ตอนที่ 52 — ตอนที่ 52 ไต้ฝุ่นใกล้เข้าแล้ว

เยี่ยเย่าตงไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อยว่าหญิงชราจะทำถึงขนาดนี้ หากเขารู้เข้า คงได้รู้สึกกระอักกระอ่วนใจจนแทบมุดแผ่นดินหนี…

ครั้นพอเลิกงานกลับบ้าน ตลอดทางไม่ว่าเดินผ่านคนเฒ่าคนแก่คนไหน ทุกคนต่างก็พากันส่งยิ้มกว้างให้เขา จนเขาอดประหลาดใจไม่ได้ว่า เหตุใดจู่ๆ ตัวเองถึงได้เป็นที่ถูกอกถูกใจของคนแก่ขนาดนี้กัน

กระทั่งเดินมาถึงหน้าบ้านแล้วเจอเสี่ยวเสี่ยว อีกฝ่ายเดินเข้ามาถามไถ่ว่าทำฟันปลอมให้อาม่าหมดเงินไปเท่าไหร่ เขาถึงได้กระจ่างแจ้งแก่ใจว่า คนเฒ่าคนแก่ทั้งหมู่บ้านรู้เรื่องที่เขาพาอาม่าไปทำฟันปลอมกันหมดแล้ว เย่าตงถึงกับยืนแข็งทื่อเป็นก้อนหิน

"อาม่านี่จริงๆ เลย… ว่างจัดจนไม่มีอะไรจะทำหรือไงนะ บอกให้อยู่พักผ่อนที่บ้าน ยังจะอุตส่าห์เดินสายอวดไปทั่วอีก…"

มันช่างน่าอับอายขายหน้าสิ้นดี หน้าแก่ๆ แทบจะแดงก่ำ เหมือนอย่างที่พวกเพื่อนๆ พูดไว้เมื่อวานไม่มีผิด 'คนเราพอชินกับการถูกคนอื่นนินทาด่าว่า จู่ๆ วันหนึ่งกลับได้รับคำชื่นชมขึ้นมา ความรู้สึกเช่นนี้มันช่างชวนให้อึดอัดขัดเขินเหลือเกิน'

"เฮ้ย ฉันถามแกอยู่นะ อาม่าฉันเพิ่งจะอายุเจ็ดสิบต้นๆ ฟันก็ร่วงหมดปากเหมือนกัน พ่อฉันเลยให้มาถามดู ถ้าไม่แพงมาก พ่อก็ว่าจะพาอาม่าฉันไปทำบ้าง แต่ถ้าแพงเกินไปก็คงไม่เอา"

"ไม่แพงหรอก แค่สิบสองหยวนกว่า รวมค่ารถไปกลับแล้วยังไม่ถึงสิบสามหยวนเลย ถ้ารู้เร็วกว่านี้ ป่านนี้ฉันคงพาอาม่าที่บ้านไปทำตั้งหลายปีแล้ว ไม่ต้องทนกินแต่อาหารเปื่อยๆ เละๆ มาตั้งนาน"

ก่อนหน้านี้เขานึกว่าจะแพงมากจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะถูกขนาดนี้ หากรู้ว่าราคาย่อมเยาเพียงเท่านี้ เขาคงพาไปตั้งแต่สองสามวันก่อนแล้ว

"นั่นน่ะสิ บ้านนอกคอกนาอย่างพวกเราข้อมูลข่าวสารมันช้า ไม่รู้เรื่องหรอกว่ามีของพรรค์นี้ด้วย ตอนนี้รู้แล้วว่าราคาไม่แพง พ่อฉันคงพาอาม่าไปทำสักชุดแน่"

"พาไปเถอะ ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ขอตัวกลับไปอาบน้ำนอนแผ่สักหน่อย"

เสี่ยวเสี่ยวดึงแขนเขาไว้ "อีกประเดี๋ยวจะไปเล่นไพ่ที่บ้านอากวงกัน แกจะไปไหมล่ะ"

"ไม่ไปละ ทำงานหนักมาครึ่งค่อนวัน ร่างกายฉันแทบพังแล้ว พวกนายเล่นกันไปเถอะ"

"งั้นก็ได้"

