ตอนที่ 66 — ตอนที่ 76 แม่สาวน้อยช่างบอบบาง (ครึ่งแรก)

"อ้อ ผมก็แค่มองหมายเลข ไม่ได้มองอย่างอื่นเลย" เฉินอวี่แก้ตัว "เพียงแต่หมายเลขของคุณมันเบี้ยวๆ หน่อย ผมเลยมองไม่ค่อยถนัด"

"ดูสิ" หม่าลี่แอ่นอกขึ้น "ถ้าสิ่งนี้ทำให้คุณเสียสมาธิได้ บนสนามแข่งฉันกับคุณแก้ผ้าสู้กันก็ยังได้"

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินอวี่ก็ดึงกางเกงขึ้นโดยสัญชาตญาณ "เชื่อผมเถอะ ถ้าแก้ผ้าสู้กัน คนที่เสียสมาธิต้องเป็นคุณแน่นอน"

"มีโอกาสพวกเราค่อยมาคุยเรื่องติดเรทกันต่อเถอะ" หม่าลี่โบกมือ "พรุ่งนี้ก็เป็นการแข่งจริงแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์หรอก ที่มาหาคุณ หลักๆ ก็แค่อยากจะบอกว่า ถ้าพรุ่งนี้เราเจอกัน คุณก็ช่วยออมมือให้หน่อยนะ"

"วางใจเถอะ ผมอ่อนโยนกับผู้หญิงมาแต่ไหนแต่ไร" เฉินอวี่พยักหน้า "ออมมือให้อยู่แล้ว"

"งั้นก็ขอบคุณนะ ลาก่อน"

"แล้วเจอกัน"

ปิดประตู แล้วกลับไปนั่งบนโซฟา

เฉินอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง รินไวน์แดงให้ตัวเองอีกแก้วแล้วดื่มรวดเดียวจบ ก่อนจะถอนหายใจออกมา "หมายเลขนั้นใหญ่มหึมาจริงๆ..."

ในเวลาเดียวกัน

ภายในห้องหมายเลข 13 หม่าลี่ก็กำลังถอนหายใจเช่นกัน "ใหญ่จริงๆ ใหญ่มาก..."

...

เมื่อเฉินอวี่เปิดประตูเป็นครั้งที่สาม ผู้ที่มาเยือนในที่สุดก็คือแม่เฉินและเฉินซือเหวินทั้งสองคน

"น้องชาย! นายนี่มันสุดยอดไปเลย!"

วินาทีที่ประตูเปิดออก เฉินซือเหวินก็พุ่งเข้ามา สวมกอดเฉินอวี่ไว้แน่น กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น "เก่งมาก นายเก่งเกินไปแล้ว สุดยอดไปเลย!"

เฉินอวี่ผลักอีกฝ่ายออก "ก็งั้นๆ แหละ เรื่องพื้นๆ ชิลๆ"

"ฟู่..."

เฉินซือเหวินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระงับอารมณ์ตื่นเต้น "เฉินอวี่ ความแข็งแกร่งของนายมันยังไงกันแน่? จนถึงตอนนี้นี่ฉันก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเป็นเรื่องจริง"

"เรื่องพวกนั้นเดี๋ยวค่อยพูด ให้แม่เข้ามาก่อน ค่อยคุยกันในห้อง"

"อ้อๆ แม่ รีบเข้าห้องเร็ว..."

ปิดประตู แล้วทั้งสามคนก็มานั่งที่ห้องรับแขก

ปากของเฉินซือเหวินเปิดฉากยิงรัวเป็นปืนกลทันที "ระหว่างทางฉันดูประกาศของการสอบเข้ามหา'ลัย เห็นบอกว่าระดับลมปราณของนายอยู่ที่ 0.7 ทำไมถึงเลื่อนระดับได้เร็วขนาดนี้? แล้วโรงเรียนที่นายสังกัดคือมัธยมเจ็ด นายไม่ได้อยู่มัธยมสองเหรอ? ทำไมถึงไปอยู่มัธยมเจ็ดได้ล่ะ? แล้วนายมีเรื่องบาดหมางอะไรกับครูใหญ่โรงเรียนมัธยมสองหรือเปล่า..."

เฉินอวี่ถึงกับปวดหัว "ช่วยถามทีละเรื่องได้ไหม เลือกเรื่องที่สำคัญที่สุดมาก่อน"

เฉินซือเหวินยื่นหน้าเข้าไปใกล้หูของเฉินอวี่ แล้วกระซิบถาม "...นายต้องไปหาคุณนายเศรษฐีนีมาแน่ๆ เธอเป็นใครกัน?"

เฉินอวี่ "..."

