ตอนที่ 90 — ตอนที่ 90 แผนการเล็กๆ ของอากวง

หลังจากวางแผนว่าจะเก็บไว้สวมใส่ในช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ยิ่งผลิบานสดใสขึ้น นางบอกให้เขาช่วยดึงปลายผ้าไว้ข้างหนึ่ง ส่วนนางก็คลี่ม้วนผ้าออกเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย แล้วพบว่ามันค่อนข้างยาวไปสักหน่อย

"พี่ซื้อมากี่เมตรเนี่ย?"

"สองเมตรไง ก็เธอเป็นคนบอกให้พี่ซื้อสองเมตรไม่ใช่เหรอ?"

"ตัวพี่สูงขนาดนั้นถึงจะใช้สองเมตร ฉันตัวแค่นี้จะต้องใช้ถึงสองเมตรไปทำไมกัน?"

"ไม่เป็นไรน่า เธอจะได้ตัดกางเกงเพิ่มอีกตัวไง จะได้เข้าชุดกันพอดี"

"ถ้าจะตัดกางเกงขายาวคงไม่พอหรอก อย่างมากก็ตัดได้แค่กางเกงห้าส่วนเท่านั้นแหละ" หลินซิ่วชิงบ่นพึมพำอยู่ครู่หนึ่งแล้วพับเก็บเข้าตู้ ในเมื่อซื้อมาแล้ว ก็คงต้องตัดตามเนื้อผ้าที่มี

เมื่อเก็บพับผ้าเสร็จ พอหันกลับมา นางก็ยังคงนึกเสียดายเพรียงคอห่านขึ้นมาอีก "พี่ว่าไอ้เพรียงคอห่านอะไรนั่น มันยังพอจะไปขุดมาได้อีกไหมจ๊ะ ของชนิดนี้มันทำเงินได้ดีเป็นบ้าเลยนะ!"

เยี่ยเย่าตงนอนเอกเขนกกระดิกเท้าอยู่บนเตียง "พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกาะอื่นจะมีหรือเปล่า อีกอย่างถ้าไม่มีวันน้ำเกิดครั้งใหญ่แบบนั้นก็ไปยาก ของพวกนี้มันชอบเติบโตอยู่ตามซอกหินในเขตน้ำขึ้นน้ำลงที่คลื่นซัดสาดรุนแรงตลอดทั้งปี ถ้าไปในวันธรรมดาทั่วไป น้ำทะเลมันลดลงไปได้ไม่ลึกพอ คลื่นลมแรงจะซัดคนตกทะเลเอาได้ มันอันตรายเกินไป"

"ถ้างั้นก็ช่างเถอะจ้ะ รอช่วงวันขึ้นหนึ่งค่ำหรือสิบห้าค่ำค่อยลองไปดู ถ้าบังเอิญเจอก็เก็บมาสักหน่อย ถ้าไม่มีก็ช่างมัน หาเงินได้เยอะขนาดนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว ยังดีที่มีคนรู้จักคุณค่าของมัน"

"อืม"

"แล้วพี่ว่า ทำไมถึงมีพวกฝรั่งต่างชาติมาเที่ยวในอำเภอเล็กๆ ของพวกเราได้ล่ะจ๊ะ?"

"มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? สงสัยจะเป็นเพื่อนที่คุณชายโรงแรมหงเซิ่งรู้จักตอนไปเรียนต่อเมืองนอก ก็เลยถือโอกาสชวนกันมาเที่ยวเล่นที่นี่มั้ง ช่างหัวพวกมันเถอะน่า มาสนใจพี่ดีกว่า" เขาคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีความหมาย

หลินซิ่วชิงเข้าใจความหมายของเขาได้ในทันที นางเหลือบมองลูกชายทั้งสองคนที่กำลังเล่นซนกันอยู่บนเตียงด้วยความเอียงอาย ก่อนจะกระซิบเสียงเบาว่า "พี่ยังไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยอีกเหรอ กลางวันทำงานหนักเหนื่อยสายตัวแทบขาด ยังจะมีกะจิตกะใจมาคิดเรื่องทะลึ่งตึงตังพวกนี้อีก…"

"เหนื่อยอะไรกัน มันคนละเรื่องกันเลย เมื่อวานพี่ยังกินไข่เต่าทะเลไปตั้งห้าฟอง วันนี้ก็กินไปอีกสองฟอง กำลังอยากจะลองดูสรรพคุณอยู่พอดี เธอรีบกล่อมไอ้เด็กแสบสองคนนั้นให้หลับเร็วๆ เถอะ…"

ความเป็นจริงพิสูจน์แล้วว่า ไข่เต่าทะเลมีสรรพคุณยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือจริงๆ มันช่วยเสริมพลังหยางบำรุงไตได้ดีเยี่ยมจนเขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าและภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง!

