ตอนที่ 30 — ตอนที่ 30 เด็กโปรยดอกไม้กับสุนัขเฝ้าบ้าน (บน)

ณ แถบชานเมืองหลวนเหนี่ยว

สุนัขพันธุ์ซามอยด์ขนสีขาวบริสุทธิ์ตัวสูงใหญ่ถึงสองเมตร กำลังพาร่างของเด็กสาวตัวน้อยคนหนึ่งมาหยุดลงตรงหน้าป้ายเตือนภัยบริเวณหน้าคฤหาสน์

【เขตพื้นที่ส่วนบุคคล ผู้บุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาตจะถูกกำจัดทันที!】

หวงฝู่ชิงมองดูตัวอักษรสีแดงสดที่แฝงกลิ่นอายข่มขวัญอย่างชัดเจนบนป้ายเตือน พลางปรบมือด้วยความตื่นเต้น ใบหน้ากลมเกลี้ยงเผยรอยยิ้มร่าเริงเปี่ยมพลัง

"คนคนนี้ไม่เหมือนคนอื่นจริงๆ ด้วย ฉันไม่ได้เจอคนที่น่าสนใจขนาดนี้มานานมากแล้ว"

"ต้าไป๋ เดี๋ยวพอเข้าไปแกอย่าเพิ่งรีบลงมือจัดการผู้หญิงคนนั้นล่ะ ฉันอยากให้เธออยู่เล่นกับฉันนานๆ สักหน่อย"

โฮ่ง——!

เจ้าซามอยด์ยักษ์ส่งเสียงเห่าก้องกังวานไปทั่วทิศทาง เสียงอันหนักแน่นดังก้องไกลจนซูจิ่นอวี๋และฉู่หวินซานที่อยู่ภายในคฤหาสน์ได้ยินอย่างชัดเจน

ทว่า ถึงแม้มันจะไม่ส่งเสียง ซูจิ่นอวี๋ก็สังเกตเห็นผู้มาเยือนคู่นี้ผ่านระบบกล้องวงจรปิดตั้งแต่ก้าวแรกที่ล่วงล้ำเข้ามาในเขตตรวจจับแล้ว

"พี่จิ่นอวี๋ ให้ผมออกไปจัดการพวกเขาเองครับ!"

ฉู่หวินซานที่ติดตามซูจิ่นอวี๋ผ่านศึกมาหลายครั้งและสังหารสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมดามาแล้วหลายตัว บัดนี้แววตาของเขาไร้ซึ่งความขลาดกลัวในอดีตโดยสิ้นเชิง

ในมุมมองของเขา นอกเหนือจากซูจิ่นอวี๋แล้ว คนอื่นล้วนไม่ควรค่าให้ไว้ใจ ไม่ว่าจะเป็นเด็กสาวหรือสัตว์อสูร หากกล้าบุกรุกเข้ามาในบ้านของพวกเขา ล้วนเป็นศัตรูทั้งสิ้น!

ซูจิ่นอวี๋ยกมือขึ้นห้ามปรามฉู่หวินซาน เธอจ้องมองภาพบนหน้าจอมอนิเตอร์อย่างพินิจพิเคราะห์

แม้สีหน้าจะดูสงบนิ่ง แต่ในใจกลับระมัดระวังเป็นพิเศษ เพราะเด็กสาวที่กำลังเดินเข้ามานั้น ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือบุคคลเลื่องชื่อในกลียุคชาติก่อน

ในชาติก่อน หวงฝู่ชิงเป็นบุคคลที่มีทั้งด้านดีและด้านร้าย คาดเดาอารมณ์ได้ยาก ยามอารมณ์ดีเธอก็จะแจกจ่ายเสบียงอาหารให้แก่ผู้ลี้ภัย แต่ยามอารมณ์เสียก็อาจลงมือถล่มกลุ่มอิทธิพลจนราบคาบอย่างไร้ความปรานี

ด้วยนิสัยที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ ผู้คนจึงขนานนามเธอว่า 'แม่มด'

ยิ่งไปกว่านั้น หวงฝู่ชิงไม่ได้เป็นเพียงผู้มีพลังพิเศษทั่วไป แต่เธอได้รับอาชีพพิเศษจากกล่องสมบัติระบบ นั่นคือ 'แม่มดสะกดวิญญาณ'

อาชีพนี้แตกต่างจากพลังธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ ทั่วไปอย่างสิ้นเชิง เพราะเธอสามารถควบคุมคลื่นพลังจิตและบงการความคิดของผู้คนได้โดยตรง

นับเป็นศัตรูที่รับมือได้ยากยิ่ง!

