ตอนที่ 3 — ตอนที่ 3 กวาดซื้อตุนเสบียงอย่างบ้าคลั่ง (สอง)

เพียงแค่เวลาครึ่งวัน ซูจิ่นอวี๋ก็จัดซื้อเสบียงมูลค่ากว่า 30 ล้านหยวน เติมเต็มห้องพักกว่า 30 ห้องไปแล้วถึง 10 ห้อง ทว่าเรื่องนี้ก็ยังไม่อาจทำให้เธอวางใจได้

เพราะอันตรายในวันสิ้นโลกไม่ได้มีเพียงแค่สภาพแวดล้อมการเอาชีวิตรอดอันเลวร้ายเท่านั้น แต่ยังมีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ในวันสิ้นโลก รวมถึงผู้คนในวันสิ้นโลกด้วย

หลังจากวันสิ้นโลกมาเยือน สนามแม่เหล็กของดาวสีน้ำเงินจะเกิดการเปลี่ยนแปลง ทั่วฟ้าดินจะอบอวลไปด้วยพลังงานพิเศษชนิดหนึ่งที่เรียกว่าพลังพิเศษ สิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนดาวสีน้ำเงินล้วนจะได้รับการปรับเปลี่ยนโครงสร้างจากพลังงานพิเศษขุมนี้

หากโชคดีวิวัฒนาการสำเร็จ มนุษย์จะสามารถวิวัฒนาการกลายเป็นผู้มีพลังพิเศษ ไม่เพียงแต่ร่างกายจะแข็งแกร่งกำยำขึ้นเท่านั้น แต่ยังสามารถควบคุมพลังพิเศษต่างๆ เช่น น้ำ ไฟ สายฟ้า ได้อีกด้วย

ส่วนพืชและสัตว์อื่นๆ สามารถวิวัฒนาการกลายเป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่ครอบครองพลังเหนือธรรมชาติ มนุษย์ในวันสิ้นโลกขนานนามสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เหล่านี้ว่า——【สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมดา】

มีสำเร็จย่อมมีล้มเหลว เมื่อใดที่วิวัฒนาการล้มเหลว ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือพืชและสัตว์ ล้วนจะสูญเสียสติสัมปชัญญะ กลายสภาพเป็นสัตว์ประหลาดที่รู้จักแต่การเข่นฆ่าสังหาร

ซูจิ่นอวี๋ผู้เคยผ่านชีวิตในวันสิ้นโลกมายาวนานกว่า 10 ปี ในเวลานี้ไม่เชื่อใจใครทั้งสิ้น เธอเชื่อมั่นเพียงแค่ตัวเองเท่านั้น!

ดังนั้น เธอจึงเลือกชัยภูมิอันทุรกันดารที่มีภูเขาล้อมรอบ 3 ด้านและหันหน้าติดแม่น้ำสายใหญ่ 1 ด้านแห่งนี้ เธอต้องการสร้างกำแพงเหล็กทองแดงอันแข็งแกร่งดั่งปราการเหล็กกล้าล้อมรอบคฤหาสน์แห่งนี้ไว้ แล้วปล่อยกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน เพื่อป้องกันไม่ให้มนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์บุกรุกเข้ามา

ในมือของเธอมีเคล็ดวิชาการฝึกฝนพลังพิเศษ ทั้งยังล่วงรู้กฎเกณฑ์ในวันสิ้นโลกมากมาย ขอเพียงอดทนฟันฝ่าช่วงเริ่มต้นของวันสิ้นโลกไปให้ได้ ก็จะถึงเวลาที่เธอจะได้เปล่งประกายฉายแววโดดเด่น

พอถึงเวลานั้น เธอก็สามารถนอนตีพุงสบายๆ อยู่ในคฤหาสน์ พลางปิ้งย่างบาร์บีคิวไปพลาง อัปเกรดระดับพลังไปพลาง

"ช่วงเริ่มต้นวันสิ้นโลก พลังของผู้มีพลังพิเศษยังไม่โดดเด่นเท่าไหร่นัก ยังสามารถใช้อาวุธเอาชนะได้ พรุ่งนี้ต้องหาทางซื้ออาวุธมาสักลอตให้ได้"

