ตอนที่ 144 — ตอนที่ 144 สำรวจลาดเลาบนเกาะเล็ก

เยี่ยเย่าตงซดโจ๊กฟักทองโรยน้ำตาลทรายขาวชามโตจนเกลี้ยง โดยไม่ต้องมีกับข้าวเคียงเลยสักอย่าง

กับข้าวบนโต๊ะจีนเมื่อวานถูกกวาดเรียบเป็นหน้ากลองจนไม่เหลืออะไรเลย นานๆ ทีผู้คนจะได้กินของดีๆ สักมื้อ จึงกินกันอย่างเต็มที่ แทบไม่มีกับข้าวดีๆ หลงเหลือ ทุกจานเกลี้ยงเกลาหมดจด

โต๊ะ เก้าอี้ ม้านั่ง รวมถึงชามและตะเกียบล้วนเป็นของที่เช่ามา หลังจากเก็บกวาดเรียบร้อยเมื่อวาน พ่อเยี่ยก็เข็นรถลากเอาไปส่งคืนจนเสร็จ วันนี้จึงไม่มีงานอะไรให้เขาต้องทำอีก เพียงแค่กู้ลอบพับกลับมาแล้วค่อยไปคิดบัญชีค่าใช้จ่ายที่บ้านเก่าก็พอ

พอกินโจ๊กฟักทองเสร็จ เขาก็กำชับหลินซิ่วชิงว่าให้นางอยู่ดูแลลูกๆ ในบ้านเฉยๆ อย่าเดินเพ่นพ่านไปไหน งานหาบน้ำไว้รอเขากลับมาทำให้เอง

แม้ว่าในชาติก่อนงานหาบน้ำผ่าฟืนนางจะอุ้มท้องทำเองทั้งหมดโดยไม่เกิดเรื่องอะไรก็ตาม แต่กันไว้ดีกว่าแก้ ยามนี้ในชาตินี้มีหลายสิ่งหลายอย่างแปรเปลี่ยนไปแล้ว

“ฉันรู้แล้วค่ะ ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบนะ จะระวังตัวให้ดี คุณวางใจออกไปเถอะค่ะ” หลินซิ่วชิงยิ้มพลางยื่นถังใส่สัตว์น้ำที่เขาใช้เป็นประจำให้ เร่งเร้าให้เขารีบออกเดินทาง

เยี่ยเย่าตงพยักหน้า รับถังน้ำแล้วเดินออกจากบ้านใหม่ ทว่าเขากลับชะงักฝีเท้าตรงหน้าประตู แหงนหน้ามองโคมแดงคู่ใหญ่ที่ยังคงแขวนเด่นอยู่หน้าประตู รู้สึกว่าทั่วทั้งร่างเปี่ยมล้นไปด้วยพลังขับเคลื่อนอีกครั้ง

เขาหมุนตัวก้าวฉับๆ มุ่งหน้าไปตามแนวชายหาดไปยังริมฝั่ง

บ้านใหม่นี่อยู่ใกล้จริงๆ ไปท่าเรือย่นระยะทางลงไปได้ตั้งครึ่งหนึ่ง

เช้าตรู่ ด้านนอกท่าเรือคึกคักอย่างยิ่ง ชาวบ้านเดินขวักไขว่ไปมา ทว่าบ้านใหม่ของพวกเขาตั้งอยู่ริมชายหาด เช้าวันนี้จึงไม่ได้ยินเสียงพูดคุยจอแจในหมู่บ้าน เงียบสงบเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง

เมื่อเปรียบเทียบดูแล้ว เขาก็พลันพบว่าการมาอยู่ริมชายหาด ทำให้โอกาสที่คนอื่นจะสังเกตเห็นว่าภรรยาของเขาตั้งครรภ์ลดน้อยลงไปโข ตอนแรกที่เลือกที่นี่ช่างเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดจริงๆ!

หลังจากทักทายคนคุ้นเคยที่ท่าเรือแล้ว เขาก็แก้เชือกผูกเรือไม้ลำเล็กของตน ใช้ลำไม้ไผ่ยันออกจากฝั่ง มุ่งหน้าสู่ผืนทะเลกว้างใหญ่ เริ่มต้นการทำงานของวันนี้

วันใหม่ จุดเริ่มต้นใหม่

ตอนนี้เขามีลอบพับอยู่ถึงห้าสิบปาก สามารถวางได้ถึงห้าแถว

เขาดึงลอบพับขึ้นมาด้วยความหวังเต็มเปี่ยม แต่กลับพบว่ามันว่างเปล่าอีกแล้ว???

