ตอนที่ 40 — ตอนที่ 40 ตกตะลึงกันถ้วนหน้า

เยี่ยเย่าตงยิ้มพลางเอ่ยกับทุกคนว่า “ฉันอยากจะขอแบ่งปลาอินทรีสักสองสามตัวเอากลับบ้าน พรุ่งนี้บ้านใหม่ของฉันจะเริ่มลงเสาเข็มก่อสร้างแล้ว ต้องหุงหาอาหารเลี้ยงคนงาน พอดีเลยว่าจะเอาไปทำลูกชิ้นปลาอินทรี แล้วก็พวกสัตว์น้ำเบ็ดเตล็ดพวกนี้ มื้อเดียวพวกเราก็กินไม่หมด ฉันเลยอยากจะขอแบ่งกลับไปทำกับข้าวพรุ่งนี้สักหน่อย อย่างไรเสียของพวกนี้ก็หารเฉลี่ยกันอยู่แล้ว ส่วนที่ฉันขอเก็บไว้ พอขายปลาได้เงิน ก็ค่อยหักเงินออกจากส่วนแบ่งของฉันแล้วกัน…”

“โธ่เอ๊ย พูดเรื่องหักเงินอะไรกันวะ พวกเราเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันนะเว้ย มึงอยากได้กี่ตัวก็หยิบไปเลย…”

“ใช่แล้วๆ อยากได้กี่ตัวก็เอาไปตามสบายเลย ยังจะมาพูดเรื่องหักเงินไม่หักเงินอีก จะเกรงใจกันไปถึงไหนวะ”

“นั่นสิ ปลาอินทรีมีตั้งหลายร้อยตัว จะมาขาดแคลนอะไรกับปลาแค่ไม่กี่ตัวของมึง ในเมื่อพรุ่งนี้บ้านมึงจะเริ่มลงมือก่อสร้าง มึงก็เอาไปเพิ่มอีกสักสองสามตัวสิ เอาไปหั่นเป็นท่อนๆ แล้วหมักเกลือไว้ อากาศร้อนๆ แบบนี้ปลาสดเก็บไว้ได้ไม่นาน แต่ถ้าเป็นปลาเค็มหมักเกลือยังเก็บไว้ได้อีกตั้งหลายวัน อย่างไรเสียก็เป็นปลาที่พวกเราจับมาเอง ไม่ได้เสียเงินซื้อสักแดง จะเก็บไว้กินเพิ่มอีกหน่อยมันจะแปลกอะไร”

คำพูดของทุกคนช่างอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก เพื่อนฝูงกลุ่มนี้เขาคบหาไม่เสียชาติเกิดจริงๆ

เขายิ้มพลางส่ายหน้า “ปลาพวกนี้ราคาก็ค่อนข้างดีอยู่ จะเก็บเอาไว้กินเยอะขนาดนั้นมันสิ้นเปลืองเกินไป ฉันเก็บไว้แค่สองตัวก็พอแล้ว พ่อฉันออกเรือลากอวนทุกวัน ในแต่ละวันก็มักจะคัดปลาเบ็ดเตล็ดที่ไม่ค่อยมีราคากลับมาบ้านอยู่แล้ว เก็บไว้ต้มเลี้ยงคนงานในวันพรุ่งนี้ก็ไม่มีปัญหา”

“สัตว์น้ำเบ็ดเตล็ดสองถังนี้พวกเราก็มาแบ่งกันเถอะ คัดเก็บไว้เป็นกับแกล้มคืนนี้ส่วนหนึ่ง ที่เหลือก็แบ่งกันหิ้วกลับบ้านคนละนิดคนละหน่อย จะได้เอาไปเพิ่มกับข้าวให้คนที่บ้านด้วย”

“แล้วก็ปลาอินทรี พวกมึงก็เก็บไว้คนละสองตัวเอากลับไปให้คนที่บ้านกินสิ เอาไปทำเกี๊ยวปลาอินทรีหรือทำลูกชิ้นปลาก็อร่อยทั้งนั้น”

เขาไม่ชอบกินเกี๊ยวปลาอินทรี แต่เขาชอบกินลูกชิ้นปลา

ในเมื่อทุกคนไม่ยอมให้หักเงินของเขา สู้แบ่งกันให้เท่าๆ กัน ให้ทุกคนได้หิ้วกลับไปเพิ่มกับข้าวที่บ้านเหมือนกันจะดีกว่า