"นอกจากนี้ ยังต้องซื้อพวกอุปกรณ์กล้องวงจรปิดกับโดรนด้วย ฉันต้องควบคุมสถานการณ์รอบๆ คฤหาสน์ไว้ตลอดเวลา"

วันรุ่งขึ้น

ซูจิ่นอวี๋ที่นอนไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงดีดตัวลุกพรวดขึ้นจากเตียงด้วยท่าปลาหลี่กระโดด * หลังล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่ายๆ และหยิบขนมปังกับนมมากินรองท้องลวกๆ เธอก็ก้าวเท้าออกจากบ้านทันที

เป้าหมายของเธอในครั้งนี้ คือสโมสรพาณิชย์เทียนอวี๋แถบชานเมืองหลวนเหนี่ยว

สโมสรพาณิชย์เทียนอวี๋เป็นสโมสรครบวงจร มีธุรกิจหลากหลายประเภท ทั้งอาหารและเครื่องดื่ม บันเทิง กีฬา ฟิตเนส เสริมความงาม และอื่นๆ อีกมากมาย

เป้าหมายของซูจิ่นอวี๋มีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือโค้ชยิงปืนปลดประจำการคนหนึ่งในสโมสรยิงปืน

ก่อนหน้านี้โค้ชคนนี้เคยสอนซูจิ่นอวี๋ยิงธนู เธอรู้ว่านอกจากโค้ชคนนี้จะยิงปืนเก่งแล้ว เขายังดัดแปลงหน้าไม้และคันธนูได้อีกด้วย การมาของเธอในครั้งนี้ก็เพื่อเตรียมซื้อหน้าไม้ดัดแปลงพิเศษสักสองสามคัน

หลังจากจอดรถไว้ในโซน VIP ซูจิ่นอวี๋ก็ตรงดิ่งไปยังสนามยิงปืนทันที

"โค้ชหลิน สะดวกคุยสักหน่อยไหมคะ?"

หลินจื่ออี้กำลังสอนผู้เรียนคนหนึ่งฝึกยิงธนูอยู่ เขาเพิ่งสอนเสร็จไปช่วงหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อ เมื่อหันมองตามเสียง ก็พบว่าเป็นซูจิ่นอวี๋ที่ไม่ได้เจอกันเสียนาน

ซูจิ่นอวี๋เป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลซู แม้ว่าเธอจะถูกกีดกันกลั่นแกล้งสารพัดในตระกูลซู ทว่าในสายตาคนภายนอก เธอก็ยังคงเป็นที่อิจฉาของใครต่อใครมากมาย และหลินจื่ออี้ก็เป็นหนึ่งในพวกคลั่งคนสวย * ของซูจิ่นอวี๋

เขาวิ่งเหยาะๆ มาหาซูจิ่นอวี๋ พลางยกมือปาดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผากด้วยความประหม่า "จิ่น… จิ่นอวี๋ คุณไม่ได้มาฝึกยิงธนูตั้งนานแล้วนะ"

ซูจิ่นอวี๋คลี่ยิ้มหวาน สดใสเจิดจ้าดั่งดอกทานตะวันแรกแย้ม โดยเฉพาะดวงตาดอกท้อ * อันงดงามคู่นั้น แทบจะกระชากวิญญาณของหลินจื่ออี้หลุดลอยออกจากร่าง

"ช่วงนี้ค่อนข้างยุ่งน่ะค่ะ เลยไม่มีเวลาแวะมาเลย พอดีฉันมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เรื่องหนึ่ง ไม่รู้ว่านายจะยินดีช่วยไหม?"

ได้ยินดังนั้น หลินจื่ออี้ก็ตบอกล่ำสันของตัวเองดังปักๆ "จิ่นอวี๋ คุณมีอะไรสั่งมาได้เลย ผมรับรองว่าจะจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน!"

"คืออย่างนี้ ฉันรู้ว่านายเชี่ยวชาญการดัดแปลงหน้าไม้ นายพอจะช่วยดัดแปลงหน้าไม้ให้ฉันสักสองสามคันได้ไหม?"

หลินจื่ออี้ยังนึกสงสัยอยู่เลยว่าคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้สูงศักดิ์อย่างซูจิ่นอวี๋จะมีเรื่องอะไรมาขอร้องเขา ที่แท้ก็อยากให้ดัดแปลงหน้าไม้นี่เอง ซึ่งนี่มันตรงกับสิ่งที่เขาถนัดที่สุดพอดี

"ไม่มีปัญหา คุณอยากให้ปรับน้ำหนัก ปรับปอนด์ หรือปรับเปลี่ยนรูปทรงล่ะ?"

