ตอนที่ 80 — ตอนที่ 90 ศึกหมวกเขียว (ครึ่งหลัง)

รอยขีดข่วนลึกๆ นั่น ทำให้เฉินอวี่มองแล้วเหงื่อเย็นไหลพราก

นี่ถ้าโดนตัวเข้าล่ะก็ ต่อให้เป็นไอรอนแมนก็คงถูกหั่นจนลำไส้ทะลักแน่ๆ...

กงจักรคิเอนซัน*...

น่ากลัวอะไรขนาดนี้

"ยัยนี่..."

"ฮี่ๆ" หม่าลี่ฉีกยิ้มกว้าง ลุกขึ้นยืนซวนเซ ขาลากไปข้างหนึ่ง รีดเร้นลมปราณแล้วดึงมือทั้งสองข้าง

ดูเหมือนว่าจะพยายามดึงหมวกเขียวใบนั้นออกมา

"ไม่ได้การ!" เฉินอวี่ดึงสติกลับมา ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมเสี่ยงตายไปกับอีกฝ่าย เขาตัดสินใจระเบิดพลังเต็มสปีดพุ่งเข้าหาหม่าลี่ทันที

"อื้อๆ" หม่าลี่เหงื่อตกที่หางคิ้ว ถอยหลังไปพลาง ใช้ลมปราณดึงหมวกเขียวไปพลาง

"ไม่ทันแล้ว ลาก่อน" เฉินอวี่ยกเท้าซ้ายขึ้น

หม่าลี่: "...แงๆๆ"

"ไม่ถูก!"

จังหวะที่พื้นรองเท้าของเฉินอวี่อยู่ห่างจากหม่าลี่ไม่ถึงสองเมตร สายตาที่เหนือกว่าคนปกติของเขาก็จับประกายแสงเย็นเยียบได้เส้นหนึ่ง

"เอี๊ยดดดด!"

แทบจะเรียกได้ว่าเป็นสัญชาตญาณ เขาลดจุดศูนย์ถ่วงลงทันทีและหยุดพุ่งชน พื้นรองเท้าเสียดสีกับเวทีประลองจนเกิดรอยไหม้สีดำสนิท...

"อึก"

ลูกกระเดือกของเฉินอวี่ขยับ

เห็นเพียงเส้นด้ายใสเส้นหนึ่ง ขวางอยู่ตรงช่วงไหล่ซ้ายของเขาพอดี...

ตัดชุดประลองจนขาด

นี่ถ้าพุ่งต่อไปล่ะก็... คงต้องถอนตัวจากการแข่งขันกลางคันแล้วไปผ่าตัดแน่ๆ...

"นายเป็นเซียนหรือไง?" ดึงหมวกเขียวออกมาได้ หม่าลี่ก็หน้าเสีย "แบบนี้ก็ยังหลบได้อีก? ร่างกายดีมาตั้งแต่เกิดก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เกิดมาพร้อมเนตรวงแหวน**ด้วยเหรอ?"

เงียบไปครู่หนึ่ง เฉินอวี่ถอยหลังไปครึ่งก้าว ใช้มือเช็ดคราบเลือดที่ไหล่ รูม่านตาหดตัวลงเล็กน้อย "ที่แท้... ตั้งแต่เริ่มแรก เธอก็วางแผนเล่นงานฉันอยู่แล้ว"

"เริ่มจากใช้ท่าโจมตีพื้นฐานชุดหนึ่ง ทำให้ฉันประเมินฝีมือเธอต่ำไป จากนั้นก็ใช้หมวกลอบโจมตี พร้อมกับอธิบายคุณสมบัติการหมุนของหมวก เพื่อดึงความสนใจทั้งหมดของฉันไปที่หมวกของเธอ"

"ต่อจากนั้น การเคลื่อนไหวทุกอย่างของเธอก็วนเวียนอยู่กับหมวกใบนี้ ทำให้จิตใต้สำนึกของฉันคิดไปว่า หมวกคือวิธีการโจมตีเพียงอย่างเดียว"

"แล้วหลังจากนั้น เธอก็วางกับดัก ดูเหมือนจะยอมตายไปพร้อมกับฉัน แต่ความจริงรู้ดีว่าถ้าฉันระเบิดลมปราณออกมาจะต้องหนีรอดไปได้แน่ๆ ส่วนเธอก็แกล้งทำเป็นเคลื่อนไหวไม่สะดวก แล้วปล่อยให้หมวกตัดเส้นผมของตัวเอง"

"ตอนที่เศษผมปลิวไปทั่ว ฉันก็ย่อมมองข้ามเส้นด้ายที่ขนาดเท่ากับเส้นผมของเธอเส้นนี้ไป..."

