ตอนที่ 72 — ตอนที่ 72 รายได้ต่อวันเฉียดร้อยหยวน

อาไฉรับบุหรี่มาเหน็บไว้หลังใบหู ตอนนี้เขายังไม่มีเวลาว่างมาจุดสูบ "โธ่เอ๊ย แกวางใจได้เลยน่า พวกเราคนกันเองทั้งนั้น ไม่มีทางให้แกขาดทุนหรอก"

"พี่น้องแท้ๆ ยังต้องคิดบัญชีให้กระจ่างเลยครับ พี่บอกตัวเลขมาก่อนสิ ผมจะได้พิจารณาว่าจะขายหรือไม่ขาย ถ้าไม่คุ้มค่า ผมจะได้หิ้วไปถามที่ภัตตาคารหงเซิ่งเอง วันพายุเข้ามันเดินทางลำบาก ไม่อย่างนั้นวันนั้นปลาเก๋าลายเสือตัวนั้นถ้าผมหิ้วไปขายที่หงเซิ่งเองคงได้ราคาสูงกว่านั้นไปแล้ว…"

มุมปากของอาไฉกระตุกยิกๆ ปลาตัวนั้นโดนเจ้าหมอนี่ต่อรองโก่งราคาเสียจนเขาแทบไม่ได้กำไรถึงสองหยวนด้วยซ้ำ เคี่ยวลากดินเป็นบ้า… ตอนนี้ยังมีหน้ามาพูดจาข่มขวัญอีก

"น้องชาย พวกเราคนหมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ สัตว์น้ำบนเรือพ่อแกฉันก็รับซื้อมาตลอด ฉันจะกล้าไม่ให้ราคายุติธรรมได้ยังไง วางใจได้เลย ปลาเก๋าแดงจุดตัวนี้ฉันคิดให้ชั่งละหกหยวนห้าเหมา เป็นไง"

"ราคาที่พี่ให้นี่มันก็เท่ากับราคาปลาเก๋าลายเสือไม่ใช่เหรอครับ ตัวนั้นหนักไม่ถึงสองชั่งพี่ยังเหมาจ่ายไปสิบสองหยวน ปลาเก๋าแดงจุดตัวนี้ยังไงก็ต้องมีราคากว่าปลาเก๋าลายเสือสิครับ อย่าคิดว่าพวกผมเป็นคนบ้านนอกไม่ค่อยเข้าเมืองแล้วจะไม่รู้เรื่องรู้ราวนะ ชั่งละแปดหยวน! ถ้าตกลงตามนี้ก็ยกขึ้นตาชั่งได้เลย!"

อาไฉปวดใจจนเนื้อเต้น ใบหน้าอวบอูมกระตุกสั่น ไอ้เด็กบ้านี่นับวันทำไมยิ่งพูดยากขึ้นทุกที ทุกครั้งล้วนบีบเหยียบเส้นตายความอดทนของเขาเป๊ะๆ

"มันไม่ได้มีกำไรบานเบอะขนาดนั้นจริงๆ นะน้องชาย แกดูพวกสัตว์น้ำพวกนี้สิ ลองไปถามดูในตำบลได้เลย ฉันฟันกำไรแค่ชั่งละหนึ่งหรือสองเฟินเท่านั้นแหละ อย่างพวกปลาเนื้อแก้วฉันยังไม่ได้กำไรสักเฟินเดียวเลย ได้แค่สามหรือห้าหลี* เท่านั้นเอง…"

เยี่ยเย่าตงใช้มือตบพุงพลุ้ยๆ ของอาไฉดังเปาะแปะ "พี่ลองก้มดูพุงโตๆ ของพี่สิเนี่ย ฟันกำไรเข้ากระเป๋าไปตั้งเท่าไหร่แล้ว ถึงแม้กำไรจะแค่หนึ่งหรือสองเฟิน แต่ปริมาณมันมหาศาลไม่ใช่เหรอครับ อีกอย่าง ปลาเนื้อแก้วมันจะเอามาเทียบชั้นกับปลาตัวนี้ได้ยังไง พี่ยังกล้าเอาเศษหนึ่งหรือสองเฟินมาอ้างอีกเหรอครับ"

ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบข้างต่างพากันส่งเสียงหัวเราะครืน "นั่นสิ ดูพุงแกสิเนี่ย ข้างในมีแต่น้ำมันฉ่ำเยิ้มทั้งนั้น!"

