ตอนที่ 188 — ตอนที่ 188 หมึกหอม

เรือประมงในยามนี้ลอยลำเคว้งคว้างอยู่บนผิวน้ำทะเล โคลงเคลงขึ้นลงตามแรงคลื่นน้ำที่ไหลเอื่อยๆ โยกเยกไปมาตามระลอกคลื่นอย่างอิสระ

เยี่ยเย่าตงเดินไปที่กะละมังใส่ปลาเล็กที่พ่อเพิ่งสับทิ้งไว้เมื่อครู่ หยิบเนื้อปลาชิ้นเล็กๆ มาชิ้นหนึ่งแล้วเกี่ยวเข้ากับตัวเบ็ด

พ่อเยี่ยเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยเชื่อถือนัก "เบ็ดแค่นี้แกจะตกตัวอะไรขึ้นมาได้?"

"พ่อประเมินผมต่ำไปแล้ว คอยดูฝีมือผมให้ดีเถอะ เดี๋ยวจะตกปลาตัวใหญ่ขึ้นมาให้พ่อดูเป็นขวัญตา"

พ่อเยี่ยปรายตามองอย่างดูแคลน "แค่คันเบ็ดไม้ไผ่ผุๆ พรรค์นี้ยังกล้าเกี่ยวเหยื่อชิ้นเบ้อเริ่มอีกเรอะ? เกิดมีปลาตัวใหญ่ติดขึ้นมา ดิ้นกระชากทีเดียวมิต้องหักคันเบ็ดแกกระจุยเลยหรือไง"

"เอ่อ… งั้นผมเปลี่ยนเหยื่อก็ได้ ใช้กุ้งฝอยน่าจะตกได้ปลาตัวเล็กหน่อย"

เมื่อวันก่อนตอนที่ตกได้ปลาหมี่ฮื้อหนักยี่สิบกว่าชั่ง คันเบ็ดไม้ไผ่ก็โค้งงอจนแทบจะหักคามืออยู่รอมร่อ

ไว้มีเงินเมื่อไหร่ เขาจะต้องไปเปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่ยกชุดให้ได้ วันก่อนที่ขึ้นไปบนเรือยอชต์ เห็นคันเบ็ดที่พวกคุณชายบ้านรวยใช้กันนับว่ายอดเยี่ยมจริงๆ สามารถเย่อปลาตอร์ปิโดหนักตั้งหลายสิบชั่งขึ้นมาได้สบายๆ เห็นแล้วน้ำลายแทบไหล

"พ่ออย่าดูถูกไปนะ ผมใช้คันเบ็ดอันนี้ตกปลาขึ้นมาได้ตั้งเยอะแยะแล้ว เดี๋ยวผมจะตกให้พ่อดูเดี๋ยวนี้แหละ"

พ่อเยี่ยเบะปากขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย หาที่ว่างบนเรือได้ก็ล้มตัวลงนอนกะว่าจะงีบหลับสักตื่น

เยี่ยเย่าตงไม่สนใจ ไม่เชื่อก็ช่างปะไร เขาจะตกของเขาต่อไป

พอเกี่ยวเหยื่อกุ้งเสร็จ เขาก็เหวี่ยงเบ็ดลงไปในทะเล ดึงปีกหมวกลงต่ำ นั่งรอคอยอย่างใจเย็น ปรากฏว่าไม่ถึงหนึ่งนาที คันเบ็ดก็เกิดแรงกระตุกขึ้นมาทันที

เขาดึงสายเบ็ดขึ้นมาโดยไม่มีความตื่นเต้นตกใจอะไร เพราะสิ่งนี้อยู่ในการคาดการณ์ของเขาอยู่แล้ว แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือ สิ่งที่ติดเบ็ดขึ้นมากลับไม่ใช่ปลา แต่เป็นหมึกหอม!* [1]

คิดไม่ถึงว่าจะเป็นหมึกหอม!