ซูจิ่นอวี๋ส่ายหน้า "ฉันมีข้อเรียกร้องเดียว คือพลังทำลายล้างยิ่งรุนแรงเท่าไหร่ยิ่งดี"

เธอกลัวว่าหลินจื่ออี้จะสงสัย จึงเอ่ยปากอธิบายเป็นพิเศษว่า "ฉันตั้งใจจะไปล่าหมีสีน้ำตาลแถบชานเมืองกับเพื่อนๆ สองสามคน เลยต้องการอาวุธที่อานุภาพรุนแรงหน่อย ฉันรู้ว่านายเชี่ยวชาญเรื่องนี้ที่สุด ก็เลยแวะมาหานาย"

"นายวางใจได้ ฉันไม่สร้างความเดือดร้อนให้นายหรอก อีกอย่างเรื่องค่าตอบแทนก็ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน" พูดพลาง ซูจิ่นอวี๋ก็ยื่นกระเป๋าเอกสารสีเงินในมือให้หลินจื่ออี้

หลินจื่ออี้กวาดสายตามองซ้ายขวาไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ จึงรับกระเป๋าที่ซูจิ่นอวี๋ยื่นส่งมาอย่างแนบเนียน ด้านในกระเป๋าบรรจุเงินสดไว้ถึง 500, 000 หยวน พอบวกกับน้ำหนักของตัวกระเป๋าแล้วก็หนักอึ้งไม่เบา

ม่านตาของหลินจื่ออี้หดเกร็งลงทันที พลางลอบรำพึงในใจว่าคนรวยนี่ไม่เหมือนคนอื่นจริงๆ ชีวิตสุขสบายดีๆ ไม่ชอบ ดันรนหาเรื่องไปหาความตื่นเต้นท้าทายในป่า ไม่กลัวโดนหมีขย้ำกินหรือไงกัน?

"ผมมีหน้าไม้ที่ดัดแปลงจนแรงดึงเกินเกณฑ์กำหนดอยู่ ระยะยิงหวังผลเกินกว่า 400 เมตร ความเร็วลูกดอกสูงสุดพุ่งได้ถึง 220 เมตรต่อวินาที สามารถยิงเจาะทะลุกระดูกขาช้างได้ในระยะ 150 เมตร"

ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของซูจิ่นอวี๋ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที หน้าไม้ที่มีอานุภาพขนาดนี้ พลังโจมตียังเหนือกว่าปืนพกทั่วไปเสียอีก ที่สำคัญที่สุดคือระยะยิงไกลกว่า แถมยังแม่นยำกว่าด้วย

"เตรียมให้ฉัน 5 คัน แล้วก็ช่วยเตรียมลูกดอกหน้าไม้ให้ฉันอีก 10, 000 ดอกด้วย"

"เท่าไหร่นะครับ?!"

เมื่อได้ยินตัวเลขหนึ่งหมื่น หลินจื่ออี้ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความตกใจ จำนวนที่ซูจิ่นอวี๋ต้องการมันมหาศาลเกินไปแล้ว อย่าว่าแต่ตัวเขาเลย แม้แต่ห้องเก็บของของสโมสรก็ไม่มีลูกดอกหน้าไม้สำรองไว้เยอะขนาดนั้น

ซูจิ่นอวี๋ยักไหล่ แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจพลางกล่าวว่า "พวกเราต้องซ้อมยิงกันอยู่เรื่อยๆ ก็เลยกะจะสั่งซื้อลูกดอกตุนไว้เยอะหน่อย

อีกอย่าง หัวลูกดอกหน้าไม้ที่ฉันต้องการ ขอเป็นวัสดุโลหะผสมจะดีที่สุด ฉันกลัวว่าอานุภาพจะไม่พอจนยิงหมีสีน้ำตาลไม่ตาย"

หลินจื่ออี้เบะปาก หากไม่เพราะรู้ว่าซูจิ่นอวี๋มาจากตระกูลมหาเศรษฐี เขาก็คงสงสัยไปแล้วว่าเธอคิดจะเอาหน้าไม้พวกนี้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายอะไรหรือเปล่า

