ตอนที่ 118 — ตอนที่ 118 คิดจะเป็นน้องเขยฉันงั้นรึ?

เยี่ยเย่าตงหยิบกล่องใบเล็กยัดใส่กระเป๋ากางเกงที่วางอยู่บนโต๊ะ จากนั้นก็ดึงหน้าต่างปิดลง

ในใจครุ่นคิดพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ที่จริงแล้วอากวงก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย ครอบครัวก็มีมันเป็นลูกชายคนเดียว พ่อของมันก็เพิ่งจะซื้อเรือประมงมา ตัวมันเองก็ไม่ได้ทำตัวลอยชายไร้สาระเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ทุกวันขยันขันแข็งออกทะเลลากอวนหาเงิน ความเป็นอยู่ของครอบครัวก็นับว่าไม่เลว สูงไม่เท่าคนรวยแต่ก็เหลือเฟือกว่าคนจน

ในพื้นที่ชนบทแบบนี้ แค่มีข้าวกินอิ่มท้อง ชายหนุ่มขยันขันแข็ง และมีอาชีพการงานสุจริตเป็นหลักเป็นแหล่ง ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

อีกทั้งเขากับอากวงก็เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย นิสัยใจคอย่อมไว้เนื้อเชื่อใจได้ ไม่เล่นการพนันขันต่อ ไม่ติดเหล้าเมายา มีเพียงแค่บางครั้งที่พวกเพื่อนฝูงมารวมตัวกันแล้วล้อมวงเล่นไพ่หรือดื่มเหล้าสังสรรค์กันนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น ซึ่งนับเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชายทั่วไป เพียงแต่เขาไม่รู้เลยว่า น้องสาวของเขาไปถูกมันหมายตาเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไร

เช็ดเป็ด… กูเห็นมึงเป็นพี่น้อง แต่มึงดันคิดอยากจะเป็นน้องเขยกูเนี่ยนะ!

ไม่มีทางปล่อยให้มันสมหวังง่ายๆ แน่นอน ของแบบนี้มันต้องมีอุปสรรค ต้องตั้งด่านทดสอบให้หินเข้าไว้!

หลินซิ่วชิงเห็นว่าฟ้ามืดสนิทแล้ว ลมข้างนอกก็เริ่มพัดแรง จึงตั้งใจจะเดินเข้ามาดูในห้องว่าเขากระดิกตัวตื่นหรือยัง หากตื่นแล้วนางจะได้ไปตามลูกชายสองคนกลับมาอาบน้ำ วิ่งเล่นซนกันมาทั้งวัน เนื้อตัวมอมแมมสกปรกจะตาย อาบน้ำเสร็จจะได้สั่งให้เข้านอน

ทว่าพอเดินเข้ามาในห้องเห็นมืดตึ๊ดตื๋อ นึกว่าเขายังคงนอนหลับอยู่ จึงค่อยๆ ย่องเบาๆ โดยไม่ได้เปิดไฟ

แต่พอเดินอ้อมจากข้างเตียงสี่เสามาถึงด้านหน้า จู่ๆ ก็มีวงแขนแกร่งคู่หนึ่งโผเข้ามากอดหมับจากด้านหลัง ทำเอานางตกใจจนกรีดร้องออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะรู้ตัวในทันที ฟาดฝ่ามือใส่แขนเขาเพียะใหญ่

"พี่ทำไมชอบแกล้งให้คนอื่นตกใจอยู่เรื่อยเลย? ตื่นแล้วก็ไม่ยอมเปิดไฟ แถมยังไม่ยอมออกไปข้างนอกอีก"

"ฮ่าๆ พี่ก็เพิ่งตื่นเหมือนกัน แกล้งแหย่เธอเล่นนิดหน่อยเอง"

"คนหลอกคนเนี่ย มันตกใจจนแทบตายเลยนะรู้ไหม มืดก็มืด จู่ๆ มากอดแบบนี้ ขวัญหนีดีฝ่อหมดแล้ว"

เยี่ยเย่าตงเอื้อมมือไปลูบหลังปลอบประโลมนางเบาๆ "ใครจะไปรู้ว่าเธอจะขวัญอ่อนขนาดนี้ล่ะ? ในห้องนอนตัวเอง นอกจากผัวเธอแล้ว ใครมันจะกล้าโผล่มากอดเธอกันล่ะ"

"ก็ฉันนึกว่าพี่ยังหลับอยู่นี่จ๊ะ" นางบ่นอุบอิบแล้วดันตัวเขาออก ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงเชือกสวิตช์ไฟ แสงไฟสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง "ตื่นแล้ว งั้นฉันไปต้มเส้นหมี่ให้กินนะจ๊ะ?"