หมึกหอมเป็นสัตว์จำพวกหมึกกึ่งกลางระหว่างหมึกกระดองกับหมึกกล้วย บางแห่งก็เรียกว่าหมึกน้ำหรือหมึกหางกลม ลำตัวส่วนท้ายกลมมน เนื้อใสโปร่งแสงแวววาว มักอาศัยอยู่ตามแนวปะการังน้ำตื้น ลำตัวเป็นรูปไข่ เนื้อสัมผัสกรุบกรอบและหวานนุ่มกว่าหมึกกล้วย ในช่องแคบไต้หวันผลผลิตหมึกหอมมีค่อนข้างน้อย ราคาจึงแพงหูฉี่

ข้อแตกต่างระหว่างมันกับหมึกกระดองก็คือ มันไม่มีลิ้นทะเลหรือแกนหินปูนแข็งๆ อยู่ข้างใน

หมึกกระดองหรือหมึกอิกะ จะมีกระดองหินปูนขนาดใหญ่อยู่ภายในลำตัว และลำตัวจะแบนกว้างกว่ามาก

ส่วนหมึกกล้วยก็แบ่งออกเป็นหลายชนิด ชนิดที่พบเห็นบ่อยที่สุดคือหมึกย่างบนกระทะเหล็กที่โรยผงพริกไทยพริกป่นตามท้องถนน

และยังมีหมึกหลอดหรือหมึกกล้วยขนาดเล็ก ตัวที่ยาวไม่เกิน 12 เซนติเมตร คนท้องถิ่นจะเรียกว่า 'หมึกเสี่ยวก่วน' หรือหมึกกะตอย ซึ่งเป็นตัวอ่อนของหมึกกล้วย และยังมีหมึกท่อหรือหมึกหอมหางแหลม ลำตัวยาวเรียว ปลายหางแหลม ครีบยาว

"พ่อ ดูสิผมตกตัวอะไรขึ้นมาได้?"

พ่อเยี่ยดึงหมวกที่ปิดหน้าอยู่ออก หันมามอง "หมึกกล้วยเหรอ? ตกหมึกด้วยคันเบ็ดเนี่ยนะ?"

"ไม่ใช่ครับ นี่มันหมึกหอมต่างหาก!"

"อ้อ?"

พ่อเยี่ยเกิดความสนใจขึ้นมาทันที ลุกขึ้นเดินเข้ามาดู เยี่ยเย่าตงจึงยื่นปลายคันเบ็ดเข้ามาตรงหน้าพ่อ คิดไม่ถึงว่าเจ้าหมึกหอมตัวนี้จะพ่นน้ำฟอดใหญ่ใส่หน้าพ่อเยี่ยเข้าอย่างจัง

"หืม?"

พ่อเยี่ยขมวดคิ้ว ปาดน้ำบนใบหน้าออก "ยังดีที่ไม่ใช่หมึกกระดอง"

"ฮ่าๆๆ ถ้าเป็นหมึกกระดองละก็ พ่อคงโดนพ่นหมึกดำเลอะเต็มหน้าไปแล้ว"

"ใช้ได้นี่หว่า ตัวนี้หนักตั้งครึ่งชั่งได้ ในเมื่อตกหมึกหอมได้ งั้นแกก็ใช้กุ้งฝอยตกต่อไปสิ"

พ่อเยี่ยพูดพลางช่วยปลดหมึกหอมออกจากเบ็ด คิดดูแล้วจึงตักน้ำทะเลใส่ถังมาหนึ่งใบ แล้วเอามันหย่อนลงไปเลี้ยงไว้ในถัง ตัวเป็นๆ ย่อมดีกว่าตัวที่ตายแล้วแน่นอน

เยี่ยเย่าตงมองดูหมึกหอมที่แหวกว่ายอยู่ในถังน้ำ สองตาก็เปล่งประกายดุจหมาป่า ค่ำนี้เก็บไว้ลวกจิ้มสักตัวดีกว่า! อุตส่าห์ตกมาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเองแท้ๆ ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ได้ลิ้มลอง เจ้าตัวนี้อร่อยกว่าหมึกกล้วยเยอะ เนื้อทั้งกรุบกรอบทั้งนุ่มลิ้น

เขายังคงมุ่งมั่นต่อไป เกี่ยวเหยื่อกุ้งลงไปอีกรอบ แต่ไม่รู้คิดอะไรขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็ปลดกุ้งออก

"แกจะทำอะไรน่ะ?"

"ลองใช้เนื้อปลาเป็นเหยื่อดูครับ ถ้าไม่ได้ผลค่อยเปลี่ยนใหม่"

เขาอยากรู้ว่าการใช้เนื้อปลาในน่านน้ำแถบนี้จะตกตัวอะไรขึ้นมาได้ หากไม่เข้าท่าค่อยเปลี่ยนกลับมาใช้กุ้งฝอยตกหมึกหอมต่อ อย่างไรก็ไม่เสียหายอะไร

"เมื่อกี้ก็ตกหมึกหอมได้แล้ว แกก็ใช้กุ้งฝอยตกหมึกหอมไปดีๆ สิ จะหาเรื่องวุ่นวายทำไม?"

