ตอนที่ 91 — ตอนที่ 91 ไปวางลอบในลำคลอง

มีคำกล่าวไว้ว่า "ผู้ชายต่อให้แก่จนตัวตายก็ยังคงมีความเป็นเด็กหนุ่มอยู่ในตัวเสมอ" คำกล่าวนี้ไม่ผิดเพี้ยนไปเลยแม้แต่น้อย

ความรักสนุกเป็นนิสัยติดตัวตามธรรมชาติของลูกผู้ชาย ของเล่นบางอย่างที่เคยโปรดปรานในวัยเด็ก พอเติบโตเป็นผู้ใหญ่ก็ยังคงหลงใหลในสิ่งเหล่านั้นอยู่ดี ต่อให้แก่เฒ่าไปแล้วก็ยังยากที่จะละทิ้งนิสัยเดิมๆ

คำพูดนี้ช่างเหมาะเจาะกับพวกเขากลุ่มนี้เสียจริง!

"ไปๆๆ รีบไปกันเถอะ อาศัยตอนที่ฟ้ายังไม่มืดสนิท ไปเรียกคนอื่นๆ มาด้วย"

แม่เยี่ยกับหลินซิ่วชิงไม่ได้เอ่ยปากห้ามปรามแต่อย่างใด อย่างไรเสียงานการที่บ้านในยามนี้เขาก็ช่วยทำอย่างขยันขันแข็ง งานหลวงงานราษฎร์จัดการเสร็จสิ้นหมดแล้ว หากเขายังมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ จะปล่อยให้ไปเที่ยวเล่นบ้างจะเป็นไรไป?

การออกไปจับปลาหลดปลาไหลนาย่อมดีกว่าการไปมั่วสุมดื่มเหล้าเล่นการพนันเป็นไหนๆ

"อย่าทำลอบดักปลาหายเชียวนะ"

"ไม่หายหรอกน่า วางใจเถอะ"

นี่คือเครื่องมือทำมาหากินของเขาในอนาคตอันใกล้นี้เชียวนะ มีหรือที่เขาจะกล้าทำหาย

เยี่ยเย่าตงกับอากวงถือลอบพับดักปลาติดมือไปคนละหลัง ทั้งสองคนยังไม่ได้อาบน้ำ อย่างไรเสียกลับมาก็ต้องอาบน้ำใหม่อยู่ดี

พวกเขาเดินไปแวะตามบ้านเพื่อนแต่ละคนเพื่อลากตัวออกมา เรื่องสนุกสนานเช่นนี้ต้องไปกันหลายๆ คนถึงจะเฮฮา หากไปคนเดียวย่อมกร่อยและไร้รสชาติ

คนอื่นๆ พอได้ยินว่าจะไปวางลอบดักปลาตามลำคลอง ต่างก็รีบวิ่งหน้าตื่นออกมาด้วยความกระตือรือร้น บางคนเพิ่งจะกินข้าวไปได้แค่ครึ่งชาม ถึงกับรีบยัดข้าวคำโตเข้าปากแล้ววิ่งพรวดพราดตามมาทันทีโดยไม่กลัวติดคอ ทิ้งให้คนในบ้านส่งเสียงด่าทอไล่หลังมาแต่ไกล

อาเจิ้งเดินไปพลางเอ่ยถามไปพลาง "ทำไมจู่ๆ ถึงนึกอยากจะมาวางลอบในลำคลองขึ้นมาได้วะเนี่ย? ใครมันฉลาดหลักแหลมขนาดนี้?"

"อากวงเป็นคนเสนอเองแหละ มันเห็นว่าฉันเพิ่งถักลอบเสร็จไปไม่กี่หลัง วางทิ้งไว้เฉยๆ ก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร ก็เลยชวนเอามาวางดักตามลำคลอง ดูซิว่าจะมีพวกกุ้งปลาหรือปลาหลดอะไรติดมาบ้างไหม ถือโอกาสลองน้ำไปในตัวด้วย"

ถ้าได้กุ้งเครย์ฟิชติดมาด้วยก็ยิ่งแจ่มเลย~

หน้าร้อนแบบนี้จะขาดกุ้งเครย์ฟิชไปได้อย่างไร

เจ้าอ้วนที่เดินอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น "เอามาวางหลายๆ หลังสิวะ จะได้จับของได้เยอะๆ ถึงเวลาข้าจะรับหน้าที่เป็นพ่อครัวปรุงให้เอง"

"จะเอามาเยอะแยะทำไมกันเล่า ใครจะไปรู้ว่าจะดักได้ของเยอะแค่ไหน? เอามาลองแค่สองหลังก่อน คราวหน้าค่อยมาวางใหม่ก็ได้"

"จะไปที่หมู่บ้านตงเฉียว หรือจะเดินลงไปที่หมู่บ้านซีซานดีล่ะ? ที่หมู่บ้านซีซานก็มีแม่น้ำอยู่นะ"

"ไปหมู่บ้านตงเฉียวดีกว่า ลำคลองแถวนั้นกว้างกว่า มีของให้จับแน่นอน"

"อะไรๆ ก็ไปหมู่บ้านตงเฉียว พวกกุ้งหอยปูปลาตามท้องร่องท้องนาของหมู่บ้านตงเฉียวคงโดนพวกเรากวาดล้างจนเหี้ยนเตียนหมดแล้วมั้ง"

"จะเรียกว่ากวาดล้างได้ยังไง พวกเรากำลังช่วยกำจัดศัตรูพืชและสัตว์รบกวนต่างหากเล่า ถ้าพวกมันมีเยอะเกินไป เดี๋ยวจะกระทบต่อระบบนิเวศเอานะ…"

"ตอแหลสิ้นดี~ ข้าเกือบจะหลงเชื่อแกแล้วเชียว…"

เยี่ยเย่าตงฟังพวกมันหยอกล้อลับฝีปากกัน มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาตลอดเวลา "รีบเดินให้มันไวๆ หน่อย อย่ามัวแต่พล่ามไร้สาระ ชักช้าเดี๋ยวฟ้ามืดสนิทจะมองอะไรไม่เห็นเอา"

"ไม่ต้องกลัว ข้าพกไฟฉายมาด้วย!" อาเวยล้วงไฟฉายออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วชูขึ้นอวด

"ฉันก็พกมาเหมือนกัน" เสี่ยวเสี่ยวบอก

อาเจิ้งยิ้มจนตาหยี "เตรียมตัวกันมาพร้อมเพรียงดีจัง คืนนี้ตั้งใจจะลุยงานใหญ่กันเลยใช่ไหมเนี่ย?"

"รีบเอาลอบดักปลาลงไปวางก่อนเถอะ ค่อยว่าเรื่องอื่น!"

กลุ่มชายหนุ่มเดินคุยกันเฮฮาจนมาถึงหมู่บ้านตงเฉียว เวลานี้ท้องฟ้าก็มืดสนิทลงพอดี สาเหตุหลักก็เพราะมัวแต่เสียเวลาเดินรวบรวมคนนั่นเอง

ชาวบ้านที่กำลังนั่งรับลมเย็นๆ ริมทาง พอเห็นกลุ่มคนหนุ่มเดินผ่านไปมา ต่างก็มองดูตามสัญชาตญาณ ทว่าเพราะความมืด