"อืม ต้มเส้นหมี่มันเทศแล้วกัน"

"จ้ะ พี่ช่วยออกไปตามลูกสองคนกลับมาทีสิ ต้มเส้นเสร็จแล้วฉันจะได้จับพวกมันอาบน้ำนอน"

"อ้อ ได้สิ!"

เยี่ยเย่าตงรีบสวมกางเกงและเสื้ออย่างรวดเร็ว แล้วเดินออกจากบ้านไปตามหาตัวเจ้าตัวแสบ

ไม่รู้ว่าวิ่งเตลิดไปเล่นซนถึงไหน วิ่งทั่วทั้งหมู่บ้าน ไม่กลัวโดนพวกแก๊งลักพาตัวจับไปขายบ้างหรือไง

เขาเดินวนไปค่อนหมู่บ้าน ในที่สุดก็คว้าคอเสื้อของเยี่ยเฉิงไห่ที่กำลังวิ่งหน้าตั้งได้อย่างแม่นยำ "จะวิ่งไปไหนฮะ? เยี่ยเฉิงหูกับเยี่ยเฉิงหยางล่ะ?"

เยี่ยเฉิงไห่โดนรวบคอเสื้อไว้จนวิ่งต่อไม่ได้ จึงเอ่ยอย่างร้อนรน "พวกมันโดนจับตัวไปแล้วฮะ ตอนนี้กำลังนั่งยองๆ เป็นทาสอยู่ในรังลับของพวกเรา อาสามปล่อยมือเร็วเข้า ผมยังจับได้ไม่ครบทุกคนเลย…"

พูดจบ มันก็ทำท่าจะพุ่งตัวไปข้างหน้าอีก ทว่ากลับดิ้นไม่หลุดจากมือของเยี่ยเย่าตง ร้อนใจจนแทบร้องไห้ "อาสามปล่อยมือสิฮะ…"

เยี่ยเย่าตงฟังแล้วเหงื่อตก "รังลับของพวกแกอยู่ที่ไหน?"

"อยู่ตรงประตูหลังบ้านอาอู่ฮะ"

"แล้วการบ้านวันนี้ของแกทำเสร็จหรือยัง?"

"อาสามเลิกพูดเรื่องน่าหดหู่แบบนี้ได้ไหมฮะ?"

มันออกแรงกระชากคอเสื้อของตัวเองกลับคืนมา แล้ววิ่งพุ่งปราดออกไปราวกับสายลม ชั่วพริบตาเดียวก็หายวับไปกับตา

"ไอ้เด็กเวรนี่!"

เยี่ยเย่าตงก่นด่าตามหลังคำหนึ่งแล้วเลิกสนใจมัน มุ่งหน้าไปตามหาลูกชายตัวเองก่อนดีกว่า

ลมตอนกลางคืนพัดแรงกว่าตอนกลางวันมาก พอนำทางไปจนเจอเจ้าตัวเล็กสองคน น้ำมูกใสๆ ของพวกมันก็ไหลย้อยเกือบจะแตะริมฝีปาก ทั้งสองคนยังคงสูดน้ำมูกดังฟึดฟัดๆ แถมยังแลบลิ้นเลียริมฝีปากบนเป็นระยะๆ อีกต่างหาก

เยี่ยเย่าตงเห็นภาพตรงหน้าแล้วแทบจะทนดูไม่ได้ ยกมือเขกหัวไปคนละโป๊ก "โสโครกสิ้นดีพวกมึงเนี่ย ตามพ่อกลับบ้านไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย"

พูดพลางก้มลงไปอุ้มลูกชายคนเล็กขึ้นมาแนบอก "เยี่ยเฉิงหยาง แกเพิ่งจะอายุเท่าไรกันฮะ ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้ก็ยังริอาจวิ่งตามคนอื่นเขา เดี๋ยวก็โดนคนอื่นเหยียบแบนแต๊ดแต๋พอดี"

เจ้าตัวเล็กสูดน้ำมูกฟึดหนึ่งแล้วตอบเสียงใส "ไม่โดน มีพี่อยู่ฮะ"

เยี่ยเฉิงหูก็ช่วยยืนยัน "น้องนั่งยองๆ ดูพวกเราเล่นอยู่ตรงนี้ตลอดเลยฮะ ไม่ได้วิ่งไปไหนเลย"

ไอ้เด็กทึ่มเอ๊ย!