"ใช่แล้ว แกกินให้น้อยลงหน่อย แบ่งกำไรออกมาให้คนอื่นบ้าง พวกคนรวยเขาดูแต่คุณภาพของ ไม่ได้ขาดแคลนเงินสักหน่อย แกเอาไปขายต่อให้โรงแรมก็โก่งราคาขึ้นอีกสิ"

พ่อเยี่ยเองก็ช่วยพูดเสริมเต็มที่ "สัตว์น้ำอย่างอื่นพวกเราไม่ติดใจหรอก แต่ปลาตัวนี้แกต้องเพิ่มราคาให้อีกหน่อยเถอะ"

ลุงหลินก็ช่วยออกโรงพูดให้เช่นกัน "พวกเราแต่ละคนผอมแห้งเป็นไม้เสียบผี อาไฉ แกยังกล้าหน้าเลือดมากดราคาลงคออีกเรอะ รีบๆ เข้า จับปลาเก๋าแดงจุดได้ตัวหนึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะ ข้าหาปลามาค่อนชีวิตยังไม่เคยจับได้สักตัวเลย ตัวนี้ดูท่าน่าจะหนักเกือบสามชั่ง เอาไปขายต่อสบายๆ อยู่แล้ว"

"จุ๊ๆๆ~ สีสันสดใสเปล่งประกายขนาดนี้ คุณภาพระดับนี้ไม่ใช่ของที่จะหาได้ตามชายฝั่งทะเลแถวบ้านเราเลยนะเนี่ย" อากุ้ยที่เป็นพ่อค้ารับซื้อปลาแผงข้างๆ ก็วิ่งเข้ามาร่วมวงแจมด้วย "อาไฉ แกจะเอาไหมล่ะ ถ้าแกไม่เอา เดี๋ยวข้ารับซื้อไว้เอง"

"ไปไกลๆ เลย เรื่องอะไรของแกวะ เอาเถอะ แปดหยวนก็แปดหยวน!" อาไฉขมวดคิ้วมุ่น ปั้นหน้าบูดหน้าเบี้ยว "ฉันไม่ได้กำไรจากแกจริงๆ นะน้องชาย ช่วงนี้ปลาสองสามตัวที่แกเอามาส่ง รวมๆ กันแล้วฉันเพิ่งจะได้กำไรจากแกแค่ไม่กี่เหมาเอง…"

"อย่ามัวพูดพร่ำทำเพลงเลยครับ พวกผมเอาชีวิตเข้าแลกลอยคอกลางทะเลหาเงิน ส่วนพี่ยืนรอรับซื้อของสบายๆ อยู่ตรงนี้จนกินอิ่มหมีพีมันพุงกาง ยังมีหน้ามาบอกว่าได้กำไรแค่ไม่กี่เหมาอีก ไม่ละอายใจบ้างหรือไง รีบชั่งน้ำหนักได้แล้วครับ"

อาไฉยอมปิดปากเงียบ ได้กำไรน้อยหน่อยก็ช่างประไร ถือเสียว่าเอาของชั้นเลิศไปเปิดทางตีสนิทกับพวกเถ้าแก่ใหญ่ในเมือง จึงยกปลาขึ้นตาชั่งทันที

"สองชั่งแปดเหลี่ยง!"

เขาตวัดปากกาจดลงในสมุดบัญชี "ปลาเก๋าแดงจุดสองชั่งแปดเหลี่ยง เป็นเงินยี่สิบสองหยวนสี่เหมา เอ้า ช่วยกันยกเข่งปลากระเบนมาชั่งต่อได้แล้ว"

เมื่อชาวบ้านเห็นเข่งใส่ปลากระเบนหลายเข่งถูกยกขึ้นตาชั่ง ความสนใจจึงพุ่งเป้าไปที่ปลากระเบนทันที ต่างพากันส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่…

"ปกติปลากระเบนมันอาศัยอยู่ใต้ก้นทะเลลึก จับยากจะตายชัก เจ้าสามสกุลเยี่ยนี่มันดวงเฮงจริงๆ…"

"ได้ยินว่าลากได้ปลากระเบนตั้งสามตาแน่ะ"

"จับยังไงวะเจ้าสาม ข้าเห็นแกออกเรือทีไรก็ได้ปลาเยอะกว่าคนอื่นเขาทุกที มีเคล็ดลับอะไรดีๆ หรือเปล่า สอนพวกข้าบ้างสิ!"

