ตอนที่ 80 — ตอนที่ 80 ไข่เต่าทะเล

ท่ามกลางเสียงพูดคุยหยอกล้อเฮฮาของคนกลุ่มหนึ่ง เรือไม้ลำเล็กค่อยๆ เคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังเกาะร้างกลางทะเล

รอบบริเวณนี้มีเกาะแก่งโดดเดี่ยวขนาดเล็กใหญ่เรียงรายอยู่ไม่น้อย ล้วนเป็นเกาะร้างไร้ผู้คน บางทีอาจเป็นเพราะลักษณะภูมิประเทศและตำแหน่งที่ตั้ง ทำให้ในวันขึ้นหนึ่งค่ำหรือสิบห้าค่ำ เกาะบางแห่งเวลาน้ำลง น้ำทะเลจะลดต่ำลงไปจนพ้นแนวโขดหินด้านล่าง ในขณะที่บางแห่งระดับน้ำกลับลดลงเพียงเล็กน้อย และยังคงไม่มีหาดทรายโผล่พ้นน้ำขึ้นมาให้เห็น

เยี่ยเย่าตงบังคับเรือแล่นวนสำรวจตามแนวชายฝั่งรอบๆ หนึ่งรอบ ก่อนจะจงใจเลือกเทียบท่าเข้ากับเกาะเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งมีภูมิประเทศค่อนข้างสูงชัน เพราะเพิ่งจะเริ่มเข้าสู่ช่วงน้ำลง ชายหาดผืนกว้างก็โผล่พ้นน้ำขึ้นมาแล้ว เป็นไปได้ว่าแม้ในช่วงน้ำขึ้นเต็มที่ น้ำทะเลก็คงไม่ได้ท่วมมิดผืนทรายทั้งหมด เกาะเล็กๆ ในลักษณะนี้นอกจากจะมีของทะเลเกาะอยู่ตามโขดหินแล้ว บนหาดทรายก็ยังมีโอกาสสูงมากที่จะมีของดีซุกซ่อนอยู่

หลังจากผูกเรือเล็กเข้ากับหลักแน่นหนาแล้ว เขาก็หิ้วเครื่องมือของตัวเองก้าวลงจากเรือ "วันนี้ขึ้นสิบห้าค่ำ ตอนหกโมงเช้าเป็นช่วงน้ำขึ้นสูงสุด ตอนนี้เกือบแปดโมงแล้ว น้ำกำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง วันนี้มีเวลาเหลือเฟือ พวกเราแยกย้ายกันหาของเถอะ"

"เกาะนี้ดูเหมือนจะเล็กกว่าเกาะคราวก่อนนะ"

"จะเล็กหรือใหญ่ก็ช่างมันเถอะ เรื่องสำคัญคือมีของให้จับหรือเปล่าต่างหาก!"

"ไม่เป็นไรหรอก ถ้าไม่มีอะไรให้เก็บ ค่อยให้เจ้าดงพาเปลี่ยนเกาะอีกทีก็ได้"

"เอ๊ะ นั่นมันอะไรน่ะ?"

เยี่ยเย่าตงเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว สายตาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบนผืนทราย มันถูกเม็ดทรายกลบฝังไว้จนโผล่พ้นออกมาเพียงเศษเสี้ยวของเปลือกสีขาวอมเทา!

น่าจะเป็นไข่กระมัง?

เขาไม่ค่อยแน่ใจนัก จึงลองยื่นมือไปสะกิดดู ก่อนจะนั่งยองๆ ลงแล้วใช้มือคุ้ยทรายออก จนกระทั่งไข่ฟองนั้นเผยโฉมออกมาให้เห็นทั้งใบ

คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็รีบกรูเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที

"นี่มันไข่เต่าทะเลนี่หว่า?"

"เจ้าดง นายลองขุดต่อดูสิ! ถ้าเป็นไข่เต่าทะเลละก็ ปกติมันจะออกไข่ทีละเป็นรังเลยนะ ลองขุดดูว่าข้างใต้ยังมีอีกไหม!"

ไม่ต้องรอให้ใครบอก เขาก็รู้อยู่แล้วว่าต้องขุดต่อ

ผืนทรายตรงจุดนี้ร่วนซุยมาก เพียงแค่โกยทรายออกลึกลงไปเพียงสิบกว่าเซนติเมตร มือของเขาก็สัมผัสโดนไข่อีกฟอง พอหยิบขึ้นมาดู ด้านล่างก็เผยให้เห็นไข่สีขาวเรียงรายซ้อนกันอยู่เต็มไปหมด

"เชี่ยเอ๊ย ขุดเจอหลุมไข่เต่าทะเลเข้าจริงๆ ด้วย!" เยี่ยเย่าตงเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

"ไข่เต่าทะเลนี่บำรุงร่างกายดีนักเชียวนะ!"

