ตอนที่ 109 — ตอนที่ 109 ไข่มุกหอยสังข์

ตอนที่พวกเขากลับมาถึงบ้าน หลินซิ่วชิงเพิ่งจะต้มน้ำจนเดือดพล่านแล้วหย่อนหอยสังข์หมวกจักรพรรดิลงไปในหม้อ เพราะเตาดินที่ต้องใช้ไม้ขีดไฟจุดไฟนั้นค่อนข้างเสียเวลา ขี้เถ้าในก้นเตาก็มีเยอะ นางต้องเขี่ยอยู่ตั้งนานสองนานกว่าไฟจะติดขึ้นมาได้

"กลับมากันหมดแล้วหรือจ๊ะ? ได้อะไรมาบ้างล่ะ?"

"ก็พอได้ มีแต่พวกหอยตลับน่ะ"

พี่สะใภ้รองชำเลืองมองในหม้อแวบหนึ่ง แววตาไหววูบ ก่อนจะเอ่ยยิ้มๆ "เธอเอาหอยลงหม้อไปแล้ว ถ้างั้นก็รอให้เธอต้มสุกแล้วดูว่ามีไข่มุกไหมก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันค่อยต้มหม้อถัดไป"

เพื่อไม่ให้ปะปนกัน เกิดเปิดเจอไข่มุกขึ้นมาจะกลายเป็นของใครล่ะ? ถึงตอนนั้นคงพูดกันไม่รู้เรื่อง

หลินซิ่วชิงยิ้มรับอย่างไม่ถือสา "ได้จ้ะ"

พี่สะใภ้ใหญ่เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ทำไมพวกเธอถึงเก็บหอยตัวนี้กันได้หมดเลยล่ะ? หอยตัวนี้มันมีอะไรพิเศษงั้นเหรอ? เมื่อกี้ฉันเห็นเมียของเลขาธิการพรรคก็เก็บได้ตัวหนึ่ง อาต้านที่ทำหัวเชื้อกะปิเคยก็เก็บได้เหมือนกัน"

พี่สะใภ้รองยิ้มพลางกล่าว "ฉันเองก็ไม่รู้จักหอยตัวนี้หรอก ได้ยินเย่าตงพูดถึงนั่นแหละถึงได้รู้เรื่อง"

พูดพลางหันไปมองเยี่ยเย่าตง "ไอ้หอยจักรพรรดิอะไรนี่มันเปิดเจอไข่มุกอะไรได้บ้างล่ะ? มีราคาแพงไหม?"

"ไข่มุกอะไรน่ะเหรอครับ? ก็เรียกว่าไข่มุกหอยสังข์หมวกจักรพรรดิน่ะสิ ถือเป็นไข่มุกหอยสังข์ชนิดหนึ่ง เพียงแต่หอยพันธุ์นี้มันล้ำค่ากว่าหน่อย มีโอกาสเกิดไข่มุกหอยสังข์ได้ในอัตราส่วนหนึ่ง ไข่มุกหอยสังข์น่ะไม่มีเม็ดไหนราคาถูกหรอกครับ ขึ้นอยู่กับว่าพี่สะใภ้รองจะมีดวงเปิดเจอมันหรือเปล่าเท่านั้นแหละ"

"อย่าไปฝันหวานเลย เปิดไม่เจอหรอก ไปทำงานทำการกันได้แล้ว โน่น บนหลังคาโน่นยังมุงกระเบื้องไม่เสร็จเลย พ่อจะออกไปขับเรือไปจอดที่อ่าวหลบพายุแล้ว" พ่อเยี่ยไม่ได้คาดหวังอะไรเลยแม้แต่น้อย โอกาสมันต่ำเตี้ยเรี่ยดินเกินไป อีกอย่างลูกสะใภ้เป็นคนเก็บได้ ไม่ได้เกี่ยวกับเขาเสียหน่อย

แม่เยี่ยเองก็ไม่สนใจเรื่องที่พวกเขากำลังวุ่นวายกัน เดินออกไปเด็ดผักล้างผักที่สวนหลังบ้านเตรียมทำอาหารกลางวันของตนต่อไป

หลังจากพ่อเยี่ยเดินออกไป พี่ใหญ่กับพี่รองก็เตรียมจะเดินไปช่วยงานที่บ้านใหม่ ทว่ากลับถูกเยี่ยเย่าตงร้องเรียกไว้เสียก่อน "รออีกประเดี๋ยวค่อยไปพร้อมกันเถอะครับ แป๊บเดียวเอง ไม่เสียเวลาเท่าไรหรอก"