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เยี่ยเย่าตงก็เดินตัวตรงทื่อกลับเข้าห้องแล้วทิ้งตัวลงนอนคว่ำบนเตียง ไม่อยากจะขยับเขยื้อนตัวแม้แต่นิดเดียว ร่างกายที่อ่อนปวกเปียกราวกับลูกเจี๊ยบของเขาในตอนนี้ พอต้องมาทำงานใช้แรงงานหนักเข้าหน่อยก็ชักจะรับไม่ไหว ช่างไม่ได้เรื่องจริงๆ

หลินซิ่วชิงอุ้มลูกชายคนเล็กที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จตัวล่อนจ้อนเข้ามาในห้อง วางแกลงบนเตียง แล้วหันไปหยิบเสื้อผ้า ทว่าเจ้าตัวเล็กกลับกระโดดขึ้นมานั่งบนหลังของพ่อมันทันที "ยี้ฮ่า~ ยี้ฮ่า~"

"โอ๊ยโย่~ เอวข้าจะหัก~ เจ้าเด็กเวร ลงไปเลยนะ…"

"ไม่เอา! ยี้ฮ่า~ ยี้ฮ่า~"

เจ้าเด็กนี่นั่งขย่มลงมาแต่ละทีมีแต่จะทับลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ เอวของเขาจะไปทนรับไหวได้อย่างไร เขายังหนุ่มแน่น ยังต้องใช้งานอยู่อีกนานนะ

"อ๊าก~ เจ็บโว้ย เจ้าเด็กแสบ ถ้าไม่ยอมลงไป ฉันจะตีก้นแกแล้วนะ!"

หลินซิ่วชิงถือเสื้อผ้าเข้ามา อุ้มลูกชายออกจากตัวเขา แล้วตีก้นกลมๆ นั้นเบาๆ ไปทีหนึ่ง "อย่าซนสิ ประเดี๋ยวพ่อเขาตีเอา แม่ไม่ช่วยหรอกนะ"

"คิกๆ~" เยี่ยเฉิงหยางกอดคอแม่ไว้แน่น แล้วจุ๊บแก้มเสียงดังฟอด

"เลอะเทอะจริงเชียว รีบใส่เสื้อผ้าเร็วเข้า แล้วออกไปเล่นกับพวกพี่ๆ ข้างนอก"

หลังจากส่งลูกชายคนเล็กออกไปแล้ว หลินซิ่วชิงถึงได้เอ่ยปากถาม "ช่วงบ่ายมัวแต่วุ่นทำงาน เลยยังไม่มีเวลาถามเลย ฟันปลอมของอาม่าทำมาเท่าไหร่กันแน่ บนโต๊ะกินข้าวพ่อกับแม่ถามแก แกก็ไม่ยอมบอก เมื่อกี้อาม่ายังมารั้งฉันไว้ที่ประตูด้านหลัง จะยัดเงินใบละสิบหยวนใส่มือฉันให้ได้ ฉันไม่ยอมรับเลยรีบเดินหนีเข้ามานี่แหละ"

"ก็เพราะกลัวอาม่าจะให้เงินน่ะสิ ฉันถึงไม่ยอมบอกว่าหมดไปเท่าไหร่"

พูดพลางเขาก็ล้วงหยิบเงินปึกหนึ่งออกมาจากใต้หมอน ตอนกลับมาถึงบ้านช่วงเที่ยง เขาก็หยิบเงินที่เหลือในกระเป๋าเสื้อสอดไว้ใต้หมอนทันที เพื่อไม่ให้หล่นหายตอนไปออกแรงทำงาน เงินจำนวนนี้ในยุคปัจจุบันไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย หากทำหายขึ้นมา อย่าว่าแต่แม่ของเขาเลย แม้แต่เมียก็คงได้ทุบเขาหลังแอ่นแน่

"ค่าทำฟันปลอมกับค่าตรวจรวมกันแค่สิบสองหยวนสองเหมาแปดเฟิน บวกค่ารถไปกลับ แล้วก็เห็นว่าอาม่าอายุมากแล้ว ตอนอยู่ในเมืองเลยเรียกนั่งรถลาก รวมทั้งหมดแล้วยังไม่ถึงสิบสามหยวนเลย เธอมานับดูสิ นอกจากค่ารถแล้วก็ไม่ได้ซื้ออะไรอื่นอีก พอทำฟันปลอมเสร็จพวกเราก็รีบกลับบ้านทันที อาม่าแกขี้เหนียวไม่ยอมให้ซื้อของกินข้างนอก"