ไข่เต่าเพียงหนึ่งฟองมีคุณค่าทางโภชนาการเทียบเท่ากับไข่ไก่ถึงห้าฟอง สำหรับผู้หญิงแล้วช่วยบำรุงผิวพรรณให้ชุ่มชื้น ส่วนสำหรับผู้ชายถือเป็นยอดโอสถเสริมพลังหยางบำรุงไตชั้นยอด นอกจากนี้ยังมีสรรพคุณช่วยป้องกันภาวะหลอดเลือดแดงแข็ง ความดันโลหิตสูง โรคเบาหวาน ต้านเชื้อแบคทีเรีย ป้องกันมะเร็ง และชะลอความชราอีกด้วย

"จึ๊ๆๆ เจ้าดงเปิดประเดิมได้อย่างงดงามอีกแล้ว รีบนับดูเร็วเข้าว่ามีทั้งหมดกี่ฟอง"

เยี่ยเย่าตงหยิบไข่ใส่ถังทีละใบด้วยความเบิกบานใจ พลางนับจำนวนไปด้วยในตัว

"เจ็ดสิบแปดฟอง!"

เมื่อหยิบไข่ออกมาจนหมดรัง เขาก็ประเมินได้ว่า หลุมไข่นี้ลึกประมาณสี่สิบเซนติเมตร และมีเส้นผ่านศูนย์กลางราวๆ ยี่สิบเซนติเมตร ไข่พวกนี้ถูกวางซ้อนทับกันหลายชั้น เขาจึงแตะโดนตั้งแต่ขุดลงไปเพียงสิบกว่าเซนติเมตรแรก

"ให้ตายสิ ไม่น้อยเลยนะเนี่ย เต่าทะเลตัวนี้ต้องตัวใหญ่มากแน่ๆ" อากวงมองดูด้วยความอิจฉาตาร้อน อยากรู้เหลือเกินว่าเมื่อไหร่ตนเองจะมีโชคลาภวาสนาแบบนี้บ้าง

"พวกเราลองหาดูรอบๆ ด้วยดีไหม? ดูว่าตรงไหนทรายร่วนๆ มีร่องรอยเหมือนโดนพลิกคุ้ยทราย บางทีอาจจะมีหลุมไข่เต่าทะเลอยู่อีกก็ได้นะ?"

"ใช่ๆๆ บางที่เต่าทะเลจะขึ้นมาวางไข่บนฝั่งกันเป็นฝูง ในเมื่อเจ้าดงขุดเจอตรงนี้หนึ่งหลุม แถวๆ ชายหาดก็น่าจะมีอยู่อีก!"

เยี่ยเย่าตงมองดูพวกเพื่อนๆ ที่กำลังพูดคุยกันอย่างกระตือรือร้นและตั้งท่าจะแยกย้ายกันไปเดินหาด้วยความจนใจ จึงรีบเอ่ยปากห้ามทัพ "พวกนายลืมไปแล้วหรือไงว่าพวกเรามาทำอะไรกันที่นี่? ไข่เต่าทะเลมันไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรสักหน่อย จะเสียแรงเสียเวลาเดินหาไปทำไม?"

"แหม เรื่องเงินน่ะช่างมันเถอะ ประเด็นสำคัญคือมันบำรุงพลังหยางบำรุงไตต่างหากเล่า!" อากวงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเลยแม้แต่น้อย สายตายังคงกวาดมองไปข้างหน้าเพื่อค้นหาต่อไป

"เชี่ย นายเป็นชายโสดตัวคนเดียวจะเอาพลังหยางไปบำรุงทำซากอะไร? ไม่กลัวบำรุงมากเกินไปจนหาที่ระบายไม่ได้หรือไง?"

"เรื่องนั้นนายไม่ต้องมาเป็นห่วงแทนฉันหรอกน่า"

เสี่ยวเสี่ยวก็หัวเราะร่าพลางพูดเสริมขึ้นว่า "ถึงมันจะไม่ค่อยมีราคา แต่มันก็ของหายากอยู่นะ ฉันเองก็ยังไม่เคยกินไข่เต่าทะเลเลยสักครั้ง ถ้าหาไม่เจอจริงๆ ละก็ เจ้าดง นายแบ่งให้ฉันสักสองสามฟองสิ จะได้เอาไปลองดูว่าสรรพคุณมันดีจริงอย่างที่ว่าหรือเปล่า!"

