ตอนที่ 24 — ตอนที่ 24 หักข้าวโพด

หลินซิ่วชิงเห็นท่าทางของเขา จึงรีบเอ่ยถาม “คุณจะพาลูกไปไหนน่ะ?”

“ไม่ได้ไปไหนหรอก จะไปช่วยอาม่าหักข้าวโพด”

“จะหักกลับมาหมดเลย หรือหักแค่นิดหน่อยล่ะ? ให้ฉันไปด้วยช่วยอีกแรงไหม?”

เยี่ยเย่าตงหันไปมองหญิงชราที่เดินตามหลังมา ในมือนางถือเพียงตะกร้าใบเดียว “หักแค่นิดหน่อยพอ เมื่อวานคุยกันแล้วนี่ว่าให้เก็บไว้กินเองที่บ้าน ไม่ต้องให้อาม่าเอาไปขาย หักแค่ไม่กี่ฝักก็กลับแล้ว เธอทำงานของเธอไปเถอะ”

แม่เยี่ยเห็นลูกชายตัวดีรู้จักขยันขันแข็งขึ้นมาบ้าง ก็เอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “วันนี้หักกลับมาเยอะหน่อยนะ ไม่ต้องลอกเปลือกออกล่ะ ตอนเย็นต้มทั้งเปลือก จะได้ให้พ่อกับพวกพี่ชายเขาพกไปกินเป็นของว่างกลางทะเล”

“ถ้างั้นก็เอากระสอบป่านไปใส่เถอะ ขนกลับมาสักยี่สิบกว่าฝัก”

“ถือโอกาสเด็ดแตงไทยลายเขียวกลับมาสักสองสามลูก ให้คุณพ่อพกไปกินกลางทะเลด้วยสิคะ?” พี่สะใภ้ใหญ่เอ่ยเสริม

“รู้แล้วครับ”

รอจนหญิงชราไปหยิบกระสอบป่านมาแล้ว เยี่ยเย่าตงถึงอุ้มลูกชายเดินตามนางมุ่งหน้าไปยังปากทางเข้าหมู่บ้าน ซึ่งเป็นทิศทางตรงกันข้ามกับชายหาด

หญิงชราก้าวเท้าเชื่องช้า เขาก็คอยผ่อนจังหวะเดินตามอย่างไม่รีบร้อน พลางทอดสายตามองไปรอบๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยเหล่าหญิงชาวบ้านที่นั่งจับกลุ่มถักอวนอยู่หน้าบ้าน และเด็กๆ ที่พากันวิ่งเล่นซุกซนไปทั่ว

เด็กๆ ทั้งเจ็ดคนของบ้านเขาก็กำลังวิ่งกรูกันลงมาจากเนินดินข้างทาง ลูกชายคนเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนพอเห็นทุกคนอยู่ที่นี่ ก็ร้องทักเสียงแจ๋วอย่างตื่นเต้น “พี่จ๋า~ พี่สาว~”

“อ้าว พ่อทำไมมาอยู่นี่ล่ะ? จะไปไหนกันเหรอ?”

เยี่ยเฉิงหูเห็นพ่อกับน้องชายก็รีบตะโกนเรียก แต่เพราะไม่ทันระวังใต้เท้า จึงลื่นไถลก้นจ้ำเบ้าครูดมาจนถึงปลายเท้าพ่อของเขาพอดี

ทว่าเขากลับไม่ร้องไห้สักแอะ เพียงแค่ร้องอุทานสองคำ แล้วรีบลุกขึ้นปัดฝุ่นที่ก้น “โอ๊ย เจ็บชะมัด ยังดีที่เป็นก้น”

เยี่ยเย่าตงมุมปากกระตุก หนังเหนียวทนทายาดจริงๆ!

หญิงชราก้าวเข้าไปช่วยตีฝุ่นที่ก้นให้ “เดินช้าๆ หน่อยสิลูก ต้องมองทางด้วย อ้าวตายจริง~ กางเกงก้นขาดเป็นรูโหว่เลย รีบกลับไปให้แม่ปะให้เร็วเข้า”

“หา ไม่เอาหรอกครับ เดี๋ยวแม่ตีเอา ผมจะให้อาม่าช่วยปะให้ พ่อกับอาม่าจะไปไหนกันเหรอครับ?”

“จะไปหักข้าวโพดกับเก็บแตง!”

“เย้ๆ~ ผมไปด้วย!”

“หนูก็จะไป!”

“พวกเราไปด้วย!” เด็กๆ แต่ละคนต่างส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวตื่นเต้นขอตามไปด้วย

“ก้นโผล่ออกมาเห็นแก้มก้นหมดแล้ว ไม่กลับบ้านไปปะกางเกงก่อนหรือไง?”