ภายในห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบ

แม่เฉินเห็นท่าไม่ดี จึงรีบพูดแก้สถานการณ์ "ซือเหวิน ไว้ค่อยคุยกันเถอะ เสี่ยวอวี่สอบมาทั้งวันต้องหิวแน่ๆ พวกเราไปทำกับข้าวให้เขากินกันก่อนเถอะ"

"ยังไงแม่ก็รู้ใจผมที่สุด!" เฉินอวี่ลุกพรวดขึ้นมาทันที "รีบไปทำกับข้าวให้ผมเลย ผมอยากกินกล้วยหอมจิ้มซีอิ๊ว"

"แม่ก็ทำได้หนิ" เฉินซือเหวินทำแก้มป่อง

"เธอทำอร่อยกว่า รีบไปสิ"

แม่เฉินเอ่ยขึ้น "ตอนที่พวกเรามา ผู้คุมสอบบอกกับพวกเราว่าห้ามทำอาหารในหอพัก ถ้าจะทำอาหารต้องไปที่โรงอาหารชั้นสอง..."

เฉินอวี่ดีใจมาก "งั้นยิ่งดีเข้าไปใหญ่เลย! พี่ รีบไปเร็วเข้า ไม่งั้นเตาจะโดนคนอื่นแย่งไปหมด GO!"

"นายรออยู่นี่แหละ อย่าคิดว่าจะเฉไฉเปลี่ยนเรื่องได้นะ" เฉินซือเหวินทำหน้าข่มขู่ ก่อนจะผลักประตูเดินออกไป

เฉินอวี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที

แต่ในตอนนั้นเอง แม่เฉินก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วถามด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ "เสี่ยวอวี่"

"หา?"

"นี่ลูก... ไปหาคุณนายเศรษฐีนีมาจริงๆ ใช่ไหม?"

เฉินอวี่ "..."

...

เวลาหนึ่งทุ่มตรง

เฉินอวี่พาแม่เฉินมาถึงโรงอาหารชั้นสอง

ทันทีที่มาถึงก็เห็นว่าภายในโรงอาหารอันกว้างขวางนั้นเต็มไปด้วยผู้คนที่ส่งเสียงดังเซ็งแซ่ไปหมด

มีทั้งผู้เข้าสอบในรอบแข่งจริง

มีญาติของผู้เข้าสอบ

มีผู้คุมสอบ

มีตำรวจคุ้มกัน

แล้วก็มีนักข่าวสื่อมวลชนกับทีมงานตากล้อง

แต่ที่มีมากกว่านั้นก็คือ เจ้าหน้าที่ฝ่ายรับสมัครจากมหาวิทยาลัยต่างๆ

ยิ่งเฉินอวี่มองดูมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าที่นี่มันคืองานปาร์ตี้ที่จัดขึ้นเพื่อผู้เข้าสอบทั้ง 32 คนนี้ชัดๆ...

"เฉินอวี่!"

"เฉินอวี่มาแล้ว"

"รีบไป..."

นักข่าวและเจ้าหน้าที่ฝ่ายรับสมัครต่างแห่กันเข้ามา รุมล้อมเฉินอวี่และแม่เฉินเอาไว้

"สวัสดีครับ ผมเป็นนักข่าวจากสำนักพิมพ์ซินจิงเป้า สะดวกให้สัมภาษณ์พิเศษสักหน่อยไหมครับ?"

"คุณแม่ของเฉินอวี่ครับ ลูกชายของคุณแม่ยอดเยี่ยมมาก มีเพียงมหาวิทยาลัยซีหนานเท่านั้นที่คู่ควรกับลูกชายของคุณแม่ครับ"

"คุณผู้หญิงเฉินครับ ในฐานะชาวเมืองชิงเฉิง ต้องสนับสนุนการพัฒนาของมหาวิทยาลัยชิงเฉิงนะครับ..."

"ลองศึกษาข้อมูลของสถาบันศิลปะการต่อสู้ดูหน่อยไหมครับ..."

แม่เฉินเคยเห็นฉากแบบนี้ซะที่ไหน โดนรุมล้อมไปด้วยเลนส์กล้องและนามบัตรที่กระหน่ำยื่นเข้ามาจนทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ตรงไหน

"ขอโทษด้วยครับ ขอทางหน่อย วันนี้ผมไม่ขอรับการสัมภาษณ์ใดๆ ทั้งสิ้น แล้วผมก็จะไม่พิจารณาโรงเรียนอื่นนอกเหนือจากชิงหัวและจิงต้าด้วย ขอบคุณครับ" เฉินอวี่กางแขนออกเพื่อปกป้องแม่เฉิน พาเธอแหวกวงล้อมฝูงชนเข้าไปในโรงอาหารเฉพาะสำหรับผู้เข้าสอบ

ป้ายที่ติดอยู่บนประตูกระจกเขียนว่า [ห้ามบุคคลภายนอกเข้า ยกเว้นผู้เข้าสอบและญาติ] ทำให้ทุกคนต่างหยุดเดิน และแยกย้ายกันไปอย่างน่าเสียดาย

"เสี่ยวอวี่ ลูกบอกว่า... ลูกจะเข้าเรียนที่ชิงหัวกับจิงต้าเหรอ?" แม่เฉินถามด้วยความลังเล