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นแจ่มใส นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนนี้น่าจะมีไข่เต่าทะเลต้มใบชาเหลืออยู่ในหม้ออีกสักห้าหกฟอง จึงรีบเดินไปเปิดดูที่เตาไฟ ปรากฏว่าเหลือแต่น้ำต้มใบชาเปล่าๆ

"ไข่เต่าทะเลหมดแล้วเหรอครับ?"

"แกตื่นสายเองนี่หว่า สองฟองสุดท้ายพี่กินไปเรียบร้อยแล้ว" เยี่ยเย่าเผิงหัวเราะแหะๆ

"รู้แล้วสินะว่าสรรพคุณมันดี ไม่คิดจะเหลือไว้ให้ผมสักฟองเลยนะพี่ใหญ่"

อีกสี่ฟองที่เหลือน่าจะถูกพ่อของเขาหยิบติดมือไปกินตอนออกเรือเมื่อคืนนี้ เดิมทีเมื่อวานนี้เป็นคิวที่เขาต้องออกเรือกับพ่อ แต่เพราะเขาต้องเข้าไปในตัวอำเภอ พ่อจึงเรียกพี่ใหญ่ไปแทน ส่วนกะกลางคืนก็เป็นคิวของพี่รอง ทำให้เขาได้หยุดพักไปหนึ่งรอบโดยปริยาย

"ฮิๆ~" เยี่ยเย่าเผิงหัวเราะเก้อเขินไม่กล้าต่อปากต่อคำด้วย

แม่เยี่ยเอ่ยปากเร่ง "รีบกินข้าวเช้าเข้าเถอะ กินเสร็จแล้วจะได้รีบไปทำงาน แค่ไข่ไม่กี่ฟองจะอะไรกันนักกันหนา ไข่เต่าทะเลคาวจะตายชัก มีอะไรน่ากินกัน?"

"รู้แล้วครับ"

ไว้คืนนี้ค่อยแวะไปเอาที่บ้านอากวงสักสองสามฟองดีกว่า มันเป็นชายโสดตัวคนเดียว บำรุงพลังหยางมากเกินไปเดี๋ยวจะเกิดเรื่องไม่ดีเอา!

ทว่านึกไม่ถึงว่า ยังไม่ทันที่เขาจะได้เดินไปหาที่บ้าน อากวงกลับวิ่งหน้าบานกระดิกหางมาช่วยงานที่แปลงสร้างบ้านใหม่แต่เช้าตรู่เสียเอง

"แกกินยาผิดซองมาหรือเปล่าวะเนี่ย? โผล่หน้ามาช่วยงานแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ ไม่เคยตากแดดหรือว่าไม่เคยออกแรงทำงานกันแน่? งานที่ไม่มีค่าจ้างแท้ๆ ทำไมถึงได้ขยันขันแข็งขนาดนี้วะ?"

"ข้ามีน้ำใจอุตส่าห์มาช่วยงานแกแท้ๆ ยังจะมาพูดจาหมาๆ แบบนี้อีก"

"เอาเถอะ ในเมื่อแกคิดจะกลับตัวกลับใจเป็นคนขยัน ก็ตั้งใจทำงานเข้าล่ะ เดี๋ยวสายๆ ข้าจะบอกแม่ให้ช่วยคิดค่าแรงให้"

"ชิ~" อากวงส่งเสียงเย้ยหยัน "ข้าขาดแคลนเงินค่าจ้างแค่นั้นของแกเรอะ?"

"แกไม่อยากเก็บเงินไว้เป็นสินสอดแต่งเมียหรือไงวะ? สะสมทีละเล็กละน้อยไงเล่า!"