“เชี่ยเอ๊ย ไอ้ชาติหมา สันดานหมาจริงๆ โดนขโมยอีกแล้ว ไอ้ระยำXXX…”

เยี่ยเย่าตงกวาดตามองรอบผิวน้ำทะเล โมโหจนด่ากราดออกมา ลอบดักปลาถูกขโมยอีกจนได้

“ไอ้สารเลว อย่าให้ข้าจับได้เชียวนะ ถ้าจับได้จะซัดให้พ่อแม่มึงจำหน้าไม่ได้เลย แม่งเอ๊ย โดนขโมยอวนสามวันดีสี่วันไข้”

ตั้งแต่เช้าตรู่โทสะก็พุ่งปรี๊ด เดิมทีอารมณ์ยังดีๆ อยู่แท้ๆ ทำเอาโมโหแทบระเบิด

เขาสบถก่นด่าพลางเทลูกปลาลูกกุ้งตัวกระจ้อยร่อยไม่กี่ตัวข้างในออกมา ปลาปักเป้าสองสามตัวก็โยนกลับลงทะเลไป

คราวก่อนหิ้วกลับไปถังหนึ่งบอกว่าจะชำแหละตากแห้ง เกือบจะโดนพ่อซัดเข้าให้ หาว่าเขาตะกละไม่เลือกหน้า…

รสชาติอันโอชะของปลาปักเป้า คนที่ไม่เคยกินย่อมไม่เข้าใจ

เขาพยายามรับประกันซ้ำๆ ว่าตนเองจัดการพิษได้ แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเขา แถมยังโดนคนทั้งบ้านตำหนิ แม้แต่หญิงชรายังกำชับด้วยความเป็นห่วงเป็นใยซ้ำๆ ว่ากินไม่ได้เด็ดขาด

เขาจึงจำใจต้องยอมแพ้…

อันที่จริงตอนที่เขาอยู่ว่างๆ บนเรือเดินทะเลใหญ่ในอดีต เขาทำกินอยู่บ่อยๆ เสียด้วยซ้ำ…

ด้วยอารมณ์ที่ยังขุ่นมัว เขาสาวลอบแถวที่สองขึ้นมา คราวนี้ในใจค่อยโล่งอกขึ้นมาหน่อย แถวนี้ไม่ได้โดนขโมย ทั้งยังมีปูม้าอยู่สองสามตัว

เมื่อกู้ลอบพับทั้งหมดเสร็จสิ้น อารมณ์หงุดหงิดก็ได้รับการปลอบประโลมลงบ้าง ยังดีที่โดนขโมยไปแค่แถวเดียว วันนี้ผลงานก็ถือว่าไม่เลว

ช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ ปูจะอ้วนพีและไข่แน่นเป็นพิเศษ ปูไข่แดงมีเยอะขึ้นมาก ลอบพับแค่ห้าแถว เขาก็ได้ปูไข่แดงมาถึงห้าตัว และปูดำอีกสามตัว

เพียงแต่น่าเสียดายที่มีปูไข่แดงตัวหนึ่งขาหัก ขาที่งอกใหม่เพิ่งจะยาวออกมานิดเดียว ขายไม่ได้ราคา เอาเอากลับไปกินที่บ้านถือเป็นทางเลือกที่ดี ให้ลูกชายทั้งสองคนกินบำรุงกำลังวังชา

เมื่อก่อนอยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่ หากเก็บของดีๆ กลับไป คนหนึ่งก็แบ่งกินได้แค่น้ำซุปคนละคำ ตอนนี้แยกบ้านออกมาแล้ว ลูกเมียก็จะได้กินอิ่มหมีพีมันขึ้นมาบ้าง

เรื่องการกินการอยู่ เยี่ยเย่าตงไม่เคยตระหนี่ถี่เหนียว ต่อให้ไม่มีเงินก็อดมื้อกินมื้อไม่ได้ ร่างกายต่างหากคือทุนรอนที่สำคัญ ชาติก่อนลูกชายทั้งสองคนของเขาสูงแค่ร้อยเจ็ดสิบกว่าเซนติเมตร แม้ว่าคนทางใต้โดยทั่วไปจะตัวไม่สูงนัก แต่ตัวเขาเองสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรเชียวนะ ต้องเป็นเพราะขาดสารอาหารแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่เตี้ยขนาดนั้น

ขณะที่เขากำลังเตรียมจะพายเรือออกไปอีกหน่อย เพื่อถือโอกาสตกปลาเสริมทัพอีกสักสองสามตัว ก็เห็นคนไม่ไกลตะโกนเรียกเขา “อาตง?”