เสียงพูดหยุดลง เฉินอวี่ยื่นมือออกไปลูบเส้นด้ายเส้นนั้น "นี่ก็สร้างมาจากวัสดุ 'เนื้อเยื่อฟองน้ำ'*** สินะ? ตั้งแต่เริ่มประลอง เธอก็อาศัยการโจมตีที่ดูอลังการ เอาของพวกนี้วางไว้บนพื้นและยึดตำแหน่งให้แน่นหนา รอจนวางหมากเสร็จสรรพ ค่อยอัดลมปราณเข้าไป ทำให้มันแข็งตัว..."

"เธอต่างหาก..." เฉินอวี่มองหม่าลี่ด้วยสายตาซับซ้อน "เธอต่างหากที่เป็นเซียนน่ะ"

แบมือออก หม่าลี่ถอนหายใจ "นั่นก็ยังสู้คนเปิดโปรแบบนายไม่ได้หรอก"

เฉินอวี่สีหน้าจริงจัง คีบเส้นด้ายขึ้นมา มองไปทางผู้คุมสอบ "วัสดุอันตรายแบบนี้ อย่าว่าแต่เอามาเป็นอาวุธเลย เอามาเป็นอาวุธลับยังได้เลยมั้ง ฆ่าคนได้แบบไร้ร่องรอย"

ผู้คุมสอบดันแว่นกันแดด พยักหน้า พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "นักเรียนหม่าลี่ ขอถามหน่อยว่า 'เส้นด้าย' ของเธอเส้นนี้มาจากไหน ก่อนการแข่งขันต้องแจ้งสิ่งของส่วนตัวทุกชิ้น ทั้งกิ๊บติดผม ผ้าพันคอ แผ่นรองรองเท้า ผ้าพันแผลห้ามเลือด หรือแม้แต่กางเกงในหรือผ้าอนามัย เป็นต้น ในเอกสารของเธอ แจ้งแค่หมวก แต่ไม่มีเส้นด้ายที่ทำจากวัสดุเดียวกันนี้ ถือว่าทำผิดกฎ****"

"เหวยกุย? เต่าที่กินไวอากร้ามาหรือไง?" หม่าลี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ชูหมวกเขียวในมือขึ้น "เส้นด้ายของฉันเส้นนั้น มันอยู่ในหมวกใบนี้ของฉันไง แค่ด้ายมันลุ่ยออกมาน่ะ"

เฉินอวี่: "..."

ผู้คุมสอบ: "..."

ผู้ชมในฮอลล์: "..."

"ในเมื่อพวกคุณกรรมการคุมสอบอนุญาตให้หมวกใบนี้ผ่านการตรวจสอบ ด้ายที่ลุ่ยออกมานี่ก็ย่อมถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของหมวกด้วย" สีหน้าของหม่าลี่ค่อยๆ จริงจังขึ้น ถึงกับแผ่กลิ่นอายของผู้มีอำนาจออกมาเล็กน้อย "กฎทั่วไปของการสอบเกาเข่า*****ทั่วประเทศ 3 หมวด 672 มาตรา ไม่เคยมีข้อกำหนดไหนระบุว่าสถานการณ์แบบฉันถือว่าทำผิดกฎ"

"แต่ว่า... มันอันตรายเกินไป"

"ฝนฟันหน้าให้แหลมก็อันตรายเหมือนกันแหละ

ใครใช้ให้กรรมการสอบเกาเข่าของพวกคุณปล่อยผ่านล่ะ? กฎหมายไม่ห้ามก็แปลว่าทำได้"

หม่าลี่เชิดหน้าขึ้น "ตอนที่ฉันแจ้งลงทะเบียนหมวก ยังจงใจระบุวัสดุที่ใช้เย็บลงไปด้วย หลังจากปล่อยผ่านแล้วค่อยมานับว่าผิดกฎ ถ้าอย่างนั้นหลังสอบเกาเข่าจบ ฉันจะใช้เหตุผลที่ความสะเพร่าของพวกคุณทำให้ฉันถูกตัดสิทธิ์การแข่งขัน ฟ้องร้องคณะกรรมการสอบเกาเข่าประจำเมืองชิงเฉิง ทีมทนายของฉันยินดีที่จะเริ่มงานใหม่มากๆ เลยล่ะ"