พอได้ยินเช่นนั้น หลินซิ่วชิงก็รู้สึกโล่งอกโล่งใจขึ้นมาเป็นกอง ไม่นึกเลยว่าจะถูกขนาดนี้ จ่ายไปแค่ไม่ถึงสิบสามหยวน นึกว่าจะหมดเป็นหลายสิบหยวนเสียอีก เธอเตรียมใจที่จะกระเป๋าฉีกไว้แล้วแท้ๆ

"คนแก่มีอายุปานนั้นแล้ว ที่ไหนจะยอมควักเงินสุรุ่ยสุร่าย เป็นฉันก็ไม่อยากซื้อของกินข้างนอกเหมือนกัน ยอมทนหิวกลับมาต้มกินที่บ้านดีกว่า"

เธอนับเงินรอบหนึ่ง ทุกอย่างตรงตามจำนวนเป๊ะ เขาไม่ได้แอบซุกซ่อนเงินเก็บส่วนตัวไว้เลย หญิงสาวถึงได้เก็บเงินเข้ากล่องแล้วลงกลอนล็อกไว้อย่างพึงพอใจ

สามีของเธอเหลาะแหละเกินไป บนตัวห้ามมีเงินติดอยู่เด็ดขาด

"นับเสร็จแล้วใช่ไหม ถ้างั้นก็มาช่วยฉันบีบนวดไหล่หน่อยสิ เมื่อยจะแย่อยู่แล้ว"

"เพิ่งจะไปออกแรงได้ไม่กี่วันก็มาบ่นเมื่อยแล้วเรอะ ฉันไม่มีเวลาว่างหรอกนะ จะต้องไปซักผ้าอีก"

"เธอนี่นะ…"

ไม่มีอารมณ์โรแมนติกเอาเสียเลย…

กะว่าจะนอนคุยเล่นกับเธอดีๆ สักสองสามคำแท้ๆ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พอเยี่ยเย่าตงตื่นนอนขึ้นมาเห็นพ่อนั่งกินข้าวเช้าอยู่ ก็อดประหลาดใจไม่ได้

"วันนี้ไม่ได้ออกทะเลหรือครับ"

เยี่ยเย่าหัวที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นว่า "เมื่อคืนมีลมพัด คลื่นในทะเลค่อนข้างแรง ขับเรือออกไปได้แป๊บเดียวพวกเราก็ต้องกลับเข้ามา"

"ไม่ได้ออกไปวันหนึ่ง ก็ขาดรายได้ไปวันหนึ่งเลยนะ"

"มันช่วยไม่ได้นี่ คลื่นลมแรงเกินไป เมื่อเช้าได้ยินเสียงประกาศจากลำโพงของสหกรณ์คอมมูนบอกว่า สองวันนี้จะมีพายุไต้ฝุ่นเคลื่อนผ่านแถวบ้านเรา ช่วงสองสามวันนี้คงออกเรือไม่ได้ ต้องรอจนกว่าพายุไต้ฝุ่นจะพัดผ่านไปก่อน"

เยี่ยเย่าตงชะโงกหน้ามองออกไปนอกเรือน แดดยังคงส่องสว่าง ลมพัดเอื่อยเฉื่อย อากาศแจ่มใส ไม่เห็นจะมีวี่แววว่าพายุไต้ฝุ่นจะเข้าตรงไหนเลย

"ถ้าอย่างนั้นก็แย่เลยสิ ไม่ได้ออกเรือหลายวัน ขาดทุนเป็นร้อยหยวนเชียวนะ"

พ่อเยี่ยตวัดสายตาค้อนใส่เขา "พูดมากจัง แกอยากจะตามฉันไปหรือไง"

"ถ้าพ่อให้ตาม ผมก็ไปนะ"

พอย้อนถามกลับไปเช่นนี้ พ่อเยี่ยถึงกับพูดไม่ออก แม้ว่าช่วงสองสามวันมานี้เจ้าสามจะดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง แต่ประวัติเสียๆ หายๆ ของมันมีเป็นหางว่าว ขืนพาออกไปด้วยจะช่วยงานได้จริงหรือเปล่ายังเป็นปัญหา พี่ใหญ่กับพี่รองเพิ่งจะหัดขับเรือจนเป็นเรื่องเป็นราว เขาถึงพอจะได้แอบงีบพักสายตาได้บ้างระหว่างทาง

