครับ!"

สิ้นเสียงของซูจิ่นอวี๋ ชายวัยกลางคนลงพุงพลุ้ยคนหนึ่งก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาข้างกายเธอ ชายคนนี้คือเฉินเทียนเซิ่ง เถ้าแก่แห่งสถานีธัญญาหารเทียนเซิ่ง

"แม่หนู ลุงเพิ่งลงของมาเมื่อวันก่อนนี่เอง ในโกดังมีธัญญาหารอยู่เต็มเอี้ยด แค่ข้าวสารเกรดต่างๆ ก็ปาเข้าไปสองพันกว่ากระสอบแล้ว แม่หนูจะเหมาหมดจริงๆ หรือ?"

ซูจิ่นอวี๋กะพริบตาปริบๆ ให้เฉินเทียนเซิ่งแล้วถามย้อน "เถ้าแก่เห็นฉันเหมือนคนกำลังพูดเล่นหรือไงคะ อย่ามัวเสียเวลาเลย รีบนับของขึ้นรถเถอะ ฉันยังต้องไปร้านต่อไปอีกนะ"

ร้านต่อไปเรอะ?

นี่คนพูดหรือเปล่าเนี่ย? *

เฉินเทียนเซิ่งเป็นคนมีสายตาเฉียบแหลม มองปราดเดียวก็รู้ว่าซูจิ่นอวี๋มีชาติตระกูลสูงส่งมาจากตระกูลร่ำรวย การที่เธอมาเล่นใหญ่ในวันนี้ อาจจะเป็นแค่เกมสนุกๆ ของคุณหนูลูกคนรวยก็ได้

"ได้เลยครับ เดี๋ยวกระผมจะรีบนับสินค้าให้ทันที แล้วจะจัดหารถบรรทุกช่วยส่งของให้ด้วย สินค้าล็อตนี้จำนวนไม่ใช่น้อยๆ เลย จะให้ไปส่งที่ไหนหรือครับ?"

"ส่งไปที่สตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์แถบชานเมือง!"

"โรงถ่ายภาพยนตร์ที่เขาเคยใช้ถ่ายละครย้อนยุคนั่นน่ะหรือครับ?"

"ใช่แล้ว ตรงนั้นแหละ พวกเรากำลังจะถ่ายทำหนังเรื่องใหม่ในเร็วๆ นี้ ฉันเลยออกมากว้านซื้อของไว้ล่วงหน้า!"

"อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"

เฉินเทียนเซิ่งปักใจเชื่อ นึกว่าซูจิ่นอวี๋ออกมากว้านซื้อเสบียงให้กองถ่ายภาพยนตร์จริงๆ จึงสั่งการให้คนงานรีบตรวจนับสินค้าอย่างกระตือรือร้น

"เถ้าแก่ ฉันยังสั่งจองเสบียงเพิ่มอีกสักสองสามล็อตได้ไหมคะ?"

เฉินเทียนเซิ่งกะพริบตาปริบๆ มองดูซูจิ่นอวี๋ด้วยความงุนงงสุดขีด "กองถ่ายของพวกคุณมีคนกี่คนกันครับเนี่ย เสบียงเยอะขนาดนี้ยังไม่พอกินอีกหรือ?"

"คราวนี้พวกเราทำโปรดักชันฟอร์มยักษ์ แค่นักแสดงตัวประกอบก็ปาเข้าไปตั้งหลักพันคนแล้ว ก็เลยต้องสั่งซื้อเสบียงเพิ่มให้เยอะหน่อย

นอกจากนี้ ฉันยังอยากจะสั่งบิสกิตอัดแท่ง ผักสารพัดชนิด แล้วก็พวกเนื้อสัตว์กระป๋องเพิ่มเติมด้วย สินค้าประเภทที่เก็บไว้ได้นานๆ น่ะค่ะ"

"อ้อ ถ้างั้นไม่มีปัญหาครับ เดี๋ยวสายๆ หน่อยผมจะรีบติดต่อไปทางซัพพลายเออร์ ให้เขานำไปส่งตรงถึงโรงถ่ายภาพยนตร์เลย"

"ดีเลย ขอบคุณมากค่ะเถ้าแก่!"

"ไม่ต้องเกรงใจครับ ต้องเป็นฝ่ายผมสิที่ต้องขอบคุณคุณ!"

…

ยามค่ำคืน

พนักงานทำความสะอาดบ้านเรือนนับสิบชีวิตกำลังอาศัยแสงไฟช่วยกันทำความสะอาดและจัดระเบียบคฤหาสน์ที่ถูกทิ้งร้างมานานกว่าครึ่งปี

ที่แห่งนี้สร้างจำลองแบบพระราชวังโบราณ มีความยาวรวม 460 เมตร กว้าง 345 เมตร มีตำหนักใหญ่เล็กทั้งหมดรวมกันกว่า 30 ตำหนัก

ในเวลานี้ มีตำหนัก 3 หลังที่ถูกจัดวางเรียงรายไปด้วยกระสอบข้าวสาร แป้งสาลีสีขาว รวมถึงอาหารแห้งอย่างบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไส้กรอก และอาหารกระป๋องไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ส่วนตำหนักที่อยู่เชื่อมติดกันนั้น อัดแน่นไปด้วยยารักษาโรคในชีวิตประจำวัน เช่น ยาแก้หวัด ยาลดไข้ ยาแก้อักเสบ ตลอดจนเครื่องมือผ่าตัดเล็ก เช่น คีมทางการแพทย์ เข็มและไหมเย็บแผล และผ้าพันแผล

ลึกเข้าไปในตำหนักด้านใน ยังจัดเก็บแอลกอฮอล์ ถังก๊าซหุงต้ม น้ำมันเบนซิน น้ำมันดีเซล และทรัพยากรอื่นๆ ไว้อีกเป็นจำนวนมหาศาล ทว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งของคฤหาสน์แห่งนี้เท่านั้น

ด้านนอกประตูใหญ่ของคฤหาสน์ มีรถบรรทุกขนาดใหญ่หลายคันจอดเรียงรายเพื่อลำเลียงขนถ่ายสิ่งของ ภายในรถบรรทุกอัดแน่นไปด้วยเครื่องนอนอย่างผ้าปูที่นอน ปลอกผ้านวม ตลอดจนของใช้ในชีวิตประจำวันอย่างเสื้อผ้า รองเท้า และหมวก

ยิ่งไปกว่านั้น บนรถบรรทุกขนาดใหญ่อีก 2 คัน ยังบรรทุกเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลขนาดใหญ่อีก 2 ชุดมาด้วย!

หมายเหตุ

• นี่คนพูดหรือเปล่าเนี่ย? (汝能人言否 — หรู่เหนิงเหรินเหยียนโฝ่ว): เป็นวลีภาษาจีนโบราณที่กลายเป็นมีมยอดฮิตบนอินเทอร์เน็ต ใช้พูดในเชิงประชดประชันหรือหยอกล้อเมื่อได้ยินใครพูดจาแปลกประหลาด น่าตกใจ หรือเว่อร์วังจนแทบไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นคำพูดของมนุษย์ปกติ