"..." เฉินอวี่ถึงกับดูจนเอ๋อไปเลย

"...รอสักครู่นะ"

ผู้คุมสอบแว่นดำยกมือยุติการแข่งขัน จากนั้นก็วิ่งไปที่โต๊ะกรรมการ กระซิบกระซาบกับกรรมการนับสิบคนอยู่ไม่กี่นาที แล้วเดินกลับมาที่เวทีประลอง "วิดีโอการแข่งขันจะถูกส่งไปยังคณะกรรมการสอบเกาเข่าส่วนกลางที่จิงเฉิง ตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป วัสดุประเภท 'ซีสัวอี่' แบบนี้น่าจะถูกจัดเป็นของต้องห้ามในสนามสอบแล้ว"

"งั้นแปลว่าการสอบเกาเข่าปีนี้ยังใช้ได้อยู่ใช่ไหม?" หม่าลี่ถาม

"ใช่" ผู้คุมสอบแว่นดำพยักหน้า "การแข่งขันดำเนินต่อไป"

"เย้ (＾－＾) V" หม่าลี่ชูสองนิ้วให้เฉินอวี่

เฉินอวี่: "..."

เฉินอวี่ค่อยๆ ยัดเส้นด้ายเล็กๆ นั่นเข้าไปในรอยแยกของก้อนอิฐอย่างระมัดระวัง สายตาซับซ้อน "มีเงินนี่ ทำอะไรตามใจชอบได้จริงๆ สินะ"

"ทรัพยากรก็ย่อมเป็นส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่ง" หม่าลี่เริ่มหมุนหมวกเขียวอีกครั้ง "การสอบเกาเข่าคือการแข่งขัน การแข่งขันนั้นยุติธรรม แต่การแข่งขันก็เป็นสิ่งที่ไม่ยุติธรรมที่สุดด้วยเหมือนกัน ฮวงเหยาสามารถใช้พรสวรรค์ของตระกูลได้ตามใจชอบ ฉันในฐานะคนธรรมดา ทำไมถึงจะใช้ทรัพยากรของตระกูลไม่ได้ล่ะ ยิ่งไปกว่านั้น..."

เธอมองประเมินเฉินอวี่ขึ้นลงหลายรอบ "นายต่างหากที่เป็นคนที่ทำอะไรตามใจชอบที่สุดในการสอบเกาเข่าครั้งนี้น่ะ?"

เฉินอวี่ลดจุดศูนย์ถ่วงลง ค่อยๆ ขยับเข้าหาหม่าลี่ทีละก้าวอย่างระมัดระวัง

ผู้หญิงคนนี้ ภายนอกดูเหมือนคนไม่คิดอะไร แต่เฉินอวี่รู้ซึ้งแล้วว่า อีกฝ่ายคือจอมวางแผนระดับสูงตัวจริงเสียงจริง

ถ้าเผลอเมื่อไหร่ มีหวังถูกผลักตกลงไปในคูน้ำแน่ๆ...

"ดูเหมือนว่านายจะไม่เปิดโอกาสให้ฉันอีกแล้วสินะ" หม่าลี่ถอนหายใจ กุมหัวเข่าที่บิดเบี้ยว อาศัยจังหวะที่เฉินอวี่ก้าวเท้าช้าลง รีดเร้นลมปราณเฮือกสุดท้าย ชาร์จพลังอยู่นานถึงสิบวินาทีเต็ม ถึงได้ขว้างหมวกเขียวออกไปอย่างแรง "รับการโจมตีครั้งสุดท้ายของฉันไปซะ!"

"ฟิ้ว!"