ขนาดมุกเมโลเขายังเคยผ่าเจอมาแล้ว ในใจจึงยังคงมีความหวังอยู่บ้าง

หลินซิ่วชิงเองก็เช่นกัน

เมื่อต้มจนสุกได้ที่แล้ว นางก็ใช้กระชอนช้อนหอยสองตัวนั้นขึ้นมา พี่สะใภ้รองก็แทบจะอดใจรอไม่ไหว รีบนำหอยของตนเองสองตัวหย่อนลงหม้อทันที

เยี่ยเย่าตงใช้เศษผ้าขี้ริ้วหนาๆ ห่อมือจับเปลือกหอยเอาไว้ แล้วใช้ตะเกียบเสียบเข้าไปตรงหัวหอย ค่อยๆ หมุนบิดเนื้อหอยดึงออกมาอย่างระมัดระวัง

เขาลองใช้นิ้วบีบคลำตรงส่วนหางดู ปรากฏว่าไม่มีอะไรเลย จึงกัดฟันบิเนื้อตรงส่วนหัวออกดูอีกที ก็ยังคงว่างเปล่า

เขายักไหล่ ยื่นตะเกียบให้ภรรยา "ตัวนี้ไม่มี สงสัยดวงพี่จะไม่ค่อยดี เหลืออีกตัวหนึ่งให้เธอลองดูแล้วกัน"

"จ้ะ"

ผลลัพธ์ย่อมไม่ต้องสงสัย ไม่มีอะไรเหมือนกัน!

เยี่ยเย่าตงเห็นสีหน้าผิดหวังของภรรยา จึงเอ่ยปลอบใจ "ไม่เป็นไรหรอก การไม่มีไข่มุกหอยสังข์น่ะถือเป็นเรื่องปกติ ใครจะไปดวงดีได้ทุกวันกันล่ะ คนอื่นเขาผ่ากันเป็นพันเป็นหมื่นตัวยังไม่แน่ว่าจะเจอสักเม็ดเลย"

"โอกาสเจอมันต่ำขนาดนั้นเลยเหรอจ๊ะ?"

การที่เคยเปิดเจอมุกเมโลมาก่อน ทำให้เธอเกิดภาพลวงตา นึกว่าไข่มุกหอยสังข์พวกนี้จะได้มาอย่างง่ายดาย

"แน่นอนสิ! ถ้าได้มาง่ายๆ แล้วมันจะล้ำค่าหายากได้ยังไงล่ะ? ไข่มุกหอยสังข์ไม่เหมือนไข่มุกจากหอยมุกทั่วไปนะ ไข่มุกหอยสังข์เกิดจากตอนที่หอยสังข์ยื่นตัวออกจากเปลือกเพื่อหาอาหาร แล้วบังเอิญนำเม็ดทรายหรือสิ่งแปลกปลอมจากภายนอกเข้าไปในเนื้อ พอกล้ามเนื้อของมันถูกระคายเคือง มันก็จะหลั่งสารคัดหลั่งเฉพาะตัวออกมาห่อหุ้มสิ่งแปลกปลอมนั้นไว้เรื่อยๆ ยิ่งสิ่งแปลกปลอมถูกพอกพูนใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ภายในตัวหอย มันถึงจะค่อยๆ ก่อตัวกลายเป็นไข่มุกขึ้นมา"

"กระบวนการนี้ต้องใช้เวลาตั้งแต่ห้าถึงยี่สิบปีเชียวนะ ไข่มุกน้ำจืดใช้เวลาแค่หนึ่งถึงหกปีก็โตแล้ว ของสิ่งนี้จึงล้ำค่ากว่าไข่มุกทั่วไปเยอะมาก ได้ยินว่าในหอยสังข์ห้าหมื่นตัว ถึงจะมีโอกาสพบไข่มุกหอยสังข์สักเม็ดหนึ่ง"

พูดจบเขาก็ส่งสายตาขยิบตาให้ภรรยาหนึ่งที ราวกับจะบอกว่า ทีนี้เธอรู้แล้วใช่ไหมว่าตัวเองโชคดีขนาดไหน?

หลินซิ่วชิงรู้สึกได้รับการปลอบประโลมใจขึ้นมาในพริบตา

เยี่ยเย่าเผิงกับเยี่ยเย่าหัวรวมทั้งภรรยาของพวกเขาทั้งสองคู่ต่างมองเยี่ยเย่าตงด้วยความทึ่ง "ทำไมนายถึงรู้เรื่องพวกนี้เยอะจังล่ะ?"