เขาเงยหน้ามองด้วยความสงสัย ที่แท้คือเฉินหย่งเฟิง เพื่อนของพี่ใหญ่เขา ซึ่งเป็นคนวางลอบพับเหมือนกัน “อ้าว? มีอะไรเหรอ?”

เฉินหย่งเฟิงพายเรือเข้ามาใกล้ เรือของเขาก็เป็นเรือไม้ลำเล็กเหมือนกัน “นายเพิ่งกู้ลอบพับเสร็จเหรอ?”

“กู้เสร็จแล้ว มีอะไร? นายก็โดนขโมยอวนด้วยเหรอ?”

“ใช่สิวะ เชี่ยเอ๊ย ไม่รู้ไอ้เวรตะไลตัวไหนXXX… ขโมยลอบพับฉันไปตั้งสามแถว สองสามวันก่อนยังดีอยู่เลย โดนขโมยไปแค่แถวเดียว วันนี้หายไปตั้งสามแถว โมโหชะมัด”

พอได้ยินว่าอีกฝ่ายโดนขโมยไปถึงสามแถว ในใจของเยี่ยเย่าตงก็พลันรู้สึกสมดุลขึ้นมาทันที อย่างน้อยเขาก็โดนขโมยไปแค่แถวเดียว

คนส่วนใหญ่มักมีจิตวิทยาแบบนี้ ตราบใดที่มีคนที่น่าเวทนากว่าตัวเอง ในใจก็จะรู้สึกได้รับการปลอบประโลมขึ้นมาทันใด

แต่ปากของเขาก็ยังช่วยด่าสมทบ “นั่นสิ ต้องเป็นฝีมือคนในหมู่บ้านแน่ๆ สามวันดีสี่วันไข้ก็มาขโมยอวน ถ้าเจอตัวล่ะก็ต้องซัดให้ตาย”

“อวนตาข่ายเกาหลีของน้องชายฉันเมื่อวานก็โดนขโมยไปหนึ่งปาก ช่วงนี้เหิมเกริมกันใหญ่ ขโมยอวนกันถี่ยิบ”

เยี่ยเย่าตงขมวดคิ้ว “แบบนี้ก็ไม่มีปัญญาจับได้น่ะสิ จะให้ลอยเรือเฝ้ากลางทะเลทั้งวันทั้งคืนได้ยังไง?”

“ก็ใช่น่ะสิ ถึงได้ยุ่งยาก ใครจะมีเวลาว่างมานั่งลอยเรือรอ อีกลำเรือแล่นผ่านไปผ่านมาบนผิวน้ำตั้งเยอะตั้งแยะ ใครจะไปรู้ว่าคนไหนเป็นคนขโมย?”

เยี่ยเย่าตงก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ถึงได้หงุดหงิดใจ

“ช่างเถอะๆ ฉันก็แค่พายเข้ามาถามดูเฉยๆ คนที่โดนขโมยอวนมีตั้งเยอะแยะ งั้นฉันกลับก่อนล่ะ” เฉินหย่งเฟิงเห็นคนรู้จักจึงแวะมาระบายความอัดอั้น พอระบายเสร็จก็กะว่าจะพายเรือกลับ

หลังจากอีกฝ่ายไปแล้ว เยี่ยเย่าตงก็นึกไตร่ตรองในใจ กลางวันแสกๆ ที่ท่าเรือมีผู้คนเดินขวักไขว่มากมาย ขโมยคงไม่กล้าหิ้วของขึ้นฝั่งอย่างโจ่งแจ้ง นอกจากว่ามันจะมีเรือของตัวเองและวางอวนอยู่แถวนี้ด้วย ถ้าเป็นแบบนั้นก็หมดทางพูด นอกจากจะจับได้คาหนังคาเขา ไม่อย่างนั้นคิดจะจับคงไม่มีทาง

