ตอนที่ 45 — 045

บทที่ 45 เริ่มต้นชีวิตในบ้านพักครอบครัว

“พี่สะใภ้ ต่อไปพวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้วนะ!”

เห็นได้ชัดว่าถังหว่านเองก็ดีใจไม่น้อย บ้านของจางหงเยี่ยนอยู่ติดกับบ้านเธอ ส่วนอีกฝั่งหนึ่งประตูลานปิดล็อกแน่น ยังไม่รู้ว่าเป็นบ้านของใคร

“พี่สะใภ้ทั้งสองครับ นี่กุญแจ”

เสี่ยวตู้แยกยื่นกุญแจลานบ้านให้พวกเธอคนละชุด ก่อนกระตือรือร้นช่วยจางหงเยี่ยนถือสัมภาระ

“น้องสาว งั้นฉันกลับไปจัดบ้านก่อนนะ ไว้เธอว่างแล้วเราไปซื้อของด้วยกัน”

“ได้ พี่สะใภ้กลับไปก่อนเถอะ เซิ่งลี่ง่วงมากแล้ว พี่พาเขาไปพักก่อน”

ถังหว่านพาถังโจวลงจากรถด้วย พอเธอเปิดประตูลาน ลู่หวยจิ่งก็เริ่มขนสัมภาระจากรถเข้าไปทีละเที่ยว

เพิ่งขนเสร็จ เสี่ยวตู้ก็รีบเดินออกมาจากลานบ้านข้าง ๆ “รองผู้บังคับการครับ ผมเอารถไปคืนก่อน อย่าลืมไปพบผู้บังคับบัญชาเพื่อรายงานตัวกลับจากลานะครับ”

“ฉันรู้แล้ว”

น้ำเสียงของลู่หวยจิ่งราบเรียบ พอเสี่ยวตู้ขับรถออกไปแล้ว ถังหว่านจึงพูดเสียงเบาว่า “นายเพิ่งเลื่อนเป็นรองผู้บังคับการ เสี่ยวตู้ก็หวังดีกับนาย เขาคงกลัวว่านายเพิ่งรับตำแหน่งก็ไปมีเรื่องกับผู้บังคับการ”

“เธอคิดว่าฉันโกรธเขาเหรอ?”

มือที่กำลังถือของของลู่หวยจิ่งชะงักเล็กน้อย ก่อนอธิบายอย่างจนใจว่า “ฉันไม่ได้โกรธ ผู้บังคับการสวีเป็นคนไม่กลัวความเป็นความตาย เดิมทีก็มาจากครอบครัวธรรมดาเหมือนพวกเรา เขามาถึงจุดนี้ได้ด้วยความพยายามของตัวเองทั้งหมด ถึงแม่ของเขาจะนิสัยไม่ค่อยดี แต่ฉันเชื่อว่าเขาไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับงานหรอก”

“นายรู้ตัวก็ดีแล้ว”

ใบหน้าของถังหว่านร้อนผ่าว ดูท่าเธอจะเข้าใจเขาผิดเสียแล้ว ผู้ชายคนนี้ใจกว้างกว่าเธอเสียอีก

เมื่อเห็นเธอดูเก้อเขิน ลู่หวยจิ่งจึงเปลี่ยนเรื่อง แล้วลดเสียงลงพูดว่า “พอเลื่อนเป็นรองผู้บังคับการ เบี้ยเลี้ยงของฉันก็เพิ่มขึ้นด้วย เลี้ยงเธอกับโจวโจวได้สบาย”

“ฉันไม่ได้หวังเงินนายเสียหน่อย”

ถังหว่านกลอกตาใส่เขา ทรัพย์สินในมิติของเธอใช้กี่ชาติก็ไม่หมด ไม่ได้ขาดเงินเพียงเท่านี้

แต่พอเบี้ยเลี้ยงของผู้ชายคนนี้สูงขึ้น ก็หมายความว่าเธอมีเงินที่สามารถนำออกมาใช้ต่อหน้าคนอื่นได้มากขึ้น ถือเป็นเรื่องดี

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในลาน ถังหว่านมองสำรวจสถานที่ที่เธอจะต้องพักอาศัยไปอีกนานอย่างละเอียด

ตัวบ้านเป็นทรงสี่เหลี่ยม ห้องโถงอยู่ตรงกลาง ด้านขวามีห้องสองห้อง ส่วนด้านซ้ายเป็นห้องครัวกับห้องเก็บของ ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เคยมีคนอยู่หรือไม่ แต่ภายในถูกทำความสะอาดไว้เรียบร้อยมาก

“ภรรยา เธอจัดการเรื่องห้องพักเถอะว่าจะนอนกันยังไง”

ลู่หวยจิ่งขนสัมภาระทั้งหมดเข้าไปไว้ในห้องโถง ภายในบ้านโล่งมาก มีเพียงโต๊ะหนึ่งตัวกับเก้าอี้สองตัว

ส่วนห้องครัวยิ่งแล้วใหญ่ มีเพียงเตาไฟหนึ่งเตาเท่านั้น

“ไม่มีห้องน้ำเหรอ?”