ถึงกับยอมนั่งทนหนาวตากลมดูคนอื่นเล่นสนุกเนี่ยนะ?

เยี่ยเย่าตงส่ายหัวด้วยความระอาใจ ล้วงผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมาเช็ดน้ำมูกให้ลูกชายคนเล็ก พับอีกด้านหนึ่งแล้วเช็ดน้ำมูกที่ย้อยออกมาของลูกชายคนโตด้วย "รีบเดินตามพ่อกลับบ้านเร็วๆ เข้า"

เยี่ยเฉิงหูเหลียวหลังมองบรรดาเพื่อนเล่นด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะยอมเดินตามหลังพ่อแต่โดยดี

เมื่อเดินกลับมาถึงบ้าน หลินซิ่วชิงก็ต้มเส้นหมี่มันเทศชามโตเสร็จเรียบร้อยแล้ว ยังดีที่เส้นหมี่มันเทศไม่อืดเละเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวทั่วไป นางยืนชะเง้อรออยู่หน้าประตูบ้านพักใหญ่ถึงเห็นสามพ่อลูกเดินกลับมา

"เตลิดไปเล่นซนถึงไหนกันฮะ? กว่าจะซมซานกลับมาได้ ตามแม่ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย ตัวเหม็นสกปรกไปหมดแล้ว"

เยี่ยเย่าตงส่งลูกชายคนเล็กให้นางอุ้ม ส่วนตัวเองก็เดินไปนั่งซดเส้นหมี่มันเทศ

ในชามนอกจากผักกาดขาวกับคื่นช่ายแล้ว ยังใส่เครื่องทะเลชั้นยอดไว้อีกเพียบ มีทั้งกุ้งขาวตัวเล็กที่เขานำกลับมาเมื่อบ่าย ปลาบาหลางตากแห้งฉีกเป็นเส้นๆ หอยแมลงภู่อบแห้ง และหอยตลับตัวใหญ่ที่เก็บมาจากชายหาดเมื่อวาน กลิ่นน้ำซุปหอมหวานกลมกล่อมชวนน้ำลายสอเป็นที่สุด

ชาวเลริมฝั่งก็ดีตรงที่มีอาหารทะเลกินได้ไม่อั้นแบบนี้นี่แหละ มีเรือเป็นของตัวเองไม่ต้องเสียเงินซื้อสักแดงเดียว

เขาสูดเส้นหมี่เข้าปากดังซู้ดๆ เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย ซดน้ำซุปตามไปคำหนึ่ง กินอาหารทะเลตามไปอีกคำ…

ตรงหน้าประตูบ้าน บรรดาพี่สะใภ้ทั้งสองคนเห็นลูกๆ ของเยี่ยเย่าตงถูกต้อนกลับมาแล้ว ต่างก็เริ่มบ่นพึมพำว่าลูกๆ ของตนมุดหัวไปตายที่ไหนกันหมด รอให้กลับมาจะถลกกางเกงตีให้ก้นลาย…

เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังคงแจ่มใส แสงแดดยามเช้าสาดส่องทะลุผ่านบานหน้าต่างเข้ามา เยี่ยเย่าตงลูบกล่องใบเล็กในกระเป๋ากางเกง

รีบคืนแต่เช้าย่อมดีกว่าปล่อยให้ค้างคาใจ จะได้หมดห่วงไปเปลาะหนึ่ง

พอเดินไปถึงบ้านของอากวง ปรากฏว่าหมอนั่นยังไม่ตื่น เยี่ยเย่าตงเดินดิ่งเข้าไปในห้องนอนของมันอย่างคุ้นเคย เห็นมันนอนเปลือยกายล่อนจ้อนสวมกางเกงขาสั้นเพียงตัวเดียว แถมยังนอนกอดก่ายผ้าห่มไว้อีก

เขาฟาดฝ่ามือเพียะเข้าใส่ก้นของมันเต็มแรง "ก้นเด้งดึ๋งใช้ได้นี่หว่า!"