"ถ้าอย่างนั้น แกสู้พากลุ่มข้าออกทะเลบ่อยๆ ดีกว่า ได้เงินเร็วกว่าตั้งเยอะ"

"ตัวข้าเองยังไม่มีเวลาว่างจะออกเรือเลย งานที่บ้านกองสุมหัวรออยู่เต็มไปหมด ขืนพาเรือลำเล็กออกไปเกาะร้างทุกวันมันไม่ปลอดภัยหรอก พวกแกจะซื้อเรือกันไม่ใช่เหรอ ค่ำนี้ลองไปดูที่บ้านอาไฉสิว่าเบิกเงินได้หรือยัง ได้เงินมาเร็วจะได้รีบไปสั่งต่อเรือได้ไวๆ"

"อันนี้พูดเข้าท่า ค่ำนี้พวกเราไปทวงเงินด้วยกัน ผ่านมาตั้งวันหนึ่งแล้ว อีกอย่างพวกเราก็ไม่ได้ขายประจำให้มันสักหน่อย"

การที่อากวงมาช่วยออกแรงทำงานอย่างขยันขันแข็งอยู่สองวันเต็มๆ ย่อมเห็นผลอย่างชัดเจน สายตาที่แม่เยี่ยใช้มองเขาก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ตอนเย็นช่วงเลิกงาน นางยังเอ่ยปากชวนเขาไปกินข้าวเย็นที่บ้านด้วยรอยยิ้มอย่างอบอุ่น

เยี่ยเย่าตงไม่ยอมให้อีกฝ่ายปฏิเสธ รีบกอดคอเพื่อนดุ่มๆ เดินกลับบ้านทันที

ความจริงแล้วอากวงก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธอยู่แล้ว เขายิ้มร่าเดินตามไปกินข้าวฟรีที่บ้านสกุลเยี่ยอย่างสบายอารมณ์ หลังกินข้าวเสร็จยังช่วยเก็บหอยแมลงภู่ตากแห้งและหอยลายทรายตากแห้งอีกต่างหาก จนกระทั่งเยี่ยเย่าตงส่งเสียงเรียกให้ไปเอาเงิน เขาจึงยอมเดินตามออกไป

เขาแกล้งทำตัวเป็นแรงงานฟรีอยู่แบบนี้ติดต่อกันหลายวัน แม้กระทั่งวันที่เยี่ยเย่าตงต้องออกเรือไปกับพ่อและไม่อยู่บ้าน เขาก็ยังคงแวะเวียนมาช่วยงานตามปกติ แถมยังหอบแตงโมมาฝากอยู่เป็นระยะ จนแม่เยี่ยรู้สึกเกรงใจขึ้นมาจริงๆ จึงเอ่ยปากจะคิดเงินค่าจ้างรายวันให้เขา

อากวงรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน เขาไม่ได้มาช่วยงานเพราะหวังเงินค่าจ้างอยู่แล้ว แต่แม่เยี่ยก็พยายามจะยัดเงินใส่มือให้ได้ เขาไม่อาจยื้อยุดฉุดกระชากกับผู้อาวุโส จึงจำต้องหน้าด้านรับเงินไว้ก่อน แล้วตั้งใจว่าจะแอบวางทิ้งไว้บนโต๊ะตอนจะกลับบ้าน

แม่เยี่ยถึงได้ยิ้มอย่างพึงพอใจ "แบบนี้ถึงจะถูก ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่กล้าให้เธอมาช่วยงานอีกแล้ว เมื่อก่อนไม่เคยคลุกคลีก็เลยไม่รู้ พอมองดูช่วงสองสามวันนี้ เธอก็เป็นเด็กหนุ่มที่ดีและขยันขันแข็งไม่เบาเลยนะ"

เขาเกาท้ายทอยแก้เก้อ พลางหัวเราะแหะๆ ออกมาอย่างโง่งม

"มองดูแล้วอายุอานามเธอก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ ให้ป้าของเธอรีบช่วยหาคู่ครองให้ได้แล้ว บ้านเรือนที่ไม่มีผู้หญิงคอยดูแลมันจะไปเป็นระเบียบได้ยังไง แต่งภรรยาดีๆ เข้าบ้านสักคน เรื่องในบ้านถึงจะเข้าที่เข้าทาง น้องสาวสองคนของเธอก็โตขึ้นทุกวัน อีกสองปีจะได้มีคนช่วยดูแลจัดแจงให้"