"ลองดูไม่เสียหายหรอกครับ"

พอเกี่ยวเหยื่อเสร็จแล้วเหวี่ยงเบ็ดออกไป คราวนี้พ่อเยี่ยไม่นอนต่อแล้ว ยืนกอดอกมองดูเขาตกปลาอย่างจดจ่อ อยากรู้นักว่าจะตกตัวอะไรขึ้นมาได้อีก

ตอนแรกพ่อเยี่ยไม่เชื่อว่าเขาจะตกของดีขึ้นมาได้ แต่พอเห็นเขาตกหมึกหอมขึ้นมาได้จริงๆ มีหรือจะตัดใจนอนหลับลง? ยิ่งไปกว่านั้นพ่อก็อยากรู้เหมือนกันว่าเนื้อปลาจะล่อตัวอะไรขึ้นมาได้

มีผู้ชายคนไหนบ้างที่จะปฏิเสธเสน่ห์ของการตกปลาได้ลงคอ?

คราวนี้รอนานกว่าเดิม ผ่านไปราวๆ ห้าถึงหกนาที ท่ามกลางความคลางแคลงใจของพ่อเยี่ย คันเบ็ดก็เกิดการเคลื่อนไหวขึ้นมาอีกครั้ง เยี่ยเย่าตงลองกระตุกดึงดู แต่คันเบ็ดกลับถูกแรงมหาศาลกระชากดึงลงไปในน้ำ ฟองคลื่นแตกกระจายไปทั่ว

"เชี่ยเอ๊ย พ่อครับ ตัวนี้ใหญ่มาก หนักชิบหาย ดึงไม่ขึ้นเลย มันยังกระชากคันเบ็ดพยายามจะว่ายหนีไปอีก"

"ไหนดูซิ ไหนดูซิ…" พ่อเยี่ยตื่นเต้นรีบปรี่เข้ามายื่นมือช่วยดึงคันเบ็ด

เห็นคันเบ็ดไม้ไผ่โค้งงอทำมุม 75 องศา ฝืนดึงรั้งจนตัวปลาโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาได้เพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นเพียงส่วนหัว ส่วนลำตัวยังคงดิ้นรนสะบัดหางฟาดผิวน้ำอย่างรุนแรง

"ปลาหางเหลือง!"* [2]

"ปลาหางเหลือง!"

สองพ่อลูกร้องอุทานชื่อปลาออกมาพร้อมกันด้วยความตื่นเต้นยินดี!

ปลาชนิดนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นเนื้อวัวแห่งท้องสมุทร ในยุคนี้ปลาชนิดนี้ยังถือเป็นปลากลุ่มเฉพาะกลุ่ม ชาวประมงหลายคนไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน คนที่เคยได้ยินล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญที่รู้คุณค่าของมัน และพ่อเยี่ยย่อมเป็นหนึ่งในผู้รู้ค่า

ปลาชนิดนี้สามารถนำมาแล่ทำซาชิมิปลาดิบได้ ประเทศญี่ปุ่นและเกาหลีต่างยกย่องให้เป็นสุดยอดวัตถุดิบชั้นเลิศ แม้ว่าเนื้อสัมผัสอาจจะเทียบกับปลาทูน่าไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเท่าไหร่นัก

ที่สำคัญที่สุดคือ ปลาชนิดนี้ทั้งตัวใหญ่และมีราคาแพงลิบลิ่ว!

สองพ่อลูกจ้องมองปลาตัวใหญ่ในทะเลตาเป็นมัน กะด้วยสายตาแล้วยาวเกิน 1.2 เมตรแน่นอน

"เร็วเข้า รีบออกแรงดึงมันขึ้นมา…"

"โอ้โห… มันหนักเกินไปแล้ว คันเบ็ดโค้งจนแทบหักแล้วพ่อ พ่อรอก่อน… รอก่อนค่อยออกแรง…"

พ่อเยี่ยออกแรงดึงคันเบ็ดไม้ไผ่อย่างบ้าคลั่ง แต่เยี่ยเย่าตงอยากจะผ่อนแรงลงก่อน ตั้งใจจะรูดคันเบ็ดเข้ามาแล้วค่อยจับสายเอ็นสาวตัวมันขึ้นมา

"รอก่อนครับพ่อ รูดคันเบ็ดเข้ามาก่อน…"

"เปรี๊ยะ…"

ยังไม่ทันจะพูดขาดคำ ภายใต้แรงดึงของพ่อเยี่ย คันเบ็ดไม้ไผ่ก็หักสะบั้นออกเป็นสองท่อนดังลั่น…

"เชี่ยเอ๊ย… หักแล้ว!"