"ใช่ สองโรงเรียนนี้ติดต่อผมมาแล้ว ผมอยากจะเข้าเรียนที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น"

เมื่อได้ยินดังนั้น ขอบตาของแม่เฉินก็เริ่มแดงก่ำ "เสี่ยวอวี่ ลูกได้ดิบได้ดีแล้วจริงๆ แม่... ตอนนี้แม่แค่กลัวว่านี่จะเป็นความฝัน พอตื่นขึ้นมาแล้ว ทุกอย่างก็จะหายไป"

"ถึงจะเป็นความฝัน ตอนแม่ตื่นมาก็ยังมีลูกชายคนนี้อยู่ไม่ใช่เหรอ"

แม่เฉินส่ายหน้า "ลูกชายตอนนี้ดีออกจะตาย ไอ้ลูกคนก่อนหน้านี้มันตัวอะไรก็ไม่รู้"

เฉินอวี่ : (รูปแมวช็อก.jpg)

...

ภายในโรงอาหารของผู้เข้าสอบ มีวัตถุดิบจัดเตรียมไว้ให้มากมาย

ญาติของผู้เข้าสอบ สามารถใช้วัตถุดิบเหล่านี้ในการทำอาหารได้เท่านั้น

ไม่อนุญาตให้นำอาหารและวัตถุดิบใดๆ จากภายนอกเข้ามา

นี่ก็เพื่อความปลอดภัยของผู้เข้าสอบเช่นกัน

ภายในโรงอาหาร นอกเหนือจากผู้ที่ผ่านเข้ารอบ 12 คนจากการประลองบนเวทีแล้ว หวังเป่าเฉียง หวังเป่าเฟย แล้วก็แม่สาวอกตู้ม... หม่าลี่เองก็มาด้วย

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ผู้เข้าสอบทั้งสามสิบกว่าคนนั้น แทบจะมากันครบทุกคนเลย

มีทั้งคนที่กำลังกินข้าว พูดคุย ปรึกษาหารือเงื่อนไขการเข้าเรียน เซลฟี่โพสต์ลงโซเชียล...

แม้กระทั่ง... เฉินอวี่ก็ยังมองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยคนหนึ่งด้วย

ลูกสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของอธิบดีกรมตำรวจคนนั้นไง!

"เธอชื่อ..."

เฉินอวี่หรี่ตาลง สังเกตชื่อบนชุดแข่งของอีกฝ่ายอย่างละเอียด "ปาฮวงเหยา... ชื่อบ้าอะไรเนี่ย หมายเลข 20 ที่แท้ก็เป็นผู้เข้าแข่งขันตัวเต็งนี่เอง..."

เนื่องจากสายตาของเขามัน 'โจ่งแจ้ง' จนเกินไป เด็กสาวจึงสัมผัสได้ และหันกลับมาสบตากับเฉินอวี่แวบหนึ่ง

เฉินอวี่... จ้องเขม็ง

ใบหน้าของเด็กสาวพลันแดงก่ำ รีบหันหน้ากลับไปอย่างลุกลี้ลุกลน ไม่กล้ามองมาทางเฉินอวี่อีก

"มองอะไรอยู่น่ะ?" เฉินซือเหวินที่ถือจานกับแกล้มเย็น โผล่มาอยู่ข้างหลังเฉินอวี่อย่างกะทันหัน "ถูกใจความน่ารักของเด็กสาวคนนั้นเข้าแล้วเหรอ? นั่นยังเป็นผู้เยาว์อยู่เลยนะ มีความเป็นคนบ้างไหมเนี่ย?"

เฉินอวี่ "..."

"บรรลุนิติภาวะแล้ว" หม่าลี่ที่สวมหมวกสีเขียวเดินผ่านมาพูดขึ้นลอยๆ "เธอเรียนอยู่ห้องเดียวกับฉัน อายุเท่ากับพวกเรานั่นแหละ แค่หน้าตาเหมือนเด็กเฉยๆ"

"ได้ยินไหม!" เฉินอวี่ตบมือฉาด "โลลิถูกกฎหมาย!"

เฉินซือเหวิน "..."

อาจเป็นเพราะเสียงของเฉินอวี่ดังไปหน่อย เด็กสาวจึงได้ยินเสียงที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์เธอ ทำให้คอของเธอแดงเถือกไปหมด แทบจะหดตัวม้วนกลมเป็นลูกบอลและตัวสั่นงันงก

ไม่รู้ทำไม พอเฉินอวี่มองดูท่าทางน่าสงสารของเด็กสาว เขากลับรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาตงิดๆ "แม่สาวน้อยช่างบอบบาง โดนต่อยสักหมัด คงจะร้องไห้ไปอีกนาน!"

ทุกคน "..."

เด็กสาวยิ่งสั่นอย่างรุนแรงมากกว่าเดิม...

...