หมวกเขียวหายวับไปกับตา

นั่นคือความเร็วระดับสูงสุด ที่ดวงตาคนธรรมดาไม่สามารถมองตามได้ทันแล้ว

แต่ด้วยสายตาของเฉินอวี่ เขาก็ยังคงหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย

"ฉันหมดก๊อกแล้ว"

หม่าลี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนเวทีประลอง "นายชนะแล้ว"

แต่เฉินอวี่ก็ยังไม่ยอมลดความระแวดระวังลง ย่างก้าวซอยเท้าสั้นๆ ค่อยๆ ขยับเข้าใกล้อีกฝ่ายอย่างช้าๆ

เวลานี้ ต่อให้ผู้หญิงคนนี้ตดออกมา เขาก็ยังระแวงว่ามีแผนการร้ายอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า...

จริงอย่างที่คิด

ครึ่งวินาทีต่อมา หมวกเขียวใบนั้นก็บินกลับมาจากข้างหลังเขาอีกครั้ง

"ฟุ่บ!"

ก้มหัวหลบเงาสีเขียว เฉินอวี่แค่นหัวเราะ "พ่อฉันเคยสอนฉันไว้หลายครั้ง ว่าอย่าสะดุดก้อนหินก้อนเดิมซ้ำสอง"

"อ้อ" หม่าลี่ปรบมือ สีหน้าเต็มอิ่ม "พ่อนายเก่งจังเลยนะ"

เฉินอวี่: "..."

"น่าเสียดายนะ" หม่าลี่ค่อยๆ ยืนขึ้น "นายก็ยังคงสะดุดอยู่ดี"

ได้ยินดังนั้น เฉินอวี่ก็ชะงักไป

จากนั้นก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรมาครอบอยู่บนหัว

เงยหน้าขึ้นมอง ปรากฏว่าเป็นหมวกเขียวที่ไม่มีปีกหมวก...

"จบแล้วล่ะ"

"วิชายุทธ์ ตรึง!"

แสงสีขาวสว่างวาบ ปกคลุมทั่วร่างของเฉินอวี่

【ได้รับคำสาป: ความสามารถในการเคลื่อนไหว +100%】

เฉินอวี่: "???"

"คิดไม่ถึงล่ะสิ" หม่าลี่รับปีกหมวกเอาไว้ แกว่งไปมาให้เฉินอวี่ดู "หมวกของฉันน่ะ แบ่งเป็นสองชั้นบนล่าง ตัวหมวกกับปีกหมวก ประโยชน์หลักของมัน จริงๆ แล้วคือสื่อกลางวิชายุทธ์ของฉันต่างหากล่ะ"

เฉินอวี่: "..."

"ขยับไม่ได้รู้สึกยังไงบ้างล่ะ? ตัวเต็งอันดับหนึ่ง? ยินดีด้วยนะที่มาทัวร์เกาเข่ารอบเดียว******"

เฉินอวี่: "..."

"ฮ่าๆๆ ชีวิตที่มีขึ้นมีลงสุดขีดนี่มันช่างเร้าใจจริงๆ ฉันล่ะแฮปปี้สุดๆ ไปเลย!"

เฉินอวี่: "..."

...

---

หมายเหตุ

• กงจักรคิเอนซัน: ท่าไม้ตายของคุริรินในเรื่องดราก้อนบอล เป็นแผ่นพลังงานรูปกงจักรที่สามารถตัดสิ่งของได้แทบทุกอย่าง

** เนตรวงแหวน: วิชาเนตรในเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ (นารูโตะ) สามารถมองการเคลื่อนไหวของศัตรูออกและสามารถก๊อปปี้วิชาได้

*** เนื้อเยื่อฟองน้ำ (คอร์ปัส คาเวอร์โนซัม - Corpus cavernosum): เนื้อเยื่อภายในอวัยวะเพศชาย ซึ่งสามารถขยายตัวและแข็งขึ้นได้เมื่อมีเลือดมาคั่ง (หรือในบริบทนี้คือเมื่ออัดลมปราณเข้าไป)

**** เหวยกุย (违规): ในภาษาจีนแปลว่า ทำผิดกฎ ซึ่งพ้องเสียงกับคำว่า 伟龟 ที่แปลว่า เต่าที่ยิ่งใหญ่ หม่าลี่จึงเล่นมุกโยงไปถึง เหวยเกอ (伟哥) ที่เป็นชื่อเรียกยาไวอากร้าในภาษาจีน

***** สอบเกาเข่า: การสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับชาติของประเทศจีน (National College Entrance Examination)

****** ทัวร์เกาเข่ารอบเดียว (一轮游): คำสแลงหมายถึงการตกรอบแรกของการแข่งขัน