ทุกคนฟังการจัดแจงของเขาแล้ว ต่างรู้สึกว่าหมอนี่มีบางอย่างที่เปลี่ยนไปจริงๆ

นึกไม่ถึงว่าจะรู้จักคิดถึงคนในครอบครัว แถมยังรู้จักคิดเผื่อเพื่อนฝูงอีกด้วย

อากวงเอื้อมมือไปตบไหล่เขา “ไอ้ตง ทำไมกูรู้สึกว่าจู่ๆ มึงก็ดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาวะ หรือว่าเป็นเพราะใกล้จะแยกครอบครัวแล้ว?”

“แน่นอนอยู่แล้ว อีกหน่อยกูต้องเป็นหัวหน้าครอบครัวเต็มตัว พอย้ายออกมาไม่ได้อยู่ร่วมชายคากับพ่อแม่อีกต่อไป กูย่อมต้องเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิมแน่”

“เป็นเพราะโดนพ่อแม่ก่นด่าน้อยลงมากกว่ามั้ง ฮ่าๆๆ~” อาเจิ้งเอ่ยแซวขึ้นมา

“ไปไกลๆ เลย มีจังหวะเป็นต้องขัดคอกูตลอด!”

“เอาตามที่ไอ้ตงว่าแล้วกัน ปลาอินทรีเก็บกลับบ้านคนละสองตัว ส่วนพวกกุ้งฝอยปลาเล็กพวกนั้นก็เลือกเอาเอง ใครอยากได้อะไรก็หยิบไป อันไหนไม่มีใครเอา คืนนี้พวกเราค่อยเอาไปทำเป็นกับแกล้ม”

อากวงส่ายหน้า “กูไม่เอาแล้วล่ะ ที่บ้านมีแค่กูกับน้องสาวสองคน กินกันไม่เท่าไรหรอก ขอแค่มีกับแกล้มไว้ร่ำสุราคืนนี้ก็พอแล้ว”

อาเจิ้งก็กล่าวเช่นกัน “พี่สาวสี่คนของกูแต่งงานออกเรือนไปหมดแล้ว ที่บ้านมีแค่กูกับพ่อแม่ กินกันไม่เยอะหรอก กูเอาปลาอินทรีตัวเดียวพอ แล้วก็ขอตักกุ้งฝอยไปสักชามก็พอแล้ว”

“พวกมึงเลือกกันตามสบายเถอะ เหลือแล้วเดี๋ยวฉันค่อยเก็บ” เยี่ยเย่าตงเอ่ยอย่างไม่ซีเรียส

ชายหนุ่มทั้งสี่คนจัดการคัดแยกของที่ตนต้องการเสร็จสรรพก่อนที่เรือจะแล่นเข้าเทียบท่าเรือ ปลาอินทรีก็แบ่งเก็บไว้คนละตัวสองตัวตามความต้องการของแต่ละคน

เวลานี้น้ำทะเลริมท่าเรือยังหนุนสูงขึ้นมาไม่เต็มที่ ชาวบ้านบางส่วนยังคงง่วนอยู่กับการขุดหอยตลับทรายอยู่บนหาด

เนื่องจากระดับน้ำตื้นเกินไป เรือจึงแล่นเข้าไปเทียบท่าเรือโดยตรงไม่ได้ ได้แต่จอดเทียบไว้ข้างโขดหินที่อยู่ไม่ไกล แล้วเดินลุยหินขึ้นฝั่งไป

พวกเขาให้คนหนึ่งคอยเฝ้าเรือไว้ ส่วนที่เหลือก็รีบวิ่งตรงไปยังจุดรับซื้อสัตว์น้ำเพื่อไปเอาเข่งไม้ไผ่ พวกเขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าจะลากอวนได้ปลามากมายมหาศาลขนาดนี้ จึงไม่ได้เตรียมการอะไรไว้เลย แม้แต่เข่งสักใบก็ไม่ได้เอาติดตัวมา

อาไฉผู้ดูแลจุดรับซื้อสัตว์น้ำ เห็นพวกมันวิ่งกรูเข้ามาดั่งโจรปล้น ทักทายก็ไม่ทักทายสักคำ แต่กลับช่วยกันยกเข่งไม้ไผ่ที่กองพะเนินสูงท่วมหัวออกไปจนหมดเกลี้ยง ทั้งยังหันมาถามเขาอีกว่ามีเหลืออีกไหม

“ทำอะไรกันน่ะ พวกแกจะทำอะไรกัน จะเอาเข่งของฉันไปไหนตั้งเยอะแยะขนาดนั้น!”