"ฉันออกไปรับมือเธอเองดีกว่า"

ซูจิ่นอวี๋รู้ดีว่าฉู่หวินซานยังไม่มีภูมิคุ้มกันทางจิตวิญญาณเพียงพอ หากออกไปคงตกเป็นเบี้ยล่างได้ง่าย จึงเลือกที่จะออกโรงด้วยตนเอง

"คนแค่นั้นถึงกับต้องให้พี่ลงมือเองเลยหรือครับ?" ฉู่หวินซานสงสัย

เขารู้ดีว่าซูจิ่นอวี๋มีทักษะสายน้ำแข็งอันทรงพลัง แถมฝีมือการต่อสู้ระยะประชิดยังเหนือชั้นจนน่าทึ่ง แค่เด็กสาวตัวเล็กคนเดียวจะต้านทานเธอได้อย่างไร

ซูจิ่นอวี๋เพียงแย้มยิ้มบางๆ "เดี๋ยวออกไปนายก็รู้เอง"

พูดจบ เธอก็ก้าวขาเรียวยาวเดินมุ่งหน้าตรงไปยังประตูทางเข้าคฤหาสน์ทันที!

"เฮ้! คนข้างในน่ะ คฤหาสน์หลังนี้ฉันถูกใจแล้ว รีบย้ายออกไปซะดีๆ แล้วก็ส่งเจ้าสัตว์เลี้ยงตัวเล็กนั่นมาให้ฉันด้วย ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ!"

ทันทีที่ซูจิ่นอวี๋และฉู่หวินซานเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ ก็ได้ยินเสียงตะโกนท้าทายอันโอหังดังแว่วเข้ามา

ได้ยินดังนั้น ซูจิ่นอวี๋ไม่ได้โกรธเคืองแม้แต่น้อย แต่กลับหัวเราะเบาๆ การกระทำแบบนี้ตรงกับนิสัยเอาแต่ใจของ 'แม่มด' ในความทรงจำของเธออย่างไม่ผิดเพี้ยน

ขณะที่ฉู่หวินซานกระชับด้ามดาบในมือแน่น แววตาส่งประกายเยียบเย็น

เอี๊ยด——

ประตูเหล็กกล้าบานหนาค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ซูจิ่นอวี๋และฉู่หวินซานก้าวเดินออกมาอย่างมั่นคง

หวงฝู่ชิงยืนเว้นระยะห่างราวร้อยเมตรเพื่อความปลอดภัย เมื่อเห็นซูจิ่นอวี๋เดินออกมาพร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่ง เธอก็หัวเราะเยาะ "นึกว่าจะเป็นยอดฝีมือที่ไหน ที่แท้ก็มีผู้ช่วยแค่นี้เองเหรอ?"

ซูจิ่นอวี๋ส่งสัญญาณสายตาให้ฉู่หวินซานยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตู ส่วนตัวเธอก้าวย่างอย่างสงบผ่าเผยเข้าไปหาหวงฝู่ชิง

"เด็กน้อยอย่างเธอช่างไม่รู้จักมารยาทเอาเสียเลย ไม่เห็นป้ายเตือนหรืออย่างไรว่าห้ามบุคคลภายนอกบุกรุก?"

"เห็นว่าเธอยังเด็กและดูน่ารักดี แถมยังมีสุนัขสีขาวตัวโตดูเข้าท่า ฉันจะไม่เอาเรื่องก็แล้วกัน แต่เธอต้องอยู่ช่วยดูแลสวนดอกไม้ ส่วนเจ้าตูบตัวนี้ก็ให้อยู่ช่วยเฝ้าประตูบ้านดีไหม?"

"ฮ่าๆๆ!"

