ตอนที่ 35 — ตอนที่ 35 ยืมเรือ

เยี่ยเย่าตงมองดูหญิงชราด้วยความจนปัญญา “อาม่า ฉันโตแล้วนะจ๊ะ ไม่ใช่เด็กๆ เสียหน่อย คราวหลังอาม่าอย่าแอบจิ๊กไข่มาอีกเลย ขืนแม่รู้เข้า มีหวังได้ถลกหนังฉันแน่!”

“ไม่เป็นไรหรอก ถ้าอาไม่พูด นางจะไปรู้ได้ยังไง ออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกสักพัก กินให้หมดแล้วค่อยกลับมานะ”

เฮ้อ ในสายตาของหญิงชรา เขาก็ยังคงเป็นเด็กน้อยอยู่วันยังค่ำ!

“ไปเถอะๆ รีบออกไปเล่นได้แล้ว อย่ามายืนเกะกะหน้าประตู”

ท่ามกลางเสียงเร่งเร้าของนาง เขาจำต้องก้าวเท้าเดินออกจากบ้าน เดิมทีเขาก็ตั้งใจจะแวะไปดูที่บ้านของอากวงอยู่แล้ว ทว่าในยามนี้ จิตใจของเขากลับมีความกระตือรือร้นและกระหายยิ่งขึ้นกว่าเดิม

กระหายที่จะหาเงิน อยากหาเงินมาทำฟันปลอมแบบถอดได้ให้หญิงชราโดยเร็ว สิ่งที่เคยลั่นวาจาไว้ เขาอยากจะทำให้สำเร็จให้เร็วที่สุด หากนับตามช่วงอายุ ต่อให้นางไม่พลัดหกล้ม ก็คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปีแล้ว

วันนี้เขาตื่นค่อนข้างเช้า ตอนที่เดินมาถึงบ้านของอากวง เจ้าตัวก็ยังคงนอนไม่ตื่น

“กี่โมงแล้ว…” อากวงยังคงกอดผ้าห่มไว้แน่น ละเมอพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้งัวเงีย

“ตอนฉันก้าวออกจากบ้านมันหกโมงครึ่ง ตอนนี้น่าจะสักหกโมงสี่สิบได้แล้วมั้ง!”

“หา?” อากวงเงยหน้าขึ้นมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง “นายเป็นบ้าหรือเปล่า เพิ่งจะกี่โมงกี่ยาม งานการก็ไม่มีให้ทำ จะโผล่มาแต่ไก่โห่ทำไมวะ”

“มาปลุกนายลุกขึ้นมาฉี่ไง!”

“เวรเอ๊ย อยากกินน้ำอุ่นๆ หรือไง ไสหัวไปเลย!” เขาคว้าผ้าห่มมาคลุมโปงมิดศีรษะ

เยี่ยเย่าตงเอื้อมมือไปกระตุกมุมผ้าห่ม “ตื่นได้แล้ว พระอาทิตย์จะส่องก้นอยู่แล้ว สภาพอย่างนายนี่นะ พรุ่งนี้จะแหกขี้ตาตื่นไปทำงานที่ท่าเรืออวี๋จิ่งไหว?”

“อย่ามากวนใจโว้ย พรุ่งนี้ก็เรื่องของพรุ่งนี้! วันนี้มึงกินยาปลุกเซ็กซ์มาหรือไง ถึงได้ตื่นเช้าขนาดนี้”

“นอนหัวค่ำตื่นเช้าสุขภาพดี รีบลุกขึ้นไปยืมเรือเร็วเข้า!”

“จะรีบร้อนไปหาพระแสงอะไร เพิ่งจะกี่โมงกี่ยาม น้ำทะเลกว่าจะลดสุดก็ปาเข้าไปเที่ยง อย่ามากวนใจ ขืนยังเซ้าซี้ไม่เลิก กูไม่ไปยืมให้แล้วนะ” อากวงกระชากผ้าห่มกลับไปทับไว้ใต้ร่าง สองขาหนีบผ้าห่มไว้แน่น แล้วหลับตาลงต่อ

“หนีบผ้าห่มทำไมวะ ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย”

“หนีบผ้าห่มมันเกี่ยวอะไรกับผู้หญิงวะ เป็นผู้ชายหนีบผ้าห่มไม่ได้หรือไง”

“เรื่องนี้นายไม่ประสีประสาเอาเสียเลย เจ้าหนุ่มเอ๋ย รีบลุกขึ้นมา ลุกแล้วเดี๋ยวฉันจะบอกให้ฟัง”

อากวงโดนเขาก่อกวนจนประสาทจะกิน ยกมือขยี้ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงเป็นรังนกแล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที “เชี่ยเอ๊ย กูไม่อยากรู้โว้ย น่ารำคาญฉิบหาย ตอนนี้ไปยืมมาก็ใช่ว่าจะออกไปได้เลยสักหน่อย น้ำยังไม่ทันลดเลย”

“อย่างน้อยจะได้รู้แต่เนิ่นๆ ไงว่ายืมได้หรือไม่ได้!”