ปลาหางเหลืองบนผิวน้ำสะบัดตัวม้วนตลบ ลากเอาคันเบ็ดครึ่งท่อนดำดิ่งลึกลงสู่ก้นทะเลไปในพริบตา

เยี่ยเย่าตงถือคันเบ็ดที่เหลืออยู่ครึ่งท่อนฟาดเข้ากับกราบเรือด้วยความโมโหสุดขีด "เชี่ยเอ๊ยยย หักซะได้ ปล่อยให้มันหลุดมือไปจนได้~"

พ่อเยี่ยลูบจมูกตัวเองแก้เก้อด้วยความกระดากอาย โทษเขาแท้ๆ!

ได้ยินลูกชายบอกว่าให้ผ่อนแรงลงก่อน แต่ยังไม่ทันจะผ่อนแรง คันเบ็ดก็หักสะบั้นไปเสียก่อน…

"แม่งเอ๊ย หรือว่าจะโดนอาถรรพ์ของไอ้ปลาคว่ำรถตัวนั้นเล่นงานเข้าจริงๆ? ซวยชะมัด!"

เยี่ยเย่าตงหงุดหงิดใจแทบแย่ ปลาตัวใหญ่โตมโหฬารแทบจะเข้าปากอยู่แล้วแท้ๆ กลับหลุดหนีไปได้ เจ็บใจจริงๆ อุปกรณ์มันไม่ได้มาตรฐานเองแท้ๆ

"ฮะๆ… เดี๋ยวคืนนี้กลับไปพ่อจะตัดคันเบ็ดอันใหม่ให้แกเอง พรุ่งนี้ค่อยมาลองใหม่นะ" พ่อเยี่ยยอมอ่อนข้อลงอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เอ่ยยิ้มแห้งๆ

"เมื่อกี้พ่อยังบอกไม่เชื่ออยู่เลยไม่ใช่เหรอว่าจะตกของดีขึ้นมาได้?"

"ก็มันตกของดีไม่ได้จริงๆ นี่หว่า แกดูสิ ทำคันเบ็ดหักไปเลยเห็นไหมเล่า?"

พอเห็นสีหน้าหงุดหงิดเต็มประดาของเยี่ยเย่าตง พ่อเยี่ยก็รีบแก้ตัวต่อไปว่า "ฮะๆ ก็ไม่เชิงหรอก เมื่อกี้ที่ตกได้หมึกหอมตัวนั้นมันก็ดีอยู่แล้ว แกดูแกสิ บอกให้ใช้กุ้งฝอยตกหมึกหอม แกก็ไม่ยอมฟัง ดันรั้นจะเอาเนื้อปลาไปลองตก ดูซิ กลายเป็นไม่ได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง ทำคันเบ็ดหักพังไปเลย คราวนี้อยากจะตกต่อก็ตกไม่ได้แล้ว…"

พ่อเยี่ยยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีเหตุผล ทำราวกับว่าเป็นความผิดของเขาที่ไม่เชื่อฟังคำผู้เฒ่าผู้แก่!

เยี่ยเย่าตงไม่สนใจหรอกว่าพ่อจะโยนความผิดให้หรือไม่ แต่เขาหงุดหงิดใจจริงๆ ถ้ารู้อย่างนี้ใช้กุ้งฝอยตกหมึกหอมต่อไปก็หมดเรื่อง หาเรื่องซนจนทำคันเบ็ดหัก คราวนี้เลยอดตกปลาเลย

หมึกหอมมันก็ดีมากอยู่แล้วแท้ๆ!