“พวกเราจับปลาอินทรีมาได้หลายพันชั่ง น้ารีบมาช่วยพวกเรายกด้วยเลย!” เยี่ยเย่าตงพูดพลางคว้าแขนอาไฉ กระชากลากถูให้ช่วยแบกเข่งที่เหลือตามมา

“ปลาอินทรีหลายพันชั่งอะไรกัน พวกแกไปจับมาจากไหน จริงหรือเปล่าเนี่ย อย่ามาหลอกต้มฉันนะเว้ย!” อาไฉโดนเขากระชากจนเซถลา จึงรีบสะบัดมือหลุดออก

“โธ่เอ๊ย อย่ามัวแต่พล่ามมากความอยู่เลย เดินให้มันเร็วๆ หน่อย ไปเห็นกับตาแล้วน้าจะรู้เอง!”

พอดิบพอดีกับที่ตอนนี้น้ำยังตื้นอยู่ ที่ท่าเรือยังไม่มีเรือลำอื่นแล่นเข้ามาเทียบฝั่ง เขาเองก็กำลังว่างอยู่ จึงเดินตามหลังพวกเขาไปด้วยความกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

ปรากฏว่าทันทีที่ก้าวเท้าขึ้นไปบนเรือ พอเห็นปลาอินทรีนอนเบียดเสียดยัดเยียดกันแน่นขนัดอยู่ในห้องขังปลาเป็น ดวงตาของอาไฉก็พลันเบิกกว้างเป็นประกายขึ้นมาทันที “ปลาอินทรีจริงๆ ด้วย! เยอะขนาดนี้ พวกแกไปล้อมจับมาทั้งฝูงเลยเรอะ?!”

อากวงก้มหน้าก้มตาเอ่ยโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง “อย่าว่าแต่อวนเดียวเลย ในห้องใต้ท้องเรือมีเยอะกว่านี้อีก น้ารีบมาช่วยตักใส่เข่งเร็วเข้า!”

“ปลาอินทรีรับซื้อชั่งละเท่าไร” เยี่ยเย่าตงให้ความสนใจกับเรื่องนี้มากกว่า

“2 เหมา”

“เชี่ย ให้ราคาเพิ่มอีกหน่อยไม่ได้เหรอ”

“ราคานี้สูงลิ่วแล้ว ฉันรับไปส่งต่อก็ได้กำไรแค่เฟินสองเฟินเท่านั้นแหละ”

“ใครจะไปเชื่อน้า ช่วยกันยกขึ้นฝั่งก่อนเถอะ”

“หา~ ในห้องใต้ท้องเรือยังมีเยอะขนาดนี้อีกเหรอเนี่ย พวกแกไปเจอฝูงปลาอินทรีย่อมๆ มาจากไหนกันวะเนี่ย!” อาไฉตกตะลึงจนอ้าปากค้าง แม้กระทั่งในห้องใต้ท้องเรือก็ยังอัดแน่นไปด้วยปลาอินทรีจนแทบไม่มีที่ว่าง

“จะถามอะไรนักหนาเล่า รีบมาช่วยกันเร็วเข้า!”

เข่งปลาอินทรีถูกทยอยลำเลียงลงจากเรือขึ้นสู่ฝั่งเข่งแล้วเข่งเล่า ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ ท่าเรือต่างพากันตกตะลึงจนตาค้าง

ท่าเรือในหมู่บ้านของพวกเขาเป็นเพียงท่าเรือเล็กๆ ยามปกติก็รับซื้อเฉพาะสัตว์น้ำจากเรือลำเล็กๆ ที่ออกไปลากอวนหรือวางลอบดักปู เรือแต่ละลำได้ของกลับมาไม่มากนัก มีหรือจะเคยพบเห็นปลาอินทรีตัวโตๆ ถูกยกขึ้นมาทีละเข่งๆ มากมายขนาดนี้ ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบจุดรับซื้อจึงพากันวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างอื้ออึง

“คุณพระช่วย! ปลาอินทรีเยอะขนาดนี้ เรือบ้านไหนไปจับมาได้ล่ะเนี่ย?”