“กูยอมใจมึงจริงๆ สองวันนี้กินยาผิดขวดมาหรือไงวะ ถึงได้กระเหี้ยนกระหือรืออยากจะออกทะเลขนาดนี้!”

“เออ ฉันอยากได้เงินจนหน้ามืดตามัวไปหมดแล้ว นายก็ตื่นแล้วนี่หว่า อย่ามัวนอนต่อเลย ลุกขึ้นไปถามให้หน่อยเถอะ”

อากวงโดนเขารบเร้าจนหมดปัญญา ในที่สุดก็จำใจลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้า พลางบ่นกระปอดกระแปดไปด้วย “เหลือทนจริงๆ กูคิดผิดจริงๆ ที่คบคนอย่างมึงเป็นเพื่อน เช้าตรู่ก็ไม่ปล่อยให้หลับให้นอน อยู่บ้านนอนกอดเมียมันไม่ฟินหรือไงวะ”

“เมียฉันตื่นแล้ว คนทั้งบ้านฉันก็ตื่นกันหมดแล้ว!”

“แล้วกูต้องตื่นตามด้วยเหรอ?”

เยี่ยเย่าตงมองสายตาตัดพ้อของเพื่อนพลางยิ้มแป้น เอื้อมมือไปตบไหล่ “พวกเราเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันนี่หว่า เรื่องร้อนใจของฉัน นายจะไม่ช่วยเดือดร้อนแทนได้ยังไง”

อากวงปรายตามองเขาค้อนหนึ่ง อาศัยจังหวะที่เขาไม่ทันระวังตัว อ้าปากพ่นลมหายใจยามเช้าใส่หน้าเขาเต็มๆ… “ฮ่าาาาา…”

ม่านตาของเยี่ยเย่าตงหดเกร็ง ใบหน้าย่นยู่เข้าหากันจนเป็นก้อนกลม รีบยกมืออุดจมูกแล้วกระโดดถอยหลังหนีอย่างรวดเร็ว “เชี่ย… มึงนี่มันระยำเกินไปแล้ว… ส้นตีนจริงๆ…”

“ปราณเซียนคำนี้ช่วยต่ออายุขัยให้นายได้อีกสิบปี ไม่ต้องขอบใจกูหรอกนะ!”

“ไอ้เวรเอ๊ย อายุขัยกูต้องสั้นลงไปยี่สิบปีก็เพราะมึงนี่แหละ!”

อากวงเชิดหน้าขึ้นอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง สามารถแก้แค้นเรื่องโดนปลุกแต่เช้าได้ ‘ทันควัน’ ช่างเป็นไหวพริบปฏิภาณที่ยอดเยี่ยมจริงๆ~

“ใครใช้ให้มึงโผล่มาก่อกวนตอนกูกำลังนอนล่ะวะ กูก็มีอารมณ์ฉุนเฉียวเวลาตื่นนอนเหมือนกันนะเว้ย!”

“ฉุนเฉียวกับผีน่ะสิ นี่มันไม่ใช่แค่โมโหแล้ว นี่มันคือไอพิษ ควันพิษ รมกูจนแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว ไอ้…” เยี่ยเย่าตงสบถด่าไปอีกสองสามยก ก่อนจะเดินเลี่ยงไปนั่งรอที่หน้าประตู

ขืนยืนอยู่ใกล้หมอนี่ ใครจะไปรู้ว่าจะมีก๊าซพิษชนิดไหนถูกปล่อยออกมาอีก!

ปรากฏว่าเขานั่งรออยู่ที่หน้าประตูอยู่นานสองนานก็ไม่เห็นอากวงเดินออกมาเสียที จึงต้องเดินกลับเข้าไปดู พบว่าอีกฝ่ายกำลังยืนรูดซิปผูกสายกางเกงอยู่ที่ประตูหลังบ้าน

“นี่มึงเพิ่งขี้เสร็จใช่ไหมเนี่ย นานชะมัด พอดีเลย มานี่มากินข้าว”

อากวงถลึงตาใส่ “ช่วยเน้นคำว่า ‘ข้าว’ ให้ชัดๆ หน่อยโว้ย! มา ‘กินข้าว’!”

เยี่ยเย่าตงหัวเราะตาหยี “ความหมายเดียวกันนั่นแหละ รีบมากินเร็วเข้า ยังอุ่นๆ อยู่เลย พอดีคำเป๊ะ!”