เฮ้อ~

"ช่างเถอะๆ มันหนีไปแล้วก็ช่วยไม่ได้ พรุ่งนี้ค่อยมาตกใหม่แล้วกัน"

คราวนี้ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ความบันเทิงเพียงหนึ่งเดียวถูกพรากไปเสียแล้ว เขาทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นเรือ จ้องมองหมึกหอมที่นอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวในถังน้ำเพียงตัวเดียว นึกเสียดายใจแทบขาด

น่าโมโหชะมัด

พ่อเยี่ยรู้สึกผิดอยู่ในใจจึงไม่กล้าส่งเสียงอะไรอีก

รออยู่ครู่ใหญ่ พ่อถึงค่อยเอ่ยขึ้นเบาๆ "ได้เวลาไปกู้สายเบ็ดหรือยังล่ะ?"

เยี่ยเย่าตงพยักหน้า อารมณ์หงุดหงิดค่อยๆ บรรเทาเบาบางลงไปบ้างแล้ว

พ่อเยี่ยขับเรือมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งทุ่นลอยที่อยู่ไกลออกไป พอถึงจุดหมายก็หยุดเรือ แล้วปล่อยให้เยี่ยเย่าตงเป็นคนสาวสายเบ็ด

พ่อเองก็เดินเข้ามาร่วมวงด้วย การทำประมงเบ็ดราวพ่อยังไม่เคยลองทำมาก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าผลงานจะเป็นอย่างไร และเทียบกับการลากอวนแล้วจะดีกว่าหรือไม่?

เยี่ยเย่าตงดึงทุ่นลอยขึ้นมา สาวเชือกผูกหินถ่วงขึ้นมาไว้บนเรือ แล้วจึงเริ่มต้นสาวสายหลัก

"เอ๊ะ? ปลาหางเหลือง? เชี่ยเอ๊ย หลุดตัวใหญ่ไป ได้ตัวเล็กมาแทนเว้ย"

พ่อเยี่ยมองดูร่างปลาที่กำลังดิ้นรนสะบัดตัวอยู่บนผิวน้ำ ก็ยิ้มหน้าบานขึ้นมาทันที "ดีแล้ว ตัวนี้ดูแล้วก็ไม่เล็กเลยนะ กะดูน่าจะยาวสักครึ่งเมตร หนักตั้งยี่สิบกว่าชั่งแน่ะ ขายได้เงินไม่น้อยเลยนะ"

ปลาหางเหลืองเป็นปลาที่อาศัยอยู่ตามน้ำอุ่นระดับกลางถึงผิวน้ำ ตัวนี้จึงพอจะช่วยปลอบประโลมจิตใจของเขาได้บ้าง

ปลาตัวนี้ดิ้นรนอย่างสุดชีวิตในน้ำ ปลาที่ติดเบ็ดราวส่วนใหญ่จะมีชีวิตชีวาและแข็งแรงดีมาก นอกจากพวกปลาไหลที่ชอบม้วนตัวรัดคอตัวเองจนตายแล้ว ปลาชนิดอื่นล้วนดิ้นพล่านมีชีวิตชีวาดีทั้งนั้น

สายแขนงเส้นเล็กมาก การจะลากปลาตัวใหญ่ขึ้นเรือไม่ใช่เรื่องง่าย เวลานี้จึงจำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ช่วย

"พ่อครับ ไปหยิบสวิงตักปลาในห้องโดยสารมาหน่อยครับ สายมันดึงยาก เดี๋ยวจะทำมันหลุดหนีไปอีกตัว"

พ่อเยี่ยรีบวิ่งไปหยิบสวิงตักปลาออกมาจากห้องโดยสาร ลองถือทาบดูแล้วเอ่ยว่า "ด้ามจับอันนี้สั้นไปหน่อย คืนนี้กลับไปพ่อจะต่อด้ามยาวๆ ให้ใหม่"

เยี่ยเย่าตงมองดูพ่อที่ต้องโน้มตัวลงไปเกือบชิดผิวน้ำเพื่อตักปลา มันสั้นไปจริงๆ นั่นแหละ ด้ามนี้เคยใช้บนเรือไม้ลำเล็ก

ตะขอเกี่ยวตัวสั้นที่ทำไว้ก็สั้นเกินไป กลับไปต้องทำด้ามยาวๆ เพิ่ม ไม่อย่างนั้นจะเกี่ยวปลาลำบาก

พอพ่อเยี่ยใช้สวิงช้อนตักปลาหางเหลืองตัวนั้นขึ้นมาบนเรือได้ เยี่ยเย่าตงก็ถอนหายใจโล่งอก คราวนี้ไม่ต้องกลัวว่ามันจะหนีรอดไปได้แล้ว

ขนาดตัวมันหดเล็กลงไปกว่าตัวที่ทำหลุดไปเมื่อกี้เกินครึ่ง เรื่องน้ำหนักยิ่งเทียบกันไม่ติด แต่ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว เป็นปลาชั้นดีทีเดียว!

เทียบกับตัวที่ดีกว่าอาจจะไม่เท่า แต่เทียบกับตัวที่แย่กว่าก็นับว่าเลิศเลอแล้ว!

ปลาหางเหลืองพอลอยขึ้นมาบนเรือก็ยังคงสะบัดหางส่ายตัวไปมา เยี่ยเย่าตงไม่สนใจจะสาวสายต่อ รีบปลดเบ็ดออกจากปากมัน แล้วลงมือเปิดเหงือกเพื่อกรีดเลือดทิ้งทันที

ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้เมื่อจับขึ้นมาได้ หากไม่ได้รีบนำเข้าฝั่งทันที จะต้องรีดเลือดออกตั้งแต่แรกเพื่อรักษาความสดของเนื้อปลาไว้

"แกไปสาวสายต่อเถอะ เรื่องรีดเลือดพ่อจัดการเอง ตรงนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพ่อ"

"ได้ครับ"

มีคนช่วยงานมันสบายขึ้นเยอะจริงๆ ไม่อย่างนั้นเขาทำคนเดียวคงมือไม้พันกันจนรับมือไม่ไหว แค่ตอนปล่อยเบ็ดก็เป็นปัญหาใหญ่แล้ว

เขาส่งมีดพกให้พ่อ แล้วก้มหน้าก้มตาสาวสายเบ็ดต่อ สิ่งที่น่ายินดีคือ เบ็ดตัวที่สองมีหมึกหอมติดขึ้นมาอีกหนึ่งตัว ขนาดตัวใหญ่กว่าตัวที่เขาตกได้เสียอีก หนักไม่ถึงหนึ่งชั่งก็น่าจะมีแปดเหลี่ยงเป็นอย่างน้อย และยังมีชีวิตชีวาดีมาก

ตอนปลดเบ็ด เขาก็โดนมันพ่นน้ำใส่หน้าเต็มๆ เหมือนกับที่พ่อโดนไม่มีผิด เขาโยนมันใส่ลงไปในถังน้ำจนน้ำกระเซ็นไปทั่ว

"ตัวอะไรน่ะ? โยนซะแรงเชียว"

"หมึกหอมครับ ผมมีลางสังหรณ์ว่าวันนี้หมึกหอมคงมีติดขึ้นมาไม่น้อยแน่"

สิ่งมีชีวิตในทะเลส่วนใหญ่มักจะหากินรวมกันเป็นฝูง เวลาติดเบ็ดย่อมมีโอกาสติดสายพันธุ์เดียวกันขึ้นมาเป็นทิวแถว

และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ตัวถัดไปก็เป็นหมึกหอมอีกแล้ว ลำตัวของมันใสโปร่งแสง ดูสวยงามสะดุดตายิ่งนัก

เขาสาวสายเบ็ดต่อไปเรื่อยๆ ความรู้สึกนี้มันเหมือนกับการเปิดกล่องสุ่มไม่มีผิด ชวนให้คาดหวังและตื่นเต้นตลอดเวลา

แค่กระตุกปลายสายเอ็นเบาๆ ก็รู้ได้ทันทีว่ามีของติดหรือไม่ เป็นของใหญ่หรือเป็นแค่ปลาตัวเล็ก

───

• [1] หมึกหอม (软丝 / Sepioteuthis lessoniana / Bigfin reef squid) : หมึกทะเลชนิดหนึ่ง รูปร่างกึ่งกลางระหว่างหมึกกระดองกับหมึกกล้วย ลำตัวใสโปร่งแสง เนื้อกรุบกรอบรสหวานนุ่ม นิยมนำมาทำซาชิมิหรือลวกจิ้ม มีราคาสูงมากในท้องตลาด

• [2] ปลาหางเหลือง หรือ ปลาบุริ/ฮามาจิ (黄条鰤 / Yellowtail amberjack / Seriola lalandi) : ปลาล่าเหยื่อขนาดใหญ่ในตระกูลปลาสำลี มีแถบสีเหลืองพาดตามลำตัว เนื้อแน่นหวานมัน อุดมไปด้วยไขมันดี ได้รับการยกย่องว่าเป็นเนื้อวัวแห่งท้องสมุทร นิยมนำมาทำซาชิมิชั้นเลิศ