พวกเขารู้เพียงแค่ว่าในหอยสังข์มีโอกาสน้อยนิดที่จะพบไข่มุก แต่ไม่เคยรู้หลักการเกิดของมันเลย พอได้ยินเขาอธิบายเช่นนี้ ก็ตาสว่างกระจ่างแจ้งทันที

"ผมจะไปใช้ชีวิตไร้สาระมาเปล่าๆ ปลี้ๆ ได้ยังไงล่ะครับ?"

มีชีวิตอยู่ต่อมาอีกตั้งหลายสิบปี ย่อมต้องรู้มากกว่าพวกเขาอยู่แล้ว ยุคหลังอีกหลายสิบปีข้อมูลข่าวสารไหลเวียนรวดเร็ว แค่ไถดูคลิปสั้นในโทรศัพท์ คนไม่รู้หนังสือก็ยังรู้เรื่องราวรอบโลกได้ตั้งเยอะแยะ

ทุกคนต่างมองเขาด้วยสายตาชื่นชมขึ้นมาทันที เยี่ยเย่าหัวหัวเราะร่าพลางเอ่ย "ต่อไปถ้าพวกเราไม่เข้าใจอะไรก็ไม่ต้องไปเที่ยวถามคนอื่นแล้ว มาถามนายคนเดียวก็พอ"

"อย่ามายกย่องผมเกินไปเลยครับ ผมก็รู้แค่งูๆ ปลาๆ เท่านั้นแหละ พอเอามาคุยโม้ได้เป็นครั้งคราวเท่านั้น"

หลินซิ่วชิงแอบอมยิ้มมองเขา เขาน่ะขี้เกียจหาเรื่องใส่ตัวต่างหากเล่า!

พี่สะใภ้รองพอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ในใจก็หมดหวังไปโดยสิ้นเชิง

หอยสังข์ห้าหมื่นตัวถึงจะมีโอกาสเจอสักเม็ดหนึ่ง นี่มันไม่ต่างอะไรกับการถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่เลยไม่ใช่เหรอ?

ถึงแม้หอยสังข์หมวกจักรพรรดินี้จะสามารถให้กำเนิดไข่มุกหอยสังข์หมวกจักรพรรดิได้ แต่อัตราส่วนมันก็น้อยนิดเกินไป รู้อย่างนี้เอาไปขายสดๆ ตั้งแต่แรกก็ดีแล้ว ตอนนี้ในใจของนางนึกเสียดายจนไส้แทบขาด

ตอนแรกก็เพราะฟังที่เขาบอกว่าเป็นหนึ่งในสิบสุดยอดไข่มุกหายากของโลกนั่นแหละ ถึงได้หน้ามืดตามัว

เฮ้อ ตบขาฉาดด้วยความเสียดาย!

พอน้ำในหม้อต้มหอยจนได้ที่ นางก็ไม่นึกคาดหวังอะไรอีกแล้ว ช้อนขึ้นมาแล้วสั่งให้เยี่ยเย่าหัวเอาตะเกียบมาดึงเนื้อออกแล้วแล่เป็นชิ้นๆ ไปเลย จะได้ไม่ต้องมานั่งฉีกเนื้อจนเละเทะเหมือนอย่างเยี่ยเย่าตง เดี๋ยวจะเอาไปผัดกินไม่ได้

"จะหั่นเลยเหรอ? ไม่ลองตรวจดูข้างในให้ละเอียดก่อนล่ะ?"

พี่สะใภ้รองรู้สึกสูญเสียผลประโยชน์ครั้งใหญ่ อารมณ์บูดบึ้งจึงตอบห้วนๆ "แม่เตรียมจะทำกับข้าวแล้ว ไม่รีบหั่นแล้วจะทำอะไรล่ะ?"

"เอาเถอะ ตรงนั้นยังมีเนื้อหอยสังข์ตาลอยู่อีกตัวหนึ่ง เอามาหั่นผัดรวมกันไปเลยแล้วกัน"

"หา? พวกเธอผ่าหอยสังข์ตาลไปอีกตัวแล้วเหรอ?"