“ไอ้ระยำ… รอกูกลับมาก่อนค่อยกินโว้ย!” อากวงสบถด่าพลางสาวเท้าจ้ำอ้าวออกจากบ้านไปทันที มีหรือเขาจะไม่รู้ไส้พุงของหมอนี่ ก็แค่อยากจะเร่งให้เขารีบไปยืมเรือไวๆ ถึงได้สรรหาคำพูดชวนแหวะพรรค์นี้มาพูด

เยี่ยเย่าตงนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้ารออยู่ที่โต๊ะ บ้านของอาหญิงอากวงอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก เพราะแต่งงานกับคนในหมู่บ้านเดียวกัน

เขาก็แค่คิดว่าไหนๆ ก็ว่างอยู่แล้ว ในเมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว การรีบไปถามให้รู้เรื่องจะได้สบายใจ เขารู้สึกจริงๆ ว่าบนเกาะร้างจะต้องมีของทะเลมากกว่าแถวท่าเรือแน่นอน พอคิดถึงโชคลาภอันมหาศาลในช่วงสองวันนี้ เลือดในกายมันก็พลอยสูบฉีดจนคึกคักไปหมด

เขานั่งรออย่างใจเย็นไม่ถึงครึ่งชั่วโมง อากวงก็เดินกลับมา

“อาหญิงกับอาเขยฉันยอมให้ยืม แต่คนแก่ที่บ้านเขาไม่ยอม ฉันเลยบอกว่าจะขอเช่า คิดค่าเช่าครึ่งวันช่วงบ่ายให้แกสองหยวน ค่าน้ำมันพวกเราออกกันเอง คนแก่ถึงยอมเปิดทางให้ยืมเรือ”

โดยทั่วไปแล้ว ค่าแรงรายวันของคนงานยังไม่ถึงสองหยวนด้วยซ้ำ เช่าแค่ครึ่งวันแถมน้ํามันก็ออกเอง ให้เงินตั้งสองหยวนก็นับว่าไม่น้อยเลยทีเดียว

“อืม ไม่เป็นไรหรอก พี่น้องแท้ๆ ยังต้องคิดบัญชีให้กระจ่าง คนแก่จะคิดเงินก็สมควรแล้ว สองหยวนนี้ฉันออกเอง พอดีในกระเป๋ามีอยู่สองหยวน” เมื่อวานตอนล้วงกระเป๋า เขายังเจอดอกผลสองหยวนที่เก็บไว้ คิดจะเอาไปซื้อบุหรี่ก็ยังเสียดาย

อากวงดันเงินกลับมาทันควัน “เฮ้ย จะให้ทำไมเล่า แค่สองหยวนเอง ฉันออกก็เหมือนกัน ไม่เป็นไรหรอก เมื่อวานเล่นไพ่ก็ได้มาตั้งหลายหยวน”

“เรื่องไหนก็ส่วนเรื่องนั้น ฉันเป็นคนชวนนายยืมเรือออกทะเล ย่อมต้องเป็นฉันที่ออกสิ เอาไปเถอะ แค่สองหยวนเอง”

“ฉันจ่ายเงินให้เขาไปแล้ว ช่างมันเถอะ สองหยวนของนายเก็บไว้ไปซื้อน้ำมันดีเซลก็แล้วกัน”

“งั้นก็ได้”

เงินแค่นี้ไม่ได้มากมายอะไรจริงๆ ไม่จำเป็นต้องเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมา เอาไปซื้อน้ำมันดีเซลก็พอดิบพอดี

อากวงยกขาข้างหนึ่งเหยียบขึ้นบนม้านั่ง คว้าชามและตะเกียบขึ้นมา “คราวนี้จะยอมให้กูกินข้าวเช้าอย่างสงบได้หรือยัง”

“กินสิ ใครไปห้ามไม่ให้นายกินกันเล่า นายใจร้อนไปเองต่างหาก” เยี่ยเย่าตงนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้พนัก สั่นขาหัวเราะร่า

อากวงตวัดสายตามอบค้อนวงใหญ่ให้เขาหนึ่งวง

“น้ำทะเลน่าจะลดลงต่ำสุดตอนเที่ยงตรง นายไปให้เร็วหน่อย สักสิบโมงครึ่งก็ไปซื้อน้ำมันดีเซลที่ท่าเรือได้แล้ว เดี๋ยวฉันจะไปช่วยสตาร์ตเรือด้วยกัน”

“ได้ ไม่มีปัญหา ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอกลับบ้านก่อน เดี๋ยวถ้าพวกอาเจิ้งแวะมา นายก็บอกพวกมันด้วยแล้วกัน”

“เรื่องที่คุยแค่ไม่กี่นาทีก็เสร็จแท้ๆ ไอ้ห่าเอ๊ย ยังอุตส่าห์แหกขี้ตามาปลุกกูแต่เช้า” อากวงยังคงมีความแค้นฝังลึก หากไม่มีธุระสำคัญอะไร น้อยครั้งมากที่เขาจะตื่นเช้าขนาดนี้

“นี่ฉันช่วยฝึกความพร้อมให้นายต่างหากเล่า ไม่อย่างนั้นตอนไปทำงานที่ท่าเรือ ขืนตื่นไม่ไหวจะทำยังไง หากรู้สึกว่างมากนัก นายจะมุดกลับไปนอนต่อก็ได้นะ”

“ไสหัวไปเลย!”

“รับทราบ!”