"หัวลูกดอกโลหะผสมต้องสั่งทำพิเศษ ทางผมไม่มีของหรอก เอาแบบนี้แล้วกัน ผมมีเถ้าแก่โรงงานที่ร่วมงานกันอยู่คนหนึ่ง เดี๋ยวผมจะให้เขาสั่งทำพิเศษให้คุณเป็นกรณีเฉพาะลอตหนึ่ง"

พูดถึงตรงนี้ หลินจื่ออี้ก็กวาดสายตามองรอบทิศทางอย่างลับๆ ล่อๆ ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "คุณต้องการปืนอัดลมด้วยไหมล่ะ ผมช่วยหาซื้อปืนอัดลมดัดแปลงให้ได้นะ อานุภาพไม่ด้อยไปกว่าปืนพกเลย มีทั้งปืนอัดลมเบาแบบที่ใช้ในสนามยิงปืนของเรา แล้วก็ยังมีปืนอัดลมสไนเปอร์ระยะไกลด้วย"

สำหรับซูจิ่นอวี๋แล้ว ไม่ว่าจะได้ใช้หรือไม่ ย่อมต้องยิ่งเยอะยิ่งดี ในเมื่อมีคนเสนอส่งถึงที่ มีหรือที่เธอจะปฏิเสธ

"จัดปืนอัดลมแต่ละแบบมาให้ฉันอย่างละสองสามกระบอก กระสุนก็เหมือนกัน ยิ่งเยอะยิ่งดี วางใจเถอะ เรื่องเงินไม่ขาดมือนายแน่!"

หลินจื่ออี้ฉีกยิ้มกว้าง "ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมจะรีบติดต่อเพื่อนดู พอเตรียมของเสร็จแล้วผมจะติดต่อคุณไปนะครับ"

"ยิ่งเร็วยิ่งดีนะ ฉันรีบใช้!"

"ผมจัดการ คุณสบายใจได้เลย รับรองว่าจะจัดแจงให้เรียบร้อยไร้ที่ติแน่นอน"

"เอ่อ… จิ่นอวี๋ คืนนี้คุณพอจะว่างไหมครับ ผมอยากชวนคุณไปดื่มกาแฟสักแก้ว"

ซูจิ่นอวี๋ปรายตามองหลินจื่ออี้อย่างมีความหมายลึกซึ้ง ความคิดเล็กคิดน้อยของหลินจื่ออี้มีหรือที่เธอจะมองไม่ออก เพียงแต่ตอนนี้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะมาคิดเรื่องไร้สาระพวกนี้ เธอต้องกักตุนเสบียงและสิ่งของให้ได้มากที่สุดก่อนวันสิ้นโลกจะมาเยือน

"ขอโทษด้วยนะ คืนนี้ฉันมีเรื่องต้องทำน่ะ ไว้คราวหน้านะ คราวหน้าแน่นอน!"

"ก็ได้ครับ ถ้างั้นไว้คราวหน้าเราค่อยนัดกัน"

"อื้อ คราวหน้าแน่นอน!"

หมายเหตุ

• ปลาหลี่กระโดด (鲤鱼打挺 — หลี่อวี๋ต๋าถิ่ง): ท่ายิมนาสติกและศิลปะการต่อสู้จีนดั้งเดิม ที่นอนหงายราบแล้วดีดสะโพกกับลำตัวลอยตัวลุกขึ้นมายืนตรงอย่างรวดเร็วและปราดเปรียว

• พวกคลั่งคนสวย (颜狗 — เหยียนโก่ว): คำสแลงอินเทอร์เน็ตจีน หมายถึงคนที่หลงใหลคลั่งไคล้รูปลักษณ์หน้าตาอันงดงามของผู้อื่นเป็นพิเศษ หรือพวกยอมสยบให้คนหน้าตาดี

• ตาดอกท้อ (桃花眼 — เถาฮวาเหยี่ยน): ลักษณะรูปทรงดวงตาตามความเชื่อและวรรณกรรมจีน หัวตาแหลมลึก หางตาเรียวโค้งเชิดขึ้นเล็กน้อยคล้ายกลีบดอกท้อ ดวงตามักฉ่ำวาวแลดูมีเสน่ห์ดึงดูดเย้ายวนใจ