“ทำไมมันถึงเยอะขนาดนี้ มีเรือลำใหญ่มาเทียบท่าที่บ้านเราเหรอ?”

“ไม่ใช่แน่นอน ไม่เห็นแม้แต่เงาเรือใหญ่สักลำ”

“จุ๊ๆๆ~ รวยเละอีกแล้ว! ไม่กี่วันก่อนบ้านเยี่ยคนสามเพิ่งจับปลาจวดเหลืองใหญ่ได้ วันนี้มีคนจับปลาอินทรีได้อีกตั้งหลายพันชั่ง!”

“บ้านไหนล่ะ เมื่อกี้เหมือนเห็นพวกอาตงนะ?”

“อาตง อากวง พวกมันเนี่ยนะ…”

“เป็นไปได้ยังไง คนอย่างพวกมันรู้จักทำงานทำการเป็นชิ้นเป็นอันกับเขาตั้งแต่เมื่อไร?”

───

เข่งปลาอินทรีถูกนำมาวางเรียงรายจนแน่นขนัดเต็มลานจุดรับซื้อ บรรดาชาวบ้านที่กำลังก้มหน้าก้มตาขุดหอยตลับทรายอยู่บนหาดด้านล่าง ก็เริ่มได้ยินแว่วๆ ว่ามีคนลากอวนได้ปลาอินทรีมาหลายพันชั่ง และหนึ่งในนั้นมีเยี่ยเย่าตงรวมอยู่ด้วย

คนตระกูลเยี่ยทั้งกลุ่มต่างพากันตกตะลึงพรึงเพริด ไอ้ตงเนี่ยนะลากอวนได้ปลาอินทรีมาหลายพันชั่ง?

จริงหรือหลอกเนี่ย มันออกทะเลไปตั้งแต่เมื่อไรกัน?

“ไป พวกเราขึ้นฝั่งไปดูให้เห็นกับตากันเถอะ อย่างไรเสียน้ำทะเลก็ใกล้จะหนุนเข้ามาแล้ว” แม่เยี่ยกระวนกระวายใจจนทนไม่ไหว รีบลุกขึ้นยืนทันที

ลูกชายคนที่สามของนางเคยพึ่งพาได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน!

หลินซิ่วชิงอุ้มลูกชายไว้ในอ้อมอกด้วยความรู้สึกทั้งตกใจและดีอกดีใจ นางรู้ว่าสามีของนางออกทะเลไป แต่ไม่ใช่ว่าเขาตั้งใจจะไปหาของทะเลตามโขดหินบนเกาะร้างหรอกหรือ ไฉนถึงกลายมาเป็นลากอวนจับปลาอินทรีได้หลายพันชั่งไปเสียได้?

คนบ้านตระกูลเยี่ยเดินกึ่งวิ่งตรงมายังจุดรับซื้อด้วยความเคลือบแคลงสงสัย เมื่อมองเห็นเข่งปลาอินทรีวางกองเกลื่อนกลาดอยู่เต็มลาน และเห็นเยี่ยเย่าตงกับอากวงกำลังช่วยกันหามเข่งปลาหนักอึ้งอีกเข่งหนึ่งเดินตรงเข้ามา แต่ละคนต่างอ้าปากค้างจนหุบไม่ลง

เป็นหลินซิ่วชิงที่ได้สติก่อนใครเพื่อน พอนางเห็นเขาวางเข่งปลาลง จึงรีบสาวเท้าเข้าไปดึงแขนเสื้อของเขาไว้ “อาตง ปลาอินทรีมากมายขนาดนี้ พวกนายเป็นคนจับมาได้จริงๆ เหรอ”

“ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวหรอก อากวง เสี่ยวเสี่ยว อาเจิ้ง พวกเรามีส่วนร่วมกันทุกคน”

“เป็นพวกแกจับมาได้จริงๆ เรอะ?!” แม่เยี่ยยังคงไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ลูกชายคนที่สามของนาง มือก็ไม่เคยจับงานหนัก บ่าก็ไม่เคยแบกหาม เคยทำมาหากินเป็นเรื่องเป็นราวกับเขาตั้งแต่เมื่อไรกัน?!