"ฮ่าๆ แม่เยี่ยครับ ถ้ามีผู้หญิงคนไหนที่เหมาะสม แม่เยี่ยช่วยแนะนำให้ผมบ้างสิครับ" พูดพลางสายตาของเขาก็เริ่มกวาดมองไปรอบๆ อย่างมีเลศนัย

"เฮ้อ~ ฉันยุ่งอยู่กับเรื่องสร้างบ้านทุกวัน จะมีเวลาว่างไปเป็นแม่สื่อให้ใครได้เล่า? ถ้าเธอไม่รีบร้อน รอให้สร้างบ้านเสร็จเรียบร้อยก่อน เดี๋ยวฉันจะช่วยสอดส่องดูให้นะ"

"ฮ่าๆ ได้เลยครับ ผมไม่รีบร้อนหรอก ผมยังอายุน้อยกว่าเจ้าดงตั้งหนึ่งปีแน่ะ"

เยี่ยเย่าตงยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับกลอกตาบน "จะมาเปรียบเทียบกับข้าทำไมวะ? ข้ามีลูกชายตั้งสองคนแล้ว แกยังไม่มีแม้แต่เงาของเมียเลยด้วยซ้ำ"

"นั่นสิ เธอรีบให้ป้าช่วยมองหาเข้าเถอะ ถ้าเจอคนที่ถูกใจ ปีนี้ก็จัดงานมงคลให้เรียบร้อยไปเลย!"

"ครับๆ ได้เลยครับ……"

ในใจของอากวงก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน เพียงแต่… เฮ้อ มันยังพูดเปิดเผยอย่างเอิกเกริกไม่ได้ ต้องค่อยเป็นค่อยไปทีละก้าว ไม่อย่างนั้นนอกจากจะโดนด่าโดนตีแล้ว เรื่องมันอาจจะพังไม่เป็นท่าเอาได้

เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที "เจ้าดง ลอบพับดักปลาของแกถักเสร็จไปกี่หลังแล้ววะ?"

"ยังได้ไม่กี่หลังหรอก กลางวันต้องมาช่วยสร้างบ้าน มีเวลาทำแค่ช่วงหลังอาหารเย็นนิดหน่อย ถึงจะทำได้เร็ว แต่ตอนนี้ก็เพิ่งถักเสร็จไปแค่ห้าหลังเอง"

"จ้างคนช่วยถักสิวะ! รีบทำเสร็จไวๆ จะได้รีบเอาไปวางดักในทะเล จะได้เห็นเงินเห็นทองเร็วขึ้นไง"

"ไม่ต้องรีบร้อนหรอก งานที่บ้านยังมีอีกตั้งเยอะแยะ ค่อยๆ ทำไปนั่นแหละดีแล้ว"

รอให้ทำครบสิบหลังก่อน เขาถึงจะเอาไปวางเป็นแนวยาวในทะเล ไม่อย่างนั้นมีแค่ห้าหกหลังแล้วเอาไปโยนทิ้งไว้ในทะเล ถ้าไม่ได้อะไรติดขึ้นมา ยังต้องเสียเวลาพายเรือออกไปกู้ มันจะเสียเวลาเปล่าๆ

สิบหลังก็นับว่าน้อยอยู่ดี แต่ก็ยังพอจะต่อเรียงเป็นแถวเดียวแล้วเอาไปวางดักได้บ้าง

"ลอบดักปลาห้าหลังของแกวางทิ้งไว้ที่บ้านก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร สู้คืนนี้เอาไปวางดักตามลำคลองหรือบึงน้ำดูสิ เผื่อจะได้ปลาไหลหรือปลาหลด* [1] มาตุ๋นกินบำรุงร่างกายบ้าง? ถือโอกาสทดลองลอบไปในตัวด้วยไงล่ะ?"

เยี่ยเย่าตงได้ยินดังนั้น ดวงตาก็พลันเป็นประกายวับขึ้นมาทันที ความคิดนี้เข้าท่าไม่เบาเลยทีเดียว!

───

• [1] ปลาหลด / ปลาไหลนา / ปลาโลช (泥鳅) : ปลาน้ำจืดขนาดเล็ก อาศัยอยู่ตามโคลนตมในหนองน้ำและทุ่งนา เนื้อนุ่มหวาน อุดมด้วยสารอาหาร นิยมนำมาตุ๋นน้ำแกงบำรุงกำลังวังชา