"ใช่จ้ะ ไม่มีอะไรเหมือนกัน รู้อย่างนี้เอาไปขายตั้งแต่แรก ได้เงินตั้งหลายหยวนแน่ะ"

หลินซิ่วชิงรู้สึกเสียดายจากใจจริง นางเป็นคนประหยัดมัธยัสถ์มาโดยตลอด วันนี้ถือว่าฟุ่มเฟือยเกินไปแล้วจริงๆ ผลาญหอยชั้นยอดไปถึงสามตัว ซ้ำร้ายตัวเองกลับไม่ได้รู้สึกปวดใจมากมาย มีเพียงความเสียดายนิดหน่อย แถมยังรู้สึกว่าได้ลิ้มลองของอร่อยก็ไม่เลวเหมือนกัน สงสัยคงโดนผัวพาเสียนิสัยไปแล้วแน่ๆ!

พี่สะใภ้รองพอได้ยินว่าพวกเขายังผ่าหอยสังข์ตาลทิ้งไปอีกตัว ในใจก็พลันรู้สึกสมดุลขึ้นมาทันที พวกนั้นขาดทุนยิ่งกว่านางเสียอีก!

แม่เยี่ยถือผักที่ล้างเสร็จแล้วเดินเข้ามาในครัว พอเห็นเนื้อหอยที่ถูกฉีกเละอยู่ข้างเตากับเนื้อที่กำลังถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ก็เอ่ยปากถามลอยๆ "ไม่มีอะไรเลยใช่ไหมล่ะ?"

"เฮ้อ… ไม่มีหรอกจ้ะ… ว้าย! นี่มันอะไรเนี่ย?"

พี่สะใภ้รองรู้สึกเหมือนคมมีดฟันไปโดนวัตถุแข็งบางอย่างเข้า จึงรีบวางมีดทำครัวลง ทันใดนั้นก็เห็นวัตถุทรงกลมสีขาวนวลอมเหลืองอ่อนเม็ดหนึ่งโผล่ออกมาจากเนื้อหอย นางพลันเบิกตากว้างกรีดร้องด้วยความดีใจสุดขีด

"ไข่มุก!?"

คนอื่นๆ ได้ยินเข้าก็รีบกรูเข้ามามุงดูทันที ทุกคู่สายตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด

"เชี่ยเอ๊ย มีจริงๆ ด้วยเรอะ!?"

"สวรรค์ ไข่มุกหอยสังข์!"

"ไหนๆ ขอดูหน่อย…"

เยี่ยเย่าหัวตื่นเต้นจนตัวสั่นยื่นมือจะเข้าไปหยิบ ทว่ากลับโดนพี่สะใภ้รองฟาดมือเพียะเข้าให้ นางเอ่ยด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวใจ "มีรอยบากด้วย โดนมีดฟันเข้า! แม่ย้อยเอ๊ย…"

นางอดไม่ได้ที่จะสบถด่าภาษาถิ่นออกมาคำหนึ่ง หัวใจแทบจะแหลกสลายด้วยความเสียดาย

ใครจะไปนึกฝัน ตอนที่นางหมดหวังไปแล้วแท้ๆ กลับหั่นเจอไข่มุกขึ้นมาได้จริงๆ? ให้ตายสิวะ!

นางเอานิ้วลูบคลำรอยบากบนผิวไข่มุกด้วยความปวดใจแทบขาด แทบอยากจะลูบให้รอยนั้นเรียบเนียนกลับคืนมา รู้อย่างนี้ทำตามอย่างเยี่ยเย่าตง ฉีกเนื้อหอยออกตรวจดูให้ทั่วก่อนก็ดี เมื่อกี้ดันออกแรงกดมีดฟันลงไปเต็มเหนี่ยว ใครจะไปรู้ว่าโชคลาภจะหล่นทับใส่หัวแบบนี้

โมโหตัวเองจะตายอยู่แล้ว!

ทุกคนต่างมองเห็นรอยมีดบากเป็นทางยาวบนเม็ดมุกได้อย่างชัดเจน ถึงแม้จะไม่ใช่ของของตนเอง แต่ทุกคนก็อดรู้สึกเจ็บปวดใจแทนไม่ได้!

นี่มันไข่มุกหอยสังข์เชียวนะโว้ย!!