แต่ถ้าพาเจ้าเด็กนี่ไป… รู้สึกว่าคงจะสั่งสอนยาก อีกทั้งไม่วางใจจะปล่อยให้มันคุมพังงาเรือ หากพามันไปด้วย พ่อเยี่ยรู้สึกว่าตัวเองคงต้องคอยประคองพวงมาลัยเรือทั้งวันทั้งคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอนเป็นแน่ อุตส่าห์จะได้พักผ่อนเสียหน่อย…

เยี่ยเย่าตงกลอกตาขึ้นฟ้า ทีตอนที่เขาอยากจะออกเรือไปช่วยงานจริงๆ พ่อกลับมานั่งลังเลเสียอย่างนั้น

พ่อเยี่ยชั่งใจครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น "รอให้พายุไต้ฝุ่นผ่านไปก่อนค่อยว่ากัน"

อย่างไรก็ต้องสอนเจ้าเด็กนี่ให้เป็นงานอยู่แล้ว เพียงแต่ต้องรอให้หมดช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานและคลายความกดดันลงไปก่อน ค่อยไปสอนมัน เพื่อไม่ให้มันทำอะไรสะเพร่าเสียหาย ค่าสร้างบ้านยังต้องใช้เงินอีกบานเบอะ จะปล่อยให้เสียเวลาไปเปล่าๆ แม้แต่วันเดียวไม่ได้

ถึงเวลานั้นก็ให้พี่น้องสามคนผลัดกันออกเรือไปกับเขา แบ่งเงินให้คนละนิดละหน่อย แม้ว่าเจ้าสามจะไม่เอาถ่านไปบ้าง แต่ในฐานะพ่อก็ยังอยากจะช่วยพยุงมันขึ้นมา เพื่อไม่ให้พี่น้องสามคนมีฐานะเหลื่อมล้ำต่างกันเกินไป

แม่เยี่ยก็บ่นพึมพำขึ้นมาเช่นกัน "ยังดีที่ช่วงนี้ตากปลาแห้งกุ้งแห้งเอาไว้เยอะ พอจะเอามาทำกับข้าวประทังไปได้หลายวัน ไม่ต้องเสียเงินซื้อผักปลา ประหยัดเงินค่ากับข้าวไปได้ตั้งเยอะ ไม่อย่างนั้นคนงานตั้งมากมายขนาดนั้น วันๆ หนึ่งแค่ค่ากับข้าวก็หมดไปหลายหยวนแล้ว"

หลินซิ่วชิงเดินเข้ามาจากนอกบ้านแล้วพูดว่า "แม่คะ ฉันไปพลิกดูแล้ว หอยแมลงภู่ตากแห้งที่ตากไว้เมื่อวานก็เก็บได้แล้วเหมือนกันค่ะ"

"งั้นก็เก็บเข้ามาเลย บ่ายนี้จะได้เอามาผัดสักจาน"

เยี่ยเย่าตงหันไปมองภรรยา "ทำไมต้องไปแกะเนื้อหอยแมลงภู่ออกมาตากแห้งด้วยล่ะ ยุ่งยากเสียเวลาเปล่าๆ"

"ช่วยไม่ได้นี่จ๊ะ พวกสัตว์ทะเลมีเปลือกแบบนี้มันเยอะเกินไป กินมาสองวันแล้วยังไม่หมดสักที สู้ต้มให้สุกแล้วแกะเนื้อออกมาตากแดดไม่ได้ ยังเก็บไว้กินได้อีกหลายวัน ดีกว่าปล่อยให้เน่าเสียทิ้งไปเปล่าๆ"

"รอช่วงวันเพ็ญสิบห้าค่ำ ฉันจะออกไปสำรวจเกาะร้างรอบๆ อีกรอบ"

ไปเก็บมาตุนไว้เยอะๆ เอามาตากแห้งไว้ก็เข้าท่าดีเหมือนกัน

พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็รีบหันไปมองพ่อ "พายุไต้ฝุ่นใกล้จะมาแล้ว เรือของบ้านเราต้องขับไปจอดที่อ่าวหลบลมพายุไหมครับ"