ตอนที่ 30 — ตอนที่ 30 สวมบทคุณพ่อลูกอ่อนสักวัน

ในขณะที่พวกผู้ชายกำลังเดินกลับ บรรดาหญิงชาวบ้านบนผืนหาดทรายยังคงก้มหน้าก้มตาขุดหาหอยอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พวกเด็กๆ ก็ยังคงวิ่งเล่นซุกซนไม่รู้หิว ทั้งเนื้อทั้งตัวและใบหน้ามอมแมมไปด้วยทรายและคราบเหงื่อ แต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะกลับสดใสเริงร่า

พวกเด็กๆ บ้านตระกูลเยี่ยถึงกับช่วยกันขุดหลุมทรายขนาดใหญ่ แล้วจับเยี่ยเฉิงหยางที่เป็นน้องเล็กสุดลงไปนั่งข้างใน กลบทรายทับร่างเขาจนเหลือโผล่มาแค่หัวไหล่

ถ้าหากเยี่ยเย่าตงเดินมาช้ากว่านี้อีกสักนิด เกรงว่าเจ้าตัวเล็กคงจะเหลือโผล่มาแค่หัวเป็นแน่

เขาขมวดคิ้วแน่น “พวกเจ้าเด็กแสบพวกนี้ ช่างสรรหาอะไรเล่นกันจริงๆ มันอันตรายรู้ไหมเนี่ย? เกิดใครไม่ทันระวังสะดุดล้มทับน้องเข้า หรือเผลอเหยียบขึ้นมา จะทำยังไง? รีบขุดทรายออกเดี๋ยวนี้เลย!”

“ครับๆ อาสาม พวกเราจะรีบขุดน้องหยางหยางขึ้นมาเดี๋ยวนี้แหละครับ”

“โธ่เอ๊ย ปกติจะตายไป ตอนเด็กๆ พวกเราก็เล่นกันแบบนี้ไม่ใช่เหรอ สนุกออกจะตาย” อาเจิ้งยิ้มร่าพลางย่อตัวลงมองเยี่ยเฉิงหยาง “สนุกไหมไอ้หนู?”

“หนุก!”

“เจ้าเด็กโง่เอ๊ย!” เขาเอ็ดลูกชายด้วยความระอาใจ ก่อนจะตะโกนเรียกภรรยา “อาชิง มาดูสิว่าลูกชายเธอโง่ขนาดไหน”

หลินซิ่วชิงหันมามอง พอเห็นลูกชายคนเล็กถูกฝังทรายอยู่ ก็ขมวดคิ้วแน่น ฝืนทนอาการปวดเมื่อยเอวและขา รีบสาวเท้าก้าวเร็วๆ เข้ามาหา

“เล่นพิเรนทร์อะไรกันเนี่ย? ทำไมถึงจับน้องหยางหยางไปฝังแบบนั้น เกิดทรายกดทับหน้าอกจนหายใจไม่ออกจะทำยังไง? รีบขุดออกเร็วเข้า ซนกันนักนะ อะไรก็เอามาเล่นได้หมด”

เมื่อเห็นใบหน้าของเด็กๆ แดงก่ำ มอมแมมสกปรกราวกับลูกลิงคลุกโคลน เยี่ยเย่าตงก็ส่ายหน้า “พวกแกทุกคนกลับบ้านไปกับข้าก่อน เล่นมาตั้งนานแล้ว ตากแดดจนตัวเกรียมไปหมดแล้วเนี่ย สกปรกมอมแมมกันทุกคน รีบตามข้ากลับไปอาบน้ำล้างตัวเดี๋ยวนี้”

“อ้าว ต้องกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยเหรอครับ? แล้วแม่กับป้าๆ ไม่กลับด้วยเหรอครับ?”

“พวกแกตามข้ากลับไปอาบน้ำก่อน อย่ามาเกะกะแถวนี้ เล่นกันมาครึ่งค่อนวันแล้วก็พอได้แล้ว”

หลินซิ่วชิงเห็นสามีอาสาพาฝูงเด็กๆ กลับบ้านก่อน ในใจก็โล่งอกและอยากให้เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน มีเด็กๆ วิ่งซนอยู่ข้างๆ หนวกหูแทบตาย “ว่าง่ายๆ นะลูก พากันกลับไปอาบน้ำกินข้าวก่อน เดี๋ยวแม่ก็กลับตามไปแล้ว”

“ก็ได้ครับ”

เยี่ยเฉิงไห่ที่เป็นหัวโจกพยักหน้าตกลง เด็กคนอื่นๆ จึงไม่มีใครคัดค้าน ตอนนี้บ่ายโมงกว่าเข้าไปแล้ว แต่ละคนเริ่มหิวจนท้องร้องจ๊อกๆ

เยี่ยเย่าตงส่งหมึกสายดำให้เสี่ยวเสี่ยวช่วยถือ แล้วยื่นถังน้ำให้อาเจิ้ง “เอาไปรวมไว้ที่พวกนายเลยนะ ตอนเย็นข้าจะเดินตรงไปที่บ้านอากวงเอง”

“เทใส่ถังข้าเลยดีกว่า นายถือถังของนายกลับบ้านไป จะได้ไม่ลืม”

“ก็ดีเหมือนกัน”

เพื่อนๆ เดินล่วงหน้าไปก่อน รอจนลูกชายคนเล็กถูกขุดขึ้นมาจากหลุมทราย เยี่ยเย่าตงจึงหิ้วคอเสื้อเจ้าเด็กโง่ขึ้นมา “ไป กลับบ้านกันได้แล้ว”

หลินซิ่วชิงเห็นถังน้ำของสามีว่างเปล่าในพริบตาก็ไม่ได้ว่าอะไร อย่างน้อยของชิ้นใหญ่อย่างปลาเก๋าเสือกับหอยแครงหิมะเขาก็มอบให้นางเอาไปขายหมดแล้ว วันนี้ถือว่ามีรายได้ก้อนโต ของทะเลเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นเพื่อนเขาจะเอาไปกินก็ปล่อยให้เอาไปเถอะ

“อาสามครับ วันนี้ทำไมอยู่ๆ อาสามถึงนึกอยากมาหาของทะเลริมหาดล่ะครับ แม่ผมยังพูดอยู่เลยว่าพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแน่ๆ” เยี่ยเฉิงไห่เดินเคียงข้างเยี่ยเย่าตงพลางเอ่ยถามทำตัวเหมือนผู้ใหญ่

เยี่ยเย่าตงก้มมองปรายตามองหลานชายคนโต แล้วตอบส่งเดชไปว่า “กับแกล้มหมด กระเป๋าก็ไม่มีเงิน ก็ต้องมางมหาของทะเลฟรีๆ เอาไปแกล้มเหล้าสิวะ!”

“ว่าแล้วเชียว! อาสามจะกลับเนื้อกลับตัวได้ยังไงกันเล่า?” เยี่ยเฉิงไห่พยักหน้าทำหน้าตารู้ทันอย่างน่าหมั่นไส้

เขาหมั่นเขี้ยวจนอดไม่ได้ที่จะดีดหน้าผากหลานชายคนโตไปทีหนึ่งดังเป๊าะ “เจ้ารู้ดีนักนะ เจ้าเด็กเมื่อวานซืน การบ้านปิดเทอมฤดูร้อนทำเสร็จหรือยัง?”

“โธ่ อาสาม เพิ่งจะปิดเทอมได้ไม่กี่วันเองจะรีบไปไหน ยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายเดือน ผมเกลียดที่สุดเวลาที่มีคนมาถามเรื่องการบ้านกับผลการเรียนเนี่ย” พูดจบเขาก็สะบัดหน้าหนี เร่งฝีเท้าเดินหนีไปข้างหน้า ไม่ยอมเดินข้างๆ อาสามอีกต่อไป

เยี่ยเย่าตงกลอกตามองบน บ้านเขานี่ไม่มีใครชอบเรียนหนังสือเลยสักคนจริงๆ!

นับตั้งแต่ฟื้นฟูระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยมาได้หลายปี จนถึงทุกวันนี้หมู่บ้านไป๋ซาก็ยังไม่เคยมีใครสอบติดมหาวิทยาลัยได้สักคนเดียว คนรุ่นทศวรรษที่ 50 และ 60 ในหมู่บ้านอย่างเขา แค่อ่านออกเขียนได้บ้างก็นับว่าเก่งถมไปแล้ว

“เดินดีๆ อย่าวิ่งไล่กวดกัน ถนนดินแบบนี้ขืนสะดุดล้ม หัวเข่าได้ถลอกเลือดซิบแน่ แล้วพวกแกน่ะ วิ่งเข้าไปในพงหญ้าหาอะไรกัน รีบกลับบ้านเร็วเข้า…”

เขาเดินไปพลางร้องตะโกนสั่งไปพลาง ราวกับกำลังต้อนฝูงเป็ดฝูงไก่กลับเล้า จนคอแห้งเป็นผงไปหมด

การเลี้ยงดูเด็กนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ ยิ่งต้องคอยคุมเด็กทั้งฝูงขนาดนี้ เล่นเอาเขาประสาทจะกิน

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน เขาก็คว้ากาต้มน้ำขึ้นมากระดกดื่มอึกๆ ทว่าพวกเด็กเวรพวกนี้ไม่ดึงชายเสื้อเขาก็ดึงแขนเขาไว้

“อาสาม ดื่มเสร็จหรือยังครับ?”

“อาสาม เร็วๆ หน่อยสิครับ!”

“อาสาม อย่าดื่มเยอะสิครับ เหลือให้พวกผมบ้าง พวกผมก็หิวน้ำจะตายแล้ว”

“พ่อ ผมก็อยากดื่มน้ำด้วย…”

“แค่กๆๆ~ ให้พวกแก เอ้า ให้พวกแก!” โดนรุมดึงรุมทึ้งจนเขาสำลักน้ำไอโขลกๆ ไอ้เด็กเวรพวกนี้!

หญิงชรานั่งอมยิ้มมองดูความวุ่นวายอยู่ข้างๆ “ดื่มน้ำเสร็จแล้วก็พากันไปอาบน้ำที่หลังบ้านนะ อาม่าต้มน้ำร้อนไว้ให้แล้วสองถัง ในหม้อยังมีน้ำร้อนอีกเต็มหม้อ อาตง เดี๋ยวเจ้าช่วยยกน้ำร้อนไปไว้หลังบ้านนะ แล้วตักน้ำบ่อมาผสมให้พวกเด็กๆ อาบ”

“ครับ อาม่านั่งพักเถอะครับ อย่าเดินไปเดินมาให้เหนื่อยเลย” เยี่ยเย่าตงประคองหญิงชราไปนั่งพักที่เก้าอี้ข้างโต๊ะ

“จ้ะๆ อาม่าก็แค่ต้มน้ำร้อน ไม่ได้เหนื่อยอะไร แม่เจ้าบอกก่อนไปท่าเรือว่ามื้อเที่ยงจะกลับมาต้มเส้นหมี่มันเทศให้กิน อาม่าก็เลยยังไม่ได้หุงข้าว”

“ครับ งั้นอาม่านั่งพักเถอะ เดี๋ยวผมพาพวกมันไปอาบน้ำเอง”

ตัวเขาเองไม่ได้เลอะเทอะอะไรมาก แค่มีเหงื่อเปียกชุ่ม ประเดี๋ยวค่อยเอาน้ำราดตัวลวกๆ ก็พอ แต่พวกเด็กๆ นี่สิ สกปรกมอมแมมเหลือเกิน ตัวเต็มไปด้วยทราย บนหัวก็มีแต่เม็ดทราย ต้องให้เขาช่วยล้างช่วยขัด!

หลานสาวทั้งสามคนตักน้ำใส่ถังยกเข้าห้องไปอาบกันเอง ส่วนเด็กผู้ชายทั้งห้าคนแก้ผ้าล่อนจ้อนยืนเรียงแถวอยู่ที่ลานหลังบ้าน คนโตๆ อาบเองได้ แต่เจ้าตัวเล็กสองคนที่เป็นลูกของเขา เขาต้องช่วยอาบให้

“หยุดก่อนๆ พ่อ สบู่เข้าตาผมแล้วเนี่ย พ่อสระผมเป็นหรือเปล่าเนี่ย?”

“อุตส่าห์ช่วยสระให้ก็บุญหัวแล้ว ล้างน้ำราดๆ ก็เสร็จ รีบเข้ามานี่เลย!”

“เวลาแม่สระให้ แม่เอาเก้าอี้มาวางกะละมัง ให้ผมนอนหนุนตักแล้วค่อยๆ สระต่างหากล่ะ โธ่เอ๊ย~ พ่อถอยไปเลย ผมสระเองดีกว่า พ่อไปอาบให้น้องหยางหยางนู่นไป๊” เยี่ยเฉิงหูทำหน้าเบะถอยหนีไปอีกทาง ตั้งใจจะอาบน้ำเอง

“อยากอาบเองก็อาบไป ข้าอุตส่าห์สวมบทเป็นคุณพ่อลูกอ่อนดูแลอย่างดี ยังจะมาเล่นตัวอีก ข้าก็ขี้เกียจปรนนิบัติเหมือนกันโว้ย”

พลางหันมามองลูกชายคนเล็กที่ยืนตาแป๋วรออยู่ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองอาบน้ำให้เด็กไม่เป็นจริงๆ “ช่างเถอะ ผมบนหัวเดี๋ยวรอให้แม่แกกลับมาสระให้แล้วกัน แกมานั่งในกะละมังนี่ เดี๋ยวพ่อจะขัดตัวให้”

“คิกๆ~ ฮ่าๆ~ คันจังเลย~ คันจังเลย~ พ่อจ๋า~”

เสียงเจื้อยแจ้วไร้เดียงสาทำเอาเยี่ยเย่าตงยกยิ้มอย่างอ่อนโยน ไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยว่า ตอนเด็กๆ เจ้าลูกคนเล็กนี่ก็น่ารักน่าเอ็นดูไม่เบา

“ถูคอเสร็จแล้ว ต่อไปก็รักแร้ เร็วเข้า!”

“ม่ายอาว~ คันจะตายอยู่แล้ว~”

“เจ้าเด็กแสบ น้ำกระเด็นใส่ข้าเปียกหมดแล้วเนี่ย!”

เยี่ยเฉิงหยางเอามือตีกระเพื่อมน้ำในกะละมัง รู้สึกเหมือนค้นพบของเล่นชิ้นใหม่ สองมือน้อยๆ ตีน้ำดังแปะๆ ไม่หยุด จนน้ำกระเซ็นเปรอะเต็มใบหน้าของเยี่ยเย่าตง

ขณะเดียวกัน หลานชายคนโตพออาบเสร็จ ก็ยกกะละมังน้ำที่เหลือสาดใส่ตัวหลานชายคนรองตูมใหญ่ ผลปรากฏว่าน้ำที่สาดกระเซ็นไปทั่ว ดันพุ่งเข้ามารดศีรษะเยี่ยเย่าตงเต็มๆ พอดี

เขาเอามือปาดน้ำออกจากหน้า หันขวับไปมองด้วยความจนใจ “เยี่ยเฉิงไห่ แกจงใจแกล้งข้าใช่ไหมเนี่ย?”

“หา? ฮ่าๆๆ~ เปล่าสักหน่อยครับ ใครใช้ให้อาสามไปนั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นเองล่ะครับ!”