พ่อเยี่ยยิ้มหน้าบานมองดูเพื่อนบ้านที่ยืนมุงดู "จะมีเคล็ดลับอะไรเล่า วันนี้งานขับเรือลากอวนฉันยกให้เจ้าตงมันทำหมดเลย อวนหลายตานั่นมันก็เป็นคนลากเองทั้งนั้น คงเป็นเพราะมันเพิ่งหัดออกเรือเป็นมือใหม่ ดวงเลยกำลังเฮงล่ะมั้ง"

"อย่างนั้นเองเรอะ"

"จริงหรือเปล่าเนี่ย"

ทุกคนต่างครุ่นคิดในใจ ว่าจะลองให้คนอื่นในบ้านมาขับดูบ้างดีไหม แต่พอนึกดูอีกที ในบ้านนอกจากผู้หญิงกับเด็กแล้วก็ไม่มีคนหนุ่มหน้าใหม่อีกแล้ว จะให้ผู้หญิงกับเด็กมาขับเรือหาปลาก็คงเป็นไปไม่ได้ จึงทำได้เพียงถอดใจล้มเลิกความคิด

ทำได้เพียงยืนมองดูครอบครัวคนอื่นเขารวยเอาๆ ด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน

"ปลากระเบนทั้งหมดสามร้อยแปดสิบหกชั่ง ชั่งละหนึ่งเหมาแปดเฟิน รวมเป็นเงิน… เดี๋ยวฉันคิดก่อน… ทั้งหมดหกสิบเก้าหยวนสี่เหมาแปดเฟิน ช่างมันเถอะ ปัดเศษให้เป็นหกสิบเก้าหยวนห้าเหมาไปเลยแล้วกัน" กลัวว่าเยี่ยเย่าตงจะบ่นอีก อาไฉจึงชิงปัดเศษขึ้นให้เองเสร็จสรรพ

ความจริงเยี่ยเย่าตงอยากจะให้ปัดเป็นเจ็ดสิบหยวนถ้วนเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ยับยั้งชั่งใจไว้ เงินห้าเหมาในยุคนี้ไม่ใช่เงินน้อยๆ จะมานับเป็นเศษสตางค์ไม่ได้

"แล้วปลาสีกุนสามเข่งนั้นล่ะ ยกมาชั่งด้วย…"

"อันนี้ชั่งละสามเฟินใช่ไหมครับ" เยี่ยเย่าตงเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

"ใช่แล้ว!"

"ปลาสีกุนพวกนี้พวกเราอย่าขายเลยดีกว่าครับพ่อ"

ราคาถูกแสนถูกขนาดนี้ ร้อยชั่งได้เงินแค่สามหยวน สู้เก็บไว้ตากแห้งกินเองที่บ้านไม่ได้

แม่เยี่ยก็ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "วันนี้ได้เงินเยอะแล้ว ปลาสีกุนพวกนี้ขายไปก็ไม่ได้เงินเท่าไหร่ อีกทั้งคนในบ้านเราก็ชอบกินกันทุกคน สู้เก็บไว้ไม่ขายดีกว่า เอาครึ่งหนึ่งไปตากแดด อีกครึ่งหนึ่งเอาไปหมักเกลือไว้กิน"

"ได้สิ งั้นเดี๋ยวช่วยกันยกกลับบ้าน" พ่อเยี่ยพยักหน้าเห็นพ้อง วันนี้รายได้อุดมสมบูรณ์มากแล้ว ไม่จำเป็นต้องง้อเงินแค่สามสี่หยวนจากปลาสีกุน เก็บไว้ตากแห้งได้หลายสิบชั่งค่อยๆ กินไปได้ตั้งนาน

คนริมทะเลอย่างพวกเขารองท้องด้วยกับข้าวอย่างอื่นไม่ได้ บนโต๊ะอาหารหากขาดปลาไปสักจาน ก็เท่ากับว่าวันนี้ไม่มีกับข้าวกิน

หลังจากชั่งกุ้งและปูม้าเสร็จเรียบร้อย ยอดรวมทั้งหมดของวันนี้อยู่ที่เก้าสิบหกหยวนห้าเฟิน! คราวนี้ชาวบ้านต่างพากันอิจฉาจนตาร้อนผ่าว หากพวกเขายอมขายปลาสีกุนไปด้วย รายได้ของวันนี้ย่อมทะลุหนึ่งร้อยหยวนอย่างไม่ต้องสงสัย ช่างน่าอิจฉาเสียจริง