คิดไปคิดมาก็ไม่มีหนทาง เขาจึงส่ายหัววางเรื่องนี้ลงก่อน ไม่อยากเสียเวลา รีบตกปลาอีกสักสองสามไม้ดีกว่า เดี๋ยวต้องรีบกลับบ้านไปกินข้าวเที่ยง

เขาพายเรือไม้ลำเล็ก หาทำเลสุ่มๆ ตรงที่ไม่มีทุ่นลอยอยู่แถวนั้น ทว่ากลับพบว่าอยู่ใกล้กับเกาะเล็กๆ ลูกหนึ่งพอดี

พอนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ก็วันที่ยี่สิบเจ็ดค่ำตามปฏิทินจันทรคติแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันขึ้นหนึ่งค่ำ สู้พายเรือไปวนดู สำรวจหมายไว้ก่อนดีไหมนะ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ลงมือปฏิบัติทันที พายเรือมุ่งหน้าไปทางเกาะ

เห็นเพียงแนวโขดหินรอบเกาะเล็กๆ แห่งนี้ขรุขระสูงชัน ปัจจุบันอยู่ในช่วงน้ำขึ้น คลื่นลมทะเลซัดกระหน่ำกระทบโขดหินอย่างไม่ขาดสาย เกิดเป็นละอองน้ำสีขาวสาดกระจายผืนใหญ่

เขาพายเรือวนรอบเกาะหนึ่งรอบ และยังพบโขดหินทางทิศตะวันออกก้อนหนึ่งที่มีรูปร่างคล้ายแมงป่อง ในช่วงจังหวะที่คลื่นไม่ได้ซัดเข้ามา ด้านล่างยังเผยให้เห็นผืนทรายโผล่ขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่ก็ถูกน้ำทะเลเอ่อท้นกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว หมึกสายแดงตัวหนึ่งถูกคลื่นซัดขึ้นมาเกยตื้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ถูกคลื่นดึงกลับลงทะเลไป ทำเอาเขาคันไม้คันมือแทบแย่

เอาล่ะ หมายนี้แหละใช่เลย!

รอถึงวันขึ้นหนึ่งค่ำค่อยขึ้นเกาะจากโขดหินแมงป่องตรงนี้ หรืออาจจะไม่ต้องรอถึงวันขึ้นหนึ่งค่ำ พอน้ำลดลงสุด ชายหาดตรงนี้ก็น่าจะโผล่พ้นน้ำแล้ว

เขามองเห็นหอยแมลงภู่ เพรียงคอห่าน เพรียงหิน และอื่นๆ เกาะอยู่ตามซอกหินอย่างหนาแน่น ตรงบริเวณโขดหินแมงป่องเขายังมองเห็นหอยกาบขนาดมหึมา คาดว่าน่าจะเป็นหอยนางรมยักษ์ตามธรรมชาติ ไม่ใช่หอยนางรมตัวเล็กทั่วไป

หอยนางรมตัวเล็กกับหอยนางรมยักษ์มีความแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่คนนอกมักจะสับสนได้ง่าย จึงมักถูกพ่อค้าแม่ค้าหน้าเลือดเอาหอยนางรมตัวเล็กมาหลอกย้อมแมวขายเป็นหอยนางรมยักษ์ให้กับชาวบ้านที่ไม่ประสีประสา

หลังจากสำรวจหมายเสร็จ เขาก็พายเรือออกจากเกาะอย่างพึงพอใจ ลอยลำอยู่บนผิวน้ำที่ไม่ไกลจากเกาะเล็กๆ นัก แล้วหยิบคันเบ็ดเก่าๆ แสนรักของตนออกมา

───

• [1] หอยนางรมยักษ์ (生蚝 - เซิงเหา) กับหอยนางรมตัวเล็ก (海蛎 - ไห่ลี่) : ชาวประมงจีนแยกชัดเจนว่า ไห่ลี่คือหอยนางรมพื้นบ้านตัวเล็กมักนำไปทอดไข่ (ออส่วน) ส่วนเซิงเหาคือหอยนางรมพันธุ์ใหญ่เนื้อแน่นตัวโต