“ไม่เอา ผมจะไปหักข้าวโพดกับเก็บแตงก่อน เดี๋ยวค่อยกลับไปปะ” พูดจบเขาก็วิ่งโร่ไปทางปากทางหมู่บ้าน ก้นขาดเป็นรูโหว่ก็หาได้สนใจ ไม่คิดแม้แต่จะเอามือปิดไว้สักนิด

เด็กคนอื่นๆ ก็ส่งเสียงเฮโลวิ่งกรูตามกันไปข้างหน้า

“พวกเจ้าวิ่งช้าๆ หน่อย ระวังจะหกล้มนะ…” หญิงชราร้องตะโกนเตือนตามหลังด้วยความห่วงใย

ดูแลคนเดียวก็เหมือนดูแลทั้งฝูง เยี่ยเย่าตงไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไร “ช่างพวกมันเถอะครับ อาม่าระวังตัวเองอย่าลื่นล้มก็พอแล้ว”

“พ่อ เร็วๆ พี่… วิ่งไปนู่นแล้ว”

เยี่ยเย่าตงตีก้นลูกชายคนเล็กเบาๆ พูดจายังไม่ทันชัดถ้อยชัดคำเลย ยังจะริอ่านวิ่งตามไปเล่นกับเขา “จะรีบไปไหน เดี๋ยวประเดี๋ยวเดียวก็ตามทันแล้ว”

ที่ดินสามเฟินบนเนินเขาฝั่งตรงข้ามถนนปากทางเข้าหมู่บ้าน เดิมทีเคยเป็นเนินดินรกร้างที่เต็มไปด้วยวัชพืช ปู่ของเขาเป็นคนค่อยๆ บุกเบิกถากถางขึ้นมาทีละนิด

พอปู่จากไป พ่อก็มารับหน้าที่ช่วยหญิงชราเพาะปลูก หญิงชราเองก็เป็นคนอยู่นิ่งไม่เป็น แม้จะมีคนช่วยปลูก แต่นางก็ต้องเดินมาตรวจดูวันละสองรอบ กลัวว่าพืชผลจะถูกคนแอบขโมย

“พวกแกอย่าเด็ดมั่วซั่วนะ ฝักไหนยังไม่แก่ห้ามเด็ดเด็ดขาด” เยี่ยเย่าตงเห็นเด็กๆ เริ่มลงมือดึงข้าวโพด จึงรีบร้องห้าม

“โธ่ พ่อ พวกเรารู้น่าว่าต้องเด็ดยังไง ไหมตรงปลายฝักข้าวโพดต้องเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำก่อนถึงจะหักได้ใช่ไหมล่ะ พวกเรารู้อยู่แล้ว!” คนที่ตอบคือเยี่ยเฉิงไห่ หลานชายคนโตวัยสิบสองปี

พริบตาเดียวร่างของเด็กๆ ก็หายลับกลืนไปกับดงต้นข้าวโพดสูงท่วมหัว ลูกชายคนเล็ก เยี่ยเฉิงหยาง ก็ดิ้นรนจะขอลงเดิน เยี่ยเย่าตงจึงวางเขาลงกับพื้นให้เดินเล่นแถวนั้น แล้วส่งกระสอบป่านในมือหญิงชราให้เยี่ยเฉิงไห่ถือไว้ใส่ข้าวโพด

“พอแล้ว หักมาสักยี่สิบฝักก่อน พวกเจ้าหักกันคนละสามฝักก็พอ อย่าหักมาเยอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยมาใหม่”

“อ้าว ไม่หักไปเยอะๆ เหรอครับ?” เยี่ยเฉิงไห่มองข้าวโพดสองฝักในมือด้วยความเสียดาย เช่นนี้ก็หักเพิ่มได้แค่อีกฝักเดียวสิ

“หักไปพอกินวันละไม่กี่ฝักก็พอ ขืนหักไปหมด อาม่าของเจ้าก็เอาไปขายหมดเกลี้ยง พวกเจ้าก็จะอดกินกันพอดี”

“งั้นไม่เอาดีกว่า หักวันละไม่กี่ฝักนี่แหละดีแล้ว”

คนเยอะงานก็เดินไว ไม่ทันไรพวกเขาก็หักข้าวโพดเสร็จเรียบร้อย หญิงชราก็เก็บแตงไทยลายเขียวมาได้เต็มตะกร้า มีทั้งลูกเล็กเท่ากำปั้นและลูกใหญ่เท่าท่อนกระบอง ล้วนสุกงอมหวานกรอบ

เยี่ยเย่าตงแบกกระสอบข้าวโพดขึ้นบ่าข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งเอื้อมไปรับตะกร้าแตงจากหญิงชรามาถือ “ของพวกนี้ผมถือเอง อาม่าค่อยๆ เดินนะครับ”

พลางหันไปมองฝูงเด็กๆ “ออกมากันหมดหรือยัง? หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก… ยังขาดอีกคนนี่? ใครล่ะ? เยี่ยเฉิงหูไปไหนแล้ว?”

“เยี่ยเฉิงหู!” เขาตะเบ็งเสียงตะโกนเรียกเข้าไปในดงข้าวโพด

“ผมอยู่นี่ครับพ่อ!” เยี่ยเฉิงหูยืนชูฝักข้าวโพดขานรับอยู่บนเนินดินด้านบน ก่อนจะกอดข้าวโพดเต็มอ้อมแขนเดินไต่ลงมา

เยี่ยเย่าตงมองดูชายเสื้อที่ลูกชายดึงเปิดออกมารองรับฝักข้าวโพด “ไปหักมาจากข้างบนนู่นเหรอ?”