"ฮ่าๆๆๆ ไม่ใช่ว่าเพราะตัวเองใช้การไม่ได้ ก็เลยอยากได้ไข่เต่าทะเลไปช่วยหรอกนะ?" อาเจิ้งเอ่ยแซวอยู่ข้างๆ ทว่ากลับโดนเสี่ยวเสี่ยวยกเท้าถีบเข้าที่ก้นเต็มแรง จนทั้งคู่เริ่มวิ่งไล่เตะตีกันอุตลุด

"ไอ้ระยำ! ข้ามีลูกมีเต้าแล้วโว้ย แกกล้ามาสงสัยน้ำยาของข้าเรอะ?!"

"ฮ่าๆๆๆๆ!"

"ไอ้เวร อย่าหนีนะเว้ย ดูซิว่าวันนี้ข้าจะไม่ตบแกให้ดิ้น…"

"ไอ้พวกไม่ได้ความสองตัว!" อากวงมองดูแผ่นหลังของทั้งสองคนที่วิ่งไล่กวดกัน พลางกลอกตาบนแล้วบ่นพึมพำออกมาคำหนึ่ง

เดิมทีเขาตั้งใจจะเลิกล้มการค้นหาไข่เต่า แล้วตรงดิ่งไปที่โขดหินเพื่อแกะพวกหอยกาบและสัตว์น้ำเปลือกแข็ง เพราะตอนเพิ่งลงจากเรือ เขาก็เห็นอยู่ตำตาว่ามีหอยสารพัดชนิดเกาะอยู่เต็มแนวโขดหิน ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะหมุนตัวกลับ หางตากลับเหลือบไปเห็นร่องรอยบางอย่างที่ดูคล้ายสัตว์เลื้อยคลานคลานผ่านอยู่ไม่ไกลนัก

เขารีบก้าวเท้ายาวๆ ตรงเข้าไปดู ปรากฏว่ามีร่องรอยอยู่จริงๆ เพียงแต่ถูกรอยเท้าของใครบางคนเหยียบย่ำจนเสียหายไปบ้าง ไอ้คนโง่สองตัวนั้นแท้ๆ!

หลังจากบ่นพึมพำในลำคอเบาๆ เขาก็ใช้สายตาวัดระยะตามแนวร่องรอยแล้วกำหนดขอบเขต จากนั้นก็ลองลงมือขุดดู ยังไม่ทันได้ขุดลึกลงไปเท่าไหร่ มือของเขาก็ควานไปสัมผัสโดนไข่เต่าทะเลเข้าเต็มเปา ความปีติยินดีพลันแล่นวาบขึ้นมาในอกทันที

"ฮ่าๆๆ ข้าก็เจอหลุมไข่เต่าทะเลเหมือนกันแล้วโว้ย!"

"อ้าว เฮ้ย จริงดิ?!"

สองคนที่กำลังวิ่งไล่กวดกันอยู่รีบวิ่งกระหืดกระหอบกลับมา มองดูอากวงด้วยสายตาอิจฉาตาร้อนผ่าว

"นี่แกไปเอาโชคลาภแบบนี้มาจากไหนวะเนี่ย?"

"เป็นไปได้ไหมว่า พอข้าอยู่ห่างจากคนโง่สองตัวอย่างพวกแก โชคของข้าก็เลยดีขึ้นมาทันตาเห็น?"

"ไสหัวไปเลยไป๊!"

เมื่อคนเรามองว่าอีกฝ่ายโง่เขลา คนอื่นก็อาจมองว่าพวกเขาทั้งหมดล้วนโง่เขลากันทั้งนั้น ในเวลานี้เยี่ยเย่าตงกำลังรู้สึกเช่นนั้นอยู่พอดี ในสายตาของเขา ไอ้สามคนนี้มันไร้สาระพอกันหมด!