เอาไปคุยโม้โอ้อวดได้เป็นวันๆ เลยนะนั่น

แม่เยี่ยรีบเช็ดมือที่เปียกน้ำกับเสื้อแล้วปรี่เข้ามาดู ดวงตาเบิกกว้าง "เปิด…เปิดเจอไข่มุกหอยสังข์ได้จริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย? ทำไมถึงได้ประมาทเลินเล่อขนาดนี้ เอามีดไปฟันมันทำไม ต้มสุกแล้วทำไมไม่เอามือบิเนื้อดูก่อนล่ะฮะ? โธ่เอ๊ย… รอยบากใหญ่ขนาดนี้เชียว…"

แม่เยี่ยเห็นแล้วก็ปวดใจแทน ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวเข้าหากัน ไข่มุกหอยสังข์เชียวนะ! ในหมู่บ้านหลายปีมานี้แทบไม่มีใครเปิดเจอเลยสักคน

"แม่ไม่ต้องพูดซ้ำเติมแล้วได้ไหมคะ แค่นี้ฉันก็เสียใจจะแย่อยู่แล้ว" พี่สะใภ้รองทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เอานิ้วลูบเม็ดมุกไม่หยุด ก่อนจะถือเดินไปที่ประตูหลังแล้วส่องกับแสงแดด "รอยบากมันลบไม่ออกแล้วจริงๆ ด้วย"

หัวใจของนางกำลังหลั่งเลือด…

"เธอเอามาให้ฉันดูใกล้ๆ หน่อยสิ!" พี่ชายรองเองก็เสียดายแทบแย่ อยากจะเอามาส่องดูในมือบ้าง

"เอาไปเลย เอาไป!"

พี่ชายรองกำไข่มุกไว้ในมือ รู้สึกเสียดายจนทนไม่ไหว จึงอดบ่นไม่ได้ "ต้มก็ต้มสุกแล้ว ทำไมเธอถึงไม่รู้จักบิเนื้อดูก่อนนะ? ดูสิมีรอยบากขนาดนี้… แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้? มีตำหนิไปแล้ว…"

"นี่ยังมีหน้ามาว่าฉันอีกเหรอ? แล้วทำไมตอนนั้นแกไม่เตือนฉันบ้างล่ะ? ตัวเองยืนดูอยู่ข้างๆ แท้ๆ ตอนนี้กลับอ้าปากมาสั่งสอนฉัน ถ้าแกหนักแน่นสักหน่อย คอยเตือนให้ฉันบิเนื้อดูก่อน ฉันก็คงไม่ผิดหวังจนหยิบมีดมาหั่นแบบนี้หรอก…"

พี่สะใภ้รองยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น พูดไปพูดมาก็เริ่มลงไม้ลงมือ ฟาดฝ่ามือใส่แขนเขาดังอั่กๆ หลายที "เพราะแกคนเดียวนั่นแหละ…"

พี่ชายรองห่อไหล่ไม่ยอมหลบ ปล่อยให้นางทุบตีระบายอารมณ์ "เธอ…ทำไมเธอถึงได้พูดจาไม่มีเหตุผล เอาแต่โทษคนอื่นแบบนี้วะ! ชัดๆ อยู่ว่าเธอเป็นคนถือมีดหั่นเอง แล้วจะมาโทษว่าฉันไม่เตือนได้ยังไง! ซิ่วชิงก็เตือนเธอแล้วแท้ๆ บอกให้ดูให้ละเอียดก่อน ตัวเธอเองไม่ได้ยินเข้าหู แล้วจะมาโทษว่าฉันไม่ได้บอกได้ยังไง…"

"นางก็นาง แกก็แกสิยะ! ถ้าแกเป็นคนเตือนฉัน ฉันก็ต้องคิดจะแงะดูก่อนอยู่แล้ว…"

เยี่ยเย่าหัวจนปัญญาจะเถียง "เธอยังจะมาอ้างเหตุผลข้างๆ คูๆ อีก! ดูสิฟันจนเป็นแผลขนาดนี้แล้ว…"

"แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าข้างในมันจะมีไข่มุกอยู่จริงๆ น่ะ?"

เรื่องดีๆ แท้ๆ กลับกลายสภาพเป็นละครตลกโศกนาฏกรรมในครอบครัวไปในพริบตา ทุกคนต่างยืนมองตาค้าง พี่ชายรองมักจะยอมตามใจพี่สะใภ้รองมาโดยตลอด นานทีปีหนถึงจะได้ยินเขาขึ้นเสียงสักครั้ง

ทว่าสุดท้ายก็ยังสู้ลูกไม้กวนน้ำให้ขุ่นของพี่สะใภ้รองไม่ได้อยู่ดี

แม่เยี่ยฟังต้นสายปลายเหตุแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากห้าม "พอได้แล้วๆ ตัวเองไม่รู้จักตรวจดูให้ละเอียด พอฟันโดนเป็นรอยแล้วจะไปโทษใครได้ล่ะ? เอามาให้แม่ดูซิ"