หวงฝู่ชิงได้ยินเข้าก็หัวเราะลั่นอย่างสนุกสนาน

"น่าสนใจจริงๆ! เธอเจ๋งกว่าพวกน่าเบื่อที่ฉันเคยเจอมาเยอะเลย ชักจะชอบเธอขึ้นมาแล้วสิ!"

"ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนเป็นฉันเป็นเจ้าของคฤหาสน์ แล้วเธอมาคอยดูแลสวน คอยทำอาหารให้ต้าไป๋กินแทนแล้วกันนะ!"

ซูจิ่นอวี๋ส่ายหน้ายิ้มๆ ฝีเท้ายังคงก้าวประชิดเข้าไปอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่าเจ้าซามอยด์ยักษ์สูงสองเมตรเบื้องหน้านั้นเป็นเพียงสุนัขบ้านธรรมดาที่ไร้พิษสง

เมื่อเห็นท่าทีไม่สะทกสะท้านของซูจิ่นอวี๋ หวงฝู่ชิงก็เริ่มหุบรอยยิ้มเล่นๆ ลง แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา

"มั่นใจขนาดนี้ คงกะจะเรียกสัตว์เลี้ยงรบจักรกลออกมาจัดการฉันล่ะสิ?"

ซูจิ่นอวี๋ไม่ตอบอะไร ไพ่ตายในมือของเธอมีมากมายเหลือเกิน ทั้งหนูประกายสายฟ้าอย่างซ่านเตี้ยน หุ่นรบแมงมุมหมาป่าจักรกล แหวนผู้พิทักษ์ และค่ายกลเคลื่อนย้ายระบุพิกัด ลำพังเพียงพละกำลังและพลังวิญญาณของเธอเองก็เพียงพอจะรับมือได้สบายๆ

"รับมือเด็กดื้ออย่างเธอ แค่มือเดียวก็เกินพอแล้ว"

คำพูดของซูจิ่นอวี๋ทำให้หวงฝู่ชิงหมดความอดทน เธอเลิกพูดจาล้อเล่นแล้วตัดสินใจเปิดฉากจู่โจมทันที!

นัยน์ตาสีม่วงของหวงฝู่ชิงเปล่งประกายลึกลับ คลื่นพลังจิตวิญญาณอันทรงพลังแผ่พุ่งตรงเข้าครอบงำสติของซูจิ่นอวี๋โดยตรง

"ยอมเชื่อฟังฉันซะดีๆ!"

ทว่า คลื่นสะกดจิตที่หวงฝู่ชิงภาคภูมิใจกลับกระทบเข้ากับปราการจิตอันแข็งแกร่งของซูจิ่นอวี๋จนสลายไปในพริบตา โดยไม่ส่งผลกระทบต่อเธอแม้แต่น้อย!

"ไร้สาระน่า"

"มนตร์เถาวัลย์น้ำแข็ง!"

พริบตาเดียว เถาวัลย์น้ำแข็งสีฟ้าครามสามสายก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน พันธนาการขาของเจ้าซามอยด์ยักษ์ไว้อย่างแน่นหนา

เจ้าต้าไป๋ถูกตรึงไว้จนขยับไม่ได้ ในจังหวะนั้นเอง ซูจิ่นอวี๋ก็พุ่งทะยานร่างเข้ามาอย่างรวดเร็ว เธอรวบตัวหวงฝู่ชิงลงมาจากหลังสุนัขอย่างง่ายดาย

จากนั้นก็จับตัวเด็กสาวตัวแสบพาดไว้ แล้วเคาะหน้าผากสั่งสอนเด็กดื้อไปสองสามทีเป็นการตักเตือน

"อายุยังน้อยแท้ๆ หัดทำตัวเกเรเป็นเด็กมีปัญหาไปได้!"

"ยังจะกล้ามาหาเรื่องถึงหน้าบ้านฉันอีกนะ!"

สิบนาทีต่อมา หวงฝู่ชิงนั่งขดตัวทำหน้ามุ่ยอยู่ข้างเจ้าต้าไป๋อย่างยอมจำนน ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยินยอมพร้อมเอ่ยถามอย่างคาใจ

"ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ… ทำไมพลังสะกดจิตของฉันถึงทำอะไรเธอไม่ได้เลยสักนิดล่ะ?!"