เขาไม่คิดจะไปร่วมวงไร้สาระกับพวกมัน จึงหิ้วถังเปล่าพร้อมกับคีมคีบถ่าน มุ่งหน้าตรงไปยังบริเวณรอบๆ แนวโขดหินก่อนเป็นอันดับแรก

สัตว์น้ำบนโขดหินไม่มีขาให้วิ่งหนีไปไหนได้อยู่แล้ว จึงไม่ต้องรีบร้อน อย่างไรเสียที่นี่ก็มีแค่พวกเขาสี่คน วันนี้น้ำลดเร็วและมีเวลาอีกยาวนาน รอให้ถึงเวลาค่อยมาเฉลี่ยแบ่งกันอย่างสบายๆ ก็ยังทัน

ผลปรากฏว่า หลังจากที่เขาจับปูทะเลตัวใหญ่ได้ถึงสามตัว และปูหินอีกห้าตัว ไอ้สามคนนั้นก็ยังคงง่วนอยู่กับการหาไข่เต่าอยู่อีก ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายจริงๆ

"เลิกหาไข่เต่ากันได้แล้ว! พวกนายยังต้องหาเงินไปซื้อเรือกันอยู่นะ ลืมไปแล้วหรือไง? นี่ฉันจับปูทะเลตัวใหญ่ได้สามตัวแล้ว พวกนายยังมัวแต่ชักช้าโอ้เอ้อยู่ตรงนั้นอีก!"

"หา? เร็วขนาดนั้นเชียวเรอะ?!"

อากวงรีบร้อนวิ่งหน้าตั้งตรงเข้ามาทันที อย่างไรเสียเขาก็ขุดเจอไปรังหนึ่งตั้งแปดสิบสองฟองแล้ว ย่อมเพียงพอแล้ว ถึงเวลาต้องทำงานทำการจริงๆ เสียที

อีกสองคนที่เหลือเห็นดังนั้นจึงจำใจต้องล้มเลิกการค้นหา ได้แต่หวังว่าเดี๋ยวหากพอมีเวลาเหลือค่อยมาเดินหาใหม่

"นี่ พวกนายคิดว่าตอนขากลับ ถ้าพวกเราลองเหวี่ยงแหดูสักรอบ จะมีโอกาสจับเต่าทะเลติดมาได้บ้างไหม? ดูจากทรงแล้ว เกาะเล็กๆ แห่งนี้น่าจะมีเต่าทะเลแวะเวียนมาบ่อยๆ พอดีฉันพกแหเหวี่ยงจานร่อนติดมาด้วยผืนหนึ่ง" อาเจิ้งเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยอมถอดใจง่ายๆ

เยี่ยเย่าตงครุ่นคิดดู ในยุคสมัยนี้การจับเต่าทะเลยังไม่ถือเป็นเรื่องผิดกฎหมายแต่อย่างใด "เดี๋ยวตอนบ่ายแก่ๆ ใกล้จะได้เวลากลับค่อยลองดู เสี่ยงโชคดูหน่อย แต่คิดว่าคงยากที่จะเหวี่ยงติดหรอก"

"เดิมทีฉันกะว่าจะพกแหมาเผื่อฟลุกเจอของดี ตอนนี้คงทำได้แค่เอามาลองเหวี่ยงดูว่าจะมีเต่าทะเลให้จับไหมเท่านั้นแหละ"

"รีบหาของทะเลกันก่อนเถอะ อย่ามัวแต่เสียเวลาคิดฟุ้งซ่านเลย นี่ฉันจับปลาสือจิ่วกง* [1] ได้อีกสามตัว กับหมึกสายขาวอีกสองตัวแล้วเนี่ย"

"เจ้าดงไวจริงๆ ฉันเองก็เพิ่งหาปูหินได้สองตัว กับปลาจานดำเกยตื้นอีกหนึ่งตัวเหมือนกัน" อากวงเอ่ยบอกขึ้นมาบ้าง

"ถ้าไม่มีของดีๆ ก็ไม่ต้องพูดออกมาหรอก" เสี่ยวเสี่ยวใช้คีมเหล็กคีบปูทะเลตัวโตที่แอบซ่อนตัวอยู่ตามซอกหินแคบๆ ออกมาได้ตัวหนึ่ง "เชี่ยเอ๊ย ตัวนี้ดูท่าจะหนักเกินสองชั่งแน่ๆ!"

เขาชูคีมเหล็กขึ้นสูงพลางส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้น เพิ่งก้าวเข้ามาก็ได้เจอของใหญ่เข้าให้แล้ว หัวใจมันช่างกระชุ่มกระชวยเหลือเกิน!

───

• [1] สือจิ่วกง (石九公) : ปลากะพงหินชนิดหนึ่ง (Marbled rockfish) มักอาศัยอยู่ตามซอกโขดหินชายฝั่ง เนื้อแน่นรสหวาน นิยมนำมาต้มซุปบำรุงสุขภาพ