อากวงสะดุ้งโหยงดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันควัน รีบดึงผ้าห่มมาคลุมท่อนล่างไว้ เอ่ยอย่างมีน้ำโห "มึงโรคจิตหรือเปล่าวะเนี่ย"

"จะคลุมทำซากอะไร ทั้งเนื้อทั้งตัวมึงมีตรงไหนที่กูยังไม่เคยเห็นบ้างฮะ?"

"เช็ดเป็ด ยิ่งพูดยิ่งฟังดูโรคจิต คนอื่นมาได้ยินเข้าคงนึกว่าพวกเรามีอะไรกันพอดี"

เยี่ยเย่าตงล้วงเอากล่องกำมะหยี่ในกระเป๋าโยนใส่ตักมันทันที "เอาคืนไป"

อากวงเห็นกล่องเครื่องประดับที่คุ้นตาวางอยู่บนผ้าห่ม หัวคิ้วก็ขมวดมุ่น "นายไม่ยอมให้นางรับ หรือว่านางไม่ยอมรับเองวะ?"

"เหอะๆ น้องสาวฉันไม่ใช่คนตาตื้นที่จะยอมรับของใครง่ายๆ โว้ย กองทัพแดงยังต้องเดินทัพทางไกลหมื่นลี้เลย คิดจะจีบน้องสาวกูมันจะไปง่ายดายขนาดนั้นได้ยังไง"

"นายช่วยเพื่อนหน่อยไม่ได้หรือไงวะ?"

"ไม่ได้เว้ย ไม่ซ้อมมึงให้จมดินก็บุญหัวเท่าไรแล้ว" คืนของเสร็จเขาก็หมุนตัวเดินดุ่มๆ ออกจากบ้านไปทันที

อากวงเกาหัวแกรกๆ แต่เช้าก็ต้องมาเจอเรื่องหดหู่ใจ อุตส่าห์ตั้งใจซื้อของมีค่ามาให้ แต่กลับโดนโยนคืนมาเสียอย่างนั้น

หลังจากเดินออกมาจากบ้านอากวง เยี่ยเย่าตงก็เดินตรงไปยังบ้านหลังใหม่ บ้านใหม่สร้างเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยทุกกระเบียดนิ้วแล้ว เหลือเพียงรอให้ถึงวันฤกษ์ดีย้ายบ้าน พวกเขาก็จะจัดเลี้ยงโต๊ะฉลองแล้วย้ายเข้ามาอยู่

เขาเดินตรวจดูรอบๆ ตัวบ้านหนึ่งรอบ แล้วเดินไปดูแปลงผักหลังบ้านที่ตนเองเพิ่งถากถางเปิดหน้าดินไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน บนแปลงดินเริ่มมีต้นกล้าสีเขียวขจีผุดโผล่ขึ้นมาประปราย แลดูสดชื่นมีชีวิตชีวายิ่งนัก

ข้างๆ ยังมีที่ดินว่างอยู่อีกเยอะ เขาคิดว่ารอให้ว่างเว้นจากงานเมื่อไร จะมาถากถางเปิดหน้าดินเพิ่มอีกสักแปลง ปลูกหัวไชเท้ากับผักกาดเขียวปลีไว้ จะได้มีผักสดกินตลอดฤดูหนาว

แล้วยังต้องหาเวลามาทำรั้วไม้ไผ่กั้นไว้ด้วย รออีกไม่กี่วันแม่ไก่ที่บ้านเริ่มกกไข่ จะได้บอกให้แม่เตรียมไข่ไก่ไว้ให้มันฟักเยอะๆ ปีหน้าครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขาจะได้มีลูกเจี๊ยบไว้เลี้ยงเองสักฝูง

───

• [1] เส้นหมี่มันเทศ (地瓜粉条) : เส้นก๋วยเตี๋ยวทำจากแป้งมันเทศพื้นบ้าน เหนียวนุ่ม ไม่เละง่าย นิยมนำมาต้มซุปอาหารทะเลเป็นอาหารจานด่วนของชาวเลฮกเกี้ยน

• [2] ปลาบาหลาง (巴浪鱼) : ปลาสีกุนกลม (Round Scad) ปลาทะเลผิวน้ำราคาประหยัด นิยมนำมานึ่ง ต้มเค็ม หรือตากแห้งแล้วฉีกใส่ซุป

• [3] หอยแมลงภู่อบแห้ง (淡菜干) : เนื้อหอยแมลงภู่ต้มสุกแล้วนำไปตากแห้ง เป็นของแห้งติดครัวยอดนิยม ช่วยชูรสน้ำซุปให้หวานกลมกล่อม