ถังหว่านเดินสำรวจรอบบ้านหนึ่งรอบ แต่ไม่เห็นห้องน้ำ ลู่หวยจิ่งจึงอธิบายอย่างกระอักกระอ่วนว่า “อยู่ด้านหลังบ้านเรา”

ถังหว่านนิ่งไปด้วยความงุนงง เธอเปิดประตูด้านหลังออกไปอย่างสงสัย ถึงได้เห็นเพิงเล็ก ๆ ที่เรียบง่ายอย่างยิ่ง เพิงนั้นสร้างติดกับผนังหลังบ้าน พอเปิดม่านเข้าไป ด้านในก็คือส้วมหลุมแบบพื้นบ้าน

ถังหว่านพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แต่สีหน้าเธอยังคงสงบนิ่งขณะพูดกับลู่หวยจิ่งว่า

“เมื่อกี้ฉันนึกว่านี่เป็นที่เก็บฟืนเสียอีก”

“ฟืนเก็บไว้ใต้ชายคาได้”

ลู่หวยจิ่งอธิบายต่อ “แถวหน่วยทหารมีภูเขาลูกใหญ่ ปกติพวกเธอไปเก็บผักป่าบริเวณเชิงเขาได้ แต่ในภูเขามีสัตว์ใหญ่ อย่าเข้าไปข้างในง่าย ๆ”

“ได้”

ดวงตาของถังหว่านเป็นประกาย เธอกลัวลู่หวยจิ่งจะเห็นว่าเธอตื่นเต้น จึงรีบพูดว่า “งั้นพวกเรานอนห้องหลัก โจวโจวนอนห้องข้าง ๆ เรา”

“ได้”

ลู่หวยจิ่งถกแขนเสื้อขึ้นแล้วรีบช่วยจัดบ้าน แต่ถังหว่านนึกถึงคำพูดของเสี่ยวตู้ก่อนจากไปได้

“นายไปแจ้งกลับจากลาก่อนเถอะ ในบ้านมีฉันกับโจวโจวอยู่”

“ไม่เป็นไร ฉันช่วยเธอเก็บกวาดก่อน พรุ่งนี้ฉันอาจไม่มีเวลาแล้ว”

ลู่หวยจิ่งพูดจากใจจริง ทั้งสามคนลงมือกันอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาราวสองชั่วโมงก็ทำความสะอาดและจัดข้าวของในบ้านจนเรียบร้อย

ก่อนออกไป ลู่หวยจิ่งกำชับว่า “ภรรยา เธอกับโจวโจวพักกันก่อน ฉันไปแจ้งกลับจากลา”

“อืม”

ถังหว่านมองบ้านที่โล่งว่างแล้วตกอยู่ในห้วงความคิด ไม่มีแม้แต่หม้อ ชาม หรือเครื่องครัวสักอย่าง

ของพวกนี้ในมิติของเธอมีครบ ปัญหาคือจะเอาออกมาอย่างไรต่างหาก

“พี่ ฉันออกไปเล่นข้างนอกได้ไหม?”

ถังโจวเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อโลกภายนอก นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาบ้านพักครอบครัวทหาร ทุกอย่างจึงดูแปลกใหม่ไปหมด

“ได้”

ถังหว่านหยิบลูกอมนมตรากระต่ายขาวหนึ่งกำมือจากสัมภาระแล้วยัดใส่มือเขา

“แต่ห้ามไปไกล แล้วก็อย่าเล่นนาน รีบกลับมานะ”

“พี่วางใจเถอะ ฉันแค่ออกไปทำความคุ้นเคยกับแถวนี้”

ถังโจววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แบบนี้ยิ่งสะดวกให้ถังหว่านเข้าไปในมิติ

หม้อในห้างล้วนใหม่เอี่ยมและเป็นของจากยุคหลัง เอาออกมาใช้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นลู่หวยจิ่งเห็นเพียงแวบเดียวก็คงรู้ว่าผิดปกติ

มีวิธีแล้ว!

ถังหว่านค้นหม้อ ชาม และเครื่องครัวที่เคยเก็บมาจากบ้านตระกูลถังออกมา พรุ่งนี้พอลู่หวยจิ่งไปฝึก เธอค่อยหาเหตุผลออกไปซื้อของข้างนอก แล้วค่อยนำของเหล่านี้ออกมาใช้

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เธอก็จัดของอีกบางส่วนที่สามารถใช้ในยุคนี้ได้ พอนึกถึงพ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิม หัวใจของถังหว่านก็เจ็บแปลบขึ้นมา

เธอจึงจัดตะกร้าอีกใบ ภายในนอกจากเงินกับคูปองแล้ว ยังใส่ข้าวสารกับแป้งไว้จำนวนหนึ่ง