พี่ชายรองส่งไข่มุกหอยสังข์ให้แม่เยี่ย คราวนี้ทุกคนถึงได้มองเห็นรูปร่างของไข่มุกชัดเจน ขนาดของมันพอๆ กับเม็ดถั่วเหลือง ทรงรีไม่สม่ำเสมอ และตรงกลางมีรอยมีดบากเป็นทางยาวอย่างเห็นได้ชัด

คราวนี้แม้แต่แม่เยี่ยก็อดตำหนิลูกสะใภ้รองไม่ได้ "พูดก็พูดเถอะ ทำไมแกถึงไม่ยอมควักเนื้อดูก่อนนะ? ต้มก็ต้มสุกแล้ว จะเสียเวลาสักแค่นั้นเชียวหรือ? เจ้าตงพวกมันเปิดไม่เจอ ก็ไม่ได้แปลว่าของแกจะไม่มีนี่ ถ้าแกไม่หวังอะไรแต่แรก สู้เอาไปขายสดๆ ตั้งแต่ตอนนั้นยังจะดีกว่า"

เมื่ออยู่ต่อหน้าแม่เยี่ย พี่สะใภ้รองย่อมไม่กล้าแผลงฤทธิ์เอาแต่ใจ ได้แต่ตอบเสียงอ่อยอย่างหดหู่ "ฉันจะไปตรัสรู้ได้ยังไงล่ะคะ!"

พี่สะใภ้ใหญ่ยิ้มพลางเอ่ยไกล่เกลี่ย "เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว พูดไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ในเมื่อเปิดได้ไข่มุกหอยสังข์มา มันก็ถือเป็นเรื่องมงคลแล้วนะ ยังไงก็ดีกว่าไม่มีเลยไม่ใช่เหรอ! ถึงจะมีตำหนิขายไม่ได้ราคา แต่ก็เก็บไว้ใส่เองได้นี่ เอาไปทำเป็นจี้ห้อยคอ หรือทำเป็นหัวแหวนก็ได้ สีสันเหมือนกับเปลือกหอยสังข์ สวยงามออกจะตายไป"

"ก็คงได้แต่เก็บไว้ใส่เองนั่นแหละค่ะ"

แม่เยี่ยพลิกดูสองสามตาก็ส่งไข่มุกคืนให้พี่สะใภ้รอง

พี่สะใภ้รองได้รับการปลอบใจ แม้จะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่ในใจก็ยังคงหม่นหมองอย่างหนัก

หลินซิ่วชิงยิ้มแล้วเอ่ยเตือน "ยังเหลืออยู่อีกตัวหนึ่งนี่จ๊ะ พี่สะใภ้รองลองแงะตัวนั้นดูสิ ไม่แน่ว่าอาจจะแงะเจออีกเม็ดก็ได้นะ ถึงตอนนั้นคงได้รวยเละของจริงแน่ๆ"

"จริงด้วยๆ ยังมีอีกตัวนี่นา" นางเกือบจะลืมไปสนิท โดนหอยตัวนี้เล่นเอามีทั้งดีใจทั้งเสียใจจนหัวหมุน ลืมไปเลยว่ายังมีหอยอีกตัวหนึ่งที่ยังไม่ได้ควักเนื้อออกมา

คราวนี้ทุกคนต่างตั้งตารอคอยกันอย่างใจจดใจจ่อ สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังหอยสังข์หมวกจักรพรรดิในมือของนางอย่างเร่าร้อน

───

• [1] ไข่มุกหอยสังข์ (海螺珠 - Conch Pearl) : ไข่มุกธรรมชาติที่เกิดจากหอยสังข์ทะเล ไม่สามารถเพาะเลี้ยงได้ ผิวเรียบเนียน มีลวดลายเปลวเพลิงเฉพาะตัว ใช้เวลาในการสะสมสารเคลือบจากสิ่งแปลกปลอมนาน 5-20 ปี จัดเป็นหนึ่งในไข่มุกที่หายากที่สุดในโลก

• [2] ไข่มุกหอยสังข์หมวกจักรพรรดิ (帝王唐冠螺珍珠) : ไข่มุกธรรมชาติที่ได้จากหอยสังข์หมวกจักรพรรดิ (Cassis cornuta) เม็ดมุกมักมีสีขาวนวล เหลืองอ่อน หรือชมพูส้ม ลวดลายเปลวเพลิงเงางาม