“เจ้าเด็กคนนี้ ทำไมไปหักของไร่คนอื่นเขาล่ะ?” หญิงชราเหลียวมองถนนใหญ่ พลางเอ่ยกระซิบเสียงเบา

“อ้าว ข้าวโพดแถวนี้ไม่ใช่ของบ้านเราหมดเลยเหรอครับ?”

“มีแค่ตรงนี้เท่านั้นที่เป็นของบ้านเรา!”

เยี่ยเฉิงหูเกาศีรษะแกรกๆ “ผมก็นึกว่าข้าวโพดทั้งหมดบนเขานี้เป็นของบ้านเราเสียอีก!”

เยี่ยเย่าตงวางตะกร้าแตงลง แล้วหัวเราะร่าพลางกวาดข้าวโพดในอ้อมอกลูกชายโยนใส่กระสอบป่าน “ไม่เป็นไร ไม่มีใครเห็นก็ช่างมันเถอะ ตอนเด็กๆ พ่อของเจ้าก็นึกว่าภูเขาทั้งลูกเป็นของบ้านเราเหมือนกัน อยากเด็ดตรงไหนก็เด็ดตามสบาย!”

หญิงชรากำชับเสียงเบา “คราวหน้าห้ามไปเด็ดของคนอื่นเขานะ ขืนใครมาเห็นเข้าจะโดนด่าเปิงเอา”

“ไม่ใช่แค่โดนด่าหรอกครับ โดนไล่กวดวิ่งหนีรอบเขาก็เคยมาแล้ว!”

“พ่อเคยโดนคนวิ่งไล่กวดด้วยเหรอครับ?”

“ขึ้นเขาลงห้วย ทะเลภูเขา ทุกอย่างที่พอจะเล่นซนได้ พ่อของเจ้าผ่านมาหมดแล้วทั้งนั้น ไป กลับบ้านกันได้แล้ว” เยี่ยเย่าตงยกกระสอบข้าวโพดขึ้นพาดบ่าอีกรอบ!

“เดี๋ยวก่อนๆ ยังมีเจ้าหยางหยางอีกคน!” หญิงชรารีบคว้าแขนเสื้อเยี่ยเย่าตงที่กำลังจะก้าวขาเดิน

“อ้าว จริงด้วย! เกือบจะลืมเจ้าตัวแสบนี่ไปเสียสนิท!”

เขากวาดสายตามองหา แต่ก็ไม่เห็นเงาของลูกชายคนเล็ก จึงสั่งให้พวกเด็กๆ ช่วยกันแยกย้ายไปหา ส่วนตัวเขาก็วางของลง

“ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้ ทำไมถึงวิ่งเร็วนักนะ แอบไปมุดหัวอยู่ที่ไหนเนี่ย”

“อยู่นี่ครับอาสาม! น้องหยางหยางนั่งแทะแตงอยู่บนพื้น!”

เยี่ยเย่าตงเดินตามเสียงไป เห็นลูกชายคนเล็กนั่งแปะอยู่กับพื้น สองมือน้อยๆ ประคองแตงไทยลายเขียวที่ผลใหญ่กว่าใบหน้าตัวเอง เงยหน้ามองทุกคนด้วยสายตาใสซื่อไร้เดียงสา

แตงลูกนั้นยังห้อยอยู่บนเถาวัลย์ ยังไม่ได้เด็ดออกจากต้นด้วยซ้ำ แต่ผิวแตงกลับถูกเขาแทะจนเป็นรอยฟันแหว่งไปแถบหนึ่ง ช่างยากเย็นจริงๆ ที่เขาอุตส่าห์หาแตงลูกที่ห้อยติดดินเจอ

“แกแอบมานั่งขโมยกินอยู่นี่เองเหรอเนี่ย?”

“พ่อ!”

เยี่ยเฉิงหยางพยายามยกแตงในมือขึ้นจะยื่นให้พ่อ ทว่าเรี่ยวแรงมีไม่พอ พอยกขึ้นมาได้นิดเดียวก็หลุดมือ ผลแตงที่ยังติดอยู่บนเถาวัลย์จึงดีดกลับมาฟาดเข้าที่หน้าผากของเขาดังโป๊ก! จนเขาทรงตัวไม่อยู่ ล้มหงายท้องก้นชี้ฟ้าตึง…

“ฮ่าๆๆ~”

“ฮ่าๆๆๆๆ~ เจ้าโง่เอ๊ย~”

พวกเด็กๆ ระเบิดเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างไม่ไว้หน้า!

เยี่ยเย่าตงทั้งขำทั้งสงสาร มองดูลูกชายคนเล็กที่ไม่ร้องไห้ไม่งอแง แถมยังพลิกตัวคว่ำ ใช้ทั้งมือทั้งเท้าตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นดิน

“ดินเปรอะไปทั้งตัว สกปรกมอมแมมจริงๆ แกกับพี่ชายสองคน กลับไปโดนแม่ฟาดก้นลายทั้งคู่แน่”