พอชั่งของบ้านเยี่ยเสร็จ ก็ถึงคิวของลุงหลินจิงเยี่ย แกส่ายหน้ายิ้มๆ "พอเอามาเทียบกับพวกแกแล้ว ของข้ากลายเป็นเศษเงินเศษทองไปเลยแฮะ"

"ก็ไม่เลวนี่ครับ ดูท่าทางของลุงก็น่าจะขายได้สักสามสิบกว่าหยวนอยู่นะ"

"ถ้าไม่ได้เห็นของบ้านแก ข้าก็คงดีใจอยู่หรอก หลังพายุไต้ฝุ่นผ่านไป สัตว์น้ำมันชุมขึ้นกว่าช่วงก่อนจริงๆ"

เยี่ยเย่าตงตบไหล่ลุงหลินเบาๆ "โธ่ ลุงหลิน ลากได้ของเยอะขนาดนี้ก็ยอดเยี่ยมแล้วครับ ดีกว่าคนอื่นตั้งเยอะแยะ"

"นั่นสิ ดูท่าทางแกจะโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะ มาช่วยข้ายกเข่งปูนี้หน่อยสิ…"

"ได้เลยครับ!"

ช่วยออกแรงยกของพลางพูดคุยทักทายกันไปสองสามประโยค พอยืมรถลากสองล้อมาได้ พวกเขาก็ช่วยกันขนปลาสีกุนและปลาจิปาถะที่เก็บไว้ขึ้นรถ วันนี้แม่เยี่ยยังตั้งใจคัดปูม้าตัวที่ค่อนข้างผอมไว้สองสามตัว กะว่าจะเอาไปดองเหล้าทำเป็นปูดองกินในมื้อค่ำ

เนื่องจากตอนที่แม่เยี่ยต้มซุปแป้งเกอต๋าเลี้ยงพวกคนงานสร้างบ้านช่วงบ่าย นางได้แบ่งตักแยกใส่ชามเก็บไว้ให้สองชามใหญ่ เวลาเพิ่งผ่านไปไม่นานยังคงอุ่นๆ อยู่ พอกลับมาถึงบ้าน อาบน้ำเสร็จ ทั้งสองพ่อลูกก็ซดซุปแป้งเกอต๋ารองท้อง แล้วรีบแยกย้ายกันไปนอนชดเชยเอาแรงทันที

กระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น เยี่ยเย่าตงถึงได้ถูกปลุกให้ตื่น

เขาลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เห็นหลินซิ่วชิงกำลังนั่งพับผ้าอยู่ริมเตียง จึงค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปสวมกอดเอวคอดของเธอไว้ เอาศีรษะถูไถแผ่นหลังของเธอเบาๆ

"กี่โมงแล้วเนี่ย เลิกงานกันแล้วเหรอ"

หลินซิ่วชิงขยับตัวอย่างเคอะเขิน "อืม หกโมงเย็นแล้ว บนตัวฉันมีแต่กลิ่นเหงื่อ อย่ามาเบียดสิ รีบลุกไปกินข้าวได้แล้ว ฉันจะไปอาบน้ำก่อน"

"เพิ่งตื่นเอง เพิ่งกินของว่างรองท้องไปได้ไม่นาน เดี๋ยวค่อยกินข้าว เธอก็อาบน้ำของเธอไปสิ ฉันไม่แอบดูหรอกน่า"

"ถ้างั้นแกก็ออกไปช่วยดูพวกเด็กๆ ข้างนอกโน่นเลย เพิ่งอาบน้ำเสร็จกันหมด อย่าปล่อยให้ไปเล่นจนเลอะเทอะอีกล่ะ"

สรุปคืออย่างไรก็ไม่ยอมให้เขาขลุกอยู่ในห้องเพื่อแอบดูนั่นแหละ

"ก็ได้จ้ะ"

ทำเป็นหวงตัวไปได้ ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นเสียเมื่อไหร่!

───

• [1] หลี (厘) : หน่วยย่อยของเงินจีนในอดีต (10 หลี = 1 เฟิน, 10 เฟิน = 1 เหมา, 10 เหมา = 1 หยวน)