คิดอยู่ครู่หนึ่ง ถังหว่านก็เติมหมั่นโถว ขนมปังแผ่น และไข่ลงไปอีก

หากมีโอกาสได้เจอพ่อแม่ เธอจะได้แอบมอบของเหล่านี้ให้พวกเขาได้ตลอดเวลา

เมื่อจัดทุกอย่างเรียบร้อย ถังหว่านนึกถึงเมล็ดพันธุ์ผักที่หวังต้านีให้มา จึงหยิบมันอย่างดีใจแล้วเดินไปยังแปลงดินด้านนอกห้างในมิติ เธอปลูกผักไม่เป็นจริง ๆ จึงสุ่มหยิบเมล็ดพันธุ์ชนิดหนึ่งมา ขุดหลุมแล้วโยนเมล็ดลงไป เพราะไม่มีประสบการณ์ เธอกลัวเมล็ดพันธุ์จะเสียเปล่า จึงลองปลูกเพียงเล็กน้อยก่อน

จากนั้นก็ถือโอกาสจัดการหมูป่าที่ฆ่าไว้ก่อนหน้านี้ต่อ แต่ยังจัดการไม่ทันเสร็จ ด้านนอกก็มีเสียงประตูลานดังขึ้น

เธอรีบออกจากมิติทันที ที่แท้ลู่หวยจิ่งกลับมาแล้ว ในมือเขาถือหม้อหนึ่งใบกับชามหลายใบ อีกทั้งยังมีกล่องข้าวอะลูมิเนียมที่ใส่อาหารมาด้วย

“วันนี้พวกเรากินอาหารจากโรงอาหารไปก่อน พรุ่งนี้ฉันจะหาทางหาอาหารกับข้าวสารมาเพิ่ม”

“นายไม่ต้องวุ่นวายหรอก”

ถังหว่านรับของจากมือเขา “ในบ้านขาดทุกอย่าง เดี๋ยวฉันค่อย ๆ ไปหาซื้อเอง”

“งั้นลำบากภรรยาแล้ว”

ลู่หวยจิ่งไม่ได้ฝืน แต่กำชับเธออย่างละเอียดว่า “ทุกวันโรงอาหารของหน่วยทหารจะมีรถเข้าเมืองไปซื้อผัก แต่รถออกค่อนข้างเช้า หกโมงครึ่งก็ออกแล้ว เธอนั่งรถไปได้ ขอโทษนะ ฉันเพิ่งลามา ช่วงสองสามวันนี้คงยุ่งหน่อย”

“ไม่เป็นไร ฉันจัดการได้”

ถังหว่านคิดในใจว่า นายยุ่งน่ะดีแล้ว เธอจะได้แอบเอาของออกจากมิติได้สะดวก

ถ้าเขาตามไปด้วย เธอคงเอาของออกมาไม่ได้จริง ๆ

“ลำบากเธอแล้ว”

ลู่หวยจิ่งหยิบเงินกับคูปองจากเบี้ยเลี้ยงที่เพิ่งได้รับออกมาจากอกเสื้อ “นี่เป็นเงินกับคูปองจากเบี้ยเลี้ยงที่ฉันเพิ่งได้รับ เธอเอาไปซื้อของเข้าบ้านตามที่เห็นสมควรเถอะ”

“ทำไมเยอะขนาดนี้?”

ถังหว่านมองดูแล้วรู้สึกว่าเงินน่าจะมากกว่าห้าสิบหยวนเสียอีก แถมยังมีคูปองธัญพืชสำหรับทหารอีกไม่น้อย

“เบี้ยเลี้ยงของรองผู้บังคับการเพิ่มขึ้นแล้ว เดือนละเจ็ดสิบเอ็ดหยวน”

มุมปากของลู่หวยจิ่งยกขึ้นเล็กน้อย ท่าทางเหมือนสุนัขป่าตัวใหญ่ที่กำลังรอคำชม ถังหว่านจึงยิ้มจนดวงตาโค้ง

“นายเก่งมาก”

คำชมตรงไปตรงมาเช่นนี้ทำให้ใบหูของลู่หวยจิ่งแดงขึ้นเล็กน้อย เขารีบเปลี่ยนเรื่อง “กินข้าวกันเถอะ โจวโจวล่ะ?”

“ออกไปซนอยู่ข้างนอก ฉันไปตามเขาเอง!”

ถังหว่านหยิบเงินสิบหยวนออกมายื่นให้ลู่หวยจิ่ง “ผู้ชายต้องมีเงินติดตัวไว้บ้าง เอาไว้ใช้จ่าย”

“ไม่ต้อง ปกติฉันไม่ค่อยได้ใช้”

ลู่หวยจิ่งไม่รับ “ตอนลาหยุดฉันก็อยู่กับภรรยาอยู่แล้ว จะใช้เงินเมื่อไรค่อยขอภรรยาก็พอ”

ต้องยอมรับว่าลู่หวยจิ่งทำให้ถังหว่านรู้สึกมั่นคงอย่างมาก แม้แต่ฝีเท้าของเธอก็ยังดูเบิกบานขึ้น

แต่พอไปตามหาถังโจวเจอ สีหน้าของเธอก็พลันเคร่งลง เพราะตอนนี้ถังโจวกำลังชกต่อยกับเด็กคนหนึ่งอยู่