ตอนที่ 33 — ตอนที่ 33 ไปคัดแยกของทะเลที่ท่าเรือ

หลังจากนั่งคุยเล่นกับทุกคนครู่หนึ่ง กระทั่งเกือบสี่โมงเย็น เยี่ยเย่าตงจึงตบก้นลุกขึ้นยืน

“ฉันต้องไปช่วยคัดแยกปลาที่ท่าเรือแล้ว พวกของทะเลพวกนั้นฝากพวกนายจัดการด้วยนะ รอฉันแยกของเสร็จแล้วจะแวะมาใหม่”

อากวงมองเขาอย่างประหลาดใจ “นี่นายรู้จักประสีประสาขึ้นมาจริงๆ แล้วเรอะ”

“ไสหัวไปเลย!”

เขาก้าวเท้ายาวๆ เร่งฝีเท้าตรงไปยังท่าเรือ เวลานี้น้ำทะเลริมฝั่งหนุนสูงขึ้นมาแล้ว เรือประมงก็น่าจะใกล้เทียบท่าเรือเต็มที

เมื่อไปถึงท่าเรือ ริมฝั่งก็มีชาวบ้านมายืนรออยู่ไม่น้อย ล้วนเป็นคนในครอบครัวที่มีคนออกทะเล ต่างมารอรับเรือกลับเข้าฝั่งเพื่อช่วยกันคัดแยกสัตว์น้ำ

แม่เยี่ยก็มายืนรออยู่ที่ท่าเรือก่อนแล้ว พอเห็นเยี่ยเย่าตงเดินมาถึงก็แสดงสีหน้าพึงพอใจ

เมื่อครู่ยืนรอตั้งนานไม่เห็นเงาหัว นึกว่าไอ้ลูกเวรนี่จะฟังหูซ้ายทะลุหูขวาอีกแล้ว แต่ถ้ารู้จักฟังคำสั่งก็แสดงว่ายังพอเยียวยาได้ ช่วงสองสามวันนี้ดูเหมือนจะมีความก้าวหน้าขึ้นมาบ้าง

เยี่ยเย่าตงเห็นแม่ของตน จึงเดินเข้าไปหาพลางเอ่ยยิ้มๆ สัพยอก “แม่ ทำไมแม่ก็มาด้วยล่ะจ๊ะ”

“ยังไม่ใช่วางใจแกไม่ได้หรอกหรือ ขืนแกไม่เชื่อฟัง หรือเกิดลืมขึ้นมา พ่อกับพี่ใหญ่ของแกจะไม่มีคนช่วยเอา”

“ไฉนถึงไม่เชื่อใจฉันบ้างล่ะ”

“แกมีอะไรให้น่าเชื่อใจมั่งล่ะ”

ชาวบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หัวเราะพลางเอ่ยแซว “อาตง วันนี้ก็ออกมาช่วยงานกับเขาด้วยเหรอ”

“มันต้องอย่างนี้สิ ที่บ้านงานยุ่ง มีอะไรพอช่วยได้ก็ควรยื่นมือเข้าช่วย เป็นคนหนุ่มคนแน่นต้องขยันขันแข็ง มีไหวพริบรู้ความหน่อย”

เขาได้แต่เออออพยักหน้าส่งๆ ไป สายตาจ้องเขม็งไปยังเรือที่แล่นอยู่ในทะเล ในหมู่บ้านพวกเขามีครอบครัวที่มีเรืออยู่ไม่กี่หลัง นอกจากสองสามลำที่จอดอยู่ริมฝั่ง ส่วนใหญ่ต่างออกทะเลไปหมดแล้ว เรือลำข้างหน้าที่กำลังแล่นสวนกลับเข้ามา น่าจะเป็นเรือของพ่อเขากระมัง

“เจ้าตง นั่นเรือพ่อแกใช่ไหม”

“น่าจะใช่มั้ง รอดูก่อน อีกเดี๋ยวก็เข้าเทียบฝั่งแล้ว”

เรือลำเล็กลดความเร็วลงอย่างช้าๆ จนพวกเขามองเห็นสีฟ้าที่ทาอยู่บนลำเรือได้อย่างชัดเจน มั่นใจได้ว่าเป็นเรือของบ้านพวกเขาแน่นอน

เยี่ยเย่าตงกับแม่เยี่ยรีบก้าวลงบันไดหิน เตรียมตัวรับของ

พ่อเยี่ยที่อยู่บนเรือมองเห็นลูกชายคนที่สามโผล่มาช่วยงานที่ท่าเรือเป็นปรากฏการณ์แปลกประหลาด แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา พอจอดเรือเทียบท่าเรียบร้อย ก็ช่วยเยี่ยเย่าเผิงทยอยยกของส่งให้พวกเขา เพื่อให้ช่วยกันแบกขึ้นฝั่งไปก่อน

สิ่งแรกที่ถูกยกขึ้นมาจากเรือคือตะกร้าใส่ปูม้า ถัดมาเป็นตะกร้าใส่กั้งตั๊กแตน นอกนั้นก็เป็นพวกของเบ็ดเตล็ดอย่างละไม่กี่ชั่ง

อย่างกุ้งดาบตัวใหญ่ กะดูคร่าวๆ คงมีแค่สองสามชั่ง ส่วนกุ้งดาบตัวเล็กที่ไม่ค่อยมีราคามีอยู่สิบกว่าชั่ง นอกจากนี้ยังมีหมึกกล้วยหลอดอยู่สองชั่ง ปลาสุ่ยกู่มีทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ปะปนกัน ต้องนำมาคัดแยก มองดูแล้วก็น่าจะมีสิบกว่าชั่ง มีปลาจวดเหลืองเล็กอีกสี่ห้าชั่ง นอกนั้นก็เป็นพวกปลาเบ็ดเตล็ดตัวเล็กตัวน้อยที่ขายไม่ค่อยได้ราคา

วันนี้ไม่มีสัตว์น้ำตัวใหญ่ตัวโตราคาแพง แต่ผลผลิตโดยรวมถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว!

พอยกของขึ้นจากเรือจนหมด พ่อเยี่ยก็ขยับเรือไปจอดเทียบไว้อีกด้านหนึ่ง เพื่อเว้นที่ตรงท่าให้ว่าง เพราะเดี๋ยวจะมีเรือลำอื่นแล่นเข้ามาเทียบฝั่งอีก

เยี่ยเย่าตงกับคนอื่นๆ ช่วยกันขนของเข้าไปในจุดรับซื้อ เนื่องจากปูม้ามีขนาดตัวไม่เท่ากัน ราคาจึงต่างกันไปด้วย พวกเขาจำเป็นต้องเทออกมาคัดแยกขนาด และใช้หนังยางรัดก้ามปูม้าไว้ด้วยกัน

ช่วงที่อยู่บนเรือ พ่อเยี่ยกับเยี่ยเย่าเผิงอาศัยเวลาว่างช่วยกันรัดก้ามไปได้มากกว่าครึ่งแล้ว แต่ยังเหลืออีกส่วนหนึ่งที่ยังไม่ได้รัด

ทันทีที่เทปูม้าออกมา ก้ามและขาของพวกมันต่างขยับยั้วเยี้ย ดิ้นพล่านอย่างมีชีวิตชีวา ดูสดใหม่เป็นอย่างยิ่ง

เขาสุ่มหยิบขึ้นมาดูสองสามตัว กระดองหลังแข็งโป๊ก “ตัวอ้วนพีดีแฮะ ตัวเล็กๆ ก็กระดองแข็ง เนื้อแน่นปึ้กเลย”

“ช่วงนี้ปูจะอ้วนเป็นพิเศษ กั้งก็ตัวอ้วน เนื้อแน่น บางตัวมีไข่แดงเต็มท้องด้วยซ้ำ”

ทั้งสามคนขยับมือไม้รวดเร็ว คล่องแคล่วช่วยกันรัดก้ามปู แล้วคัดแยกตามขนาดตัว

แม่เยี่ยกับเยี่ยคนโตมองดูความคล่องแคล่วว่องไวของเยี่ยเย่าตงแล้วต่างพากันประหลาดใจอย่างยิ่ง

เขาเคยทำงานพรรค์นี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน สามารถมัดก้ามปูได้อย่างกระฉับกระเฉง รวดเร็ว ไม่ได้ช้าไปกว่าพวกเขาเลยสักนิด!

“เจ้าสาม มือไม้แกไวนี่หว่า ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย!”

“เหอะ~ แค่นี้มันเรื่องขี้ผง พวกพี่ไม่เคยเห็น ก็ไม่ได้แปลว่าฉันทำไม่เป็นนี่!”

“เจ้าเด็กไม่เอาถ่านคนนี้ งานการในบ้านไม่เคยคิดจะหยิบจับ ที่แท้แอบไปช่วยคนอื่นทำมาใช่ไหม วันๆ มีแต่ทำตัวเหลวไหล…”

ได้ยินเสียงบ่นพึมพำกระปอดกระแปดของแม่ เขาก็ไม่ได้เอ่ยโต้เถียงอะไร เฮ้อ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาต้องยอมรับกรรมในอดีตทั้งนั้น

หลังจากคัดแยกปูเสร็จ พวกเขาก็เทกั้งตั๊กแตนในตะกร้าเล็กออกมา การคัดแยกกั้งตั๊กแตนง่ายกว่ามาก แค่แยกตัวใหญ่กับตัวเล็กออกจากกันก็พอ เช่นเดียวกับกุ้งดาบและปลาสุ่ยกู่ที่ต้องคัดแยกตามขนาด

ตัวใหญ่พอจะขายได้ราคาหน่อย ส่วนตัวเล็กก็แทบไม่มีราคาค่างวดอะไร

พวกเขาแยกพวกกุ้งฝอยปลาเล็กที่ไม่ค่อยมีราคาใส่ถังน้ำไว้ต่างหาก รวมถึงปลาไหลทะเลตัวเล็กและปลาเบ็ดเตล็ด นำกลับบ้านเพื่อตากแห้งทำปลาเค็ม

เมื่อชั่งน้ำหนักของทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย พ่อเยี่ยก็เดินไปคิดเงิน ส่วนพวกเขาก็หิ้วของทะเลที่เหลือกลับบ้านไปก่อน

“แม่ วันนี้ของพวกนี้ขายได้เท่าไรเหรอ ปูม้าทั้งตัวใหญ่ตัวเล็กรวมกันมีตั้งสามสิบกว่าชั่ง กั้งก็ยี่สิบกว่าชั่ง กุ้งอีกไม่กี่ชั่ง แถมยังมีปลาอื่นๆ อีก ดูเข้าท่าทีเดียว”

“วันนี้จับของได้ค่อนข้างดี ปูม้าตัวใหญ่รับซื้อชั่งละ 3 เหมา ตัวเล็กลงมาหน่อย 2 เหมา กั้งตัวใหญ่ชั่งละ 3 เหมา 5 เฟิน ตัวเล็ก 2 เหมา 6 เฟิน กุ้งแพงหน่อยชั่งละ 5 เหมา ถ้ารวมของจิปาถะพวกนั้นด้วย ก็น่าจะขายได้สักสามสิบกว่าหยวน แต่น้ำมันดีเซลก็หมดไปสองหยวนแล้ว ไหนจะค่าสึกหรอของเครื่องยนต์อีก แถมยังพังง่าย ต้องคอยซ่อมอยู่บ่อยๆ”

“แค่นี้ก็ดีมากแล้ว เดือนหนึ่งเก็บหอมรอมริบได้ไม่น้อยเลยนะ!”

แม่เยี่ยปรายตามองเขาค้อนหนึ่ง “แกคิดว่าออกเรือได้ทุกวัน และได้ของเยอะอย่างนี้ทุกวันหรือไง พวกเรามันคนหากินตามดินฟ้าอากาศ เรื่องในทะเลใครจะไปพยากรณ์ได้ เมื่อวานบางลำยังขายได้แค่สิบกว่าหยวนเอง”

“แต่มันก็ยังดีกว่าไปเป็นกุลีรับจ้างรายวันล่ะน่า”

เยี่ยเย่าเผิงเอ่ยชักชวนอย่างจริงใจอีกครั้ง “เจ้าสาม นายมาผลัดเวรออกเรือด้วยกันเถอะ หากินกับทะเล อย่างไรเราก็ต้องเรียนรู้วิชากับพ่อไว้บ้าง”

“หา? พี่ใหญ่กับพี่รองเรียนไปก่อนเถอะ ไว้พวกพี่สองคนเป็นงานเมื่อไร ฉันค่อยเรียน!”

แม่เยี่ยได้ยินคำปัดสวะของเขา อ้าปากจะด่า แต่ก็กลืนคำพูดกลับลงคอไปได้ทันท่วงที นี่มันท่าเรือ และเห็นแก่ที่วันนี้เขาขยันขันแข็งช่วยงานเป็นอย่างดี นางจึงยอมอดกลั้นไว้ชั่วคราว

รอให้แยกครอบครัวก่อนเถอะ อย่างไรก็ต้องบังคับให้เขาออกทะเลไปด้วยกัน ตอนนี้เงินที่หามาได้ยังถือเป็นกองกลางของครอบครัว เอาไว้สร้างบ้าน

แต่พอแยกบ้านแล้ว พี่ใหญ่กับพี่รองออกเรือ ก็ต้องแบ่งเงินให้พวกเขา แล้วไอ้เจ้าสามที่วันๆ เอาแต่ลอยชายไปมา ไม่ต้องอดตายหรือรอให้คนแก่อย่างพวกตนหาเลี้ยงไปตลอดหรือไง มันใช้ได้ที่ไหนกัน

บ้านอื่นเขาเลี้ยงลูกไว้พึ่งพายามแก่เฒ่า แต่บ้านนางกลับให้กำเนิดบรรพบุรุษมาคนหนึ่ง!

เยี่ยเย่าตงไม่รู้เลยว่าในใจของแม่กำลังก่นด่าตนเองอย่างไร พอเดินมาถึงหน้าประตูก็รีบชิ่งหนี ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวว่าตอนเย็นไม่กินข้าวที่บ้าน อย่างไรเสียงานที่ควรทำในวันนี้ เขาก็ช่วยทำจนหมดแล้ว

แม่เยี่ยทั้งระอาใจและรู้สึกว่านี่แหละถึงจะเป็นนิสัยปกติของเจ้าสาม วันนี้เดี๋ยวก็ไปที่ดินแปลงใหม่ เดี๋ยวก็ไปหาของทะเล เดี๋ยวก็ไปช่วยคัดปลาที่ท่าเรือ ขยันจนนางแทบจะจำลูกตัวเองไม่ได้อยู่แล้ว

พี่สะใภ้รองเบะปาก “เพิ่งจะดูพึ่งพาได้หน่อยเดียว ก็เผ่นหนีไปอีกแล้ว!”

“ช่างหัวมันเถอะ ช่วยทำงานได้ขนาดนี้ก็นับว่าบุญโขแล้ว พวกเธอคัดปลาคัดกุ้งออกมาใส่ชามสักชาม เอาไปส่งให้ที่บ้านเดิมของพวกเธอ ส่วนที่เหลือก็ขอดเกล็ดควักไส้ให้หมด ตัวใหญ่เอาไปต้มซีอิ๊ว ตัวเล็กเอาไปตากแห้ง กุ้งตัวเล็กก็เหมือนกัน ตักมาต้มกินหนึ่งชาม ที่เหลือแกะเปลือกตากเป็นกุ้งแห้ง แดดร้อนแบบนี้ขืนปล่อยไว้ถึงพรุ่งนี้คงเน่าหมด”

ลูกสะใภ้ทั้งสามคนต่างขานรับอย่างพร้อมเพรียง บ้านเดิมของหลินซิ่วชิงอยู่ค่อนข้างไกล จึงไม่มีโอกาสเอาของทะเลสดๆ ไปส่งให้ที่บ้าน ได้แต่มองดูพี่สะใภ้ทั้งสองคนนำปลาไปส่งบ้านแม่ ส่วนตัวนางเองก็อยู่ช่วยขอดเกล็ดผ่าท้องปลา

แม่เยี่ยรอจนทั้งสองคนเดินคล้อยหลังไปไกลแล้ว จึงหันมาเอ่ยกับหลินซิ่วชิงว่า “เธอดูก่อนแล้วกันว่าจะกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมเมื่อไร ถึงตอนนั้นฉันจะเก็บของดีๆ ไว้ให้เธอหิ้วกลับไปฝากที่บ้าน”

“ขอบคุณค่ะแม่ ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ รอช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ค่อยกลับไปทีเดียว”

───

สำหรับลูกชายทั้งสามคน แม่เยี่ยพยายามปฏิบัติอย่างเสมอภาค ประหนึ่งถือชามน้ำให้ระนาบตรง ไม่ลำเอียงไปข้างใดข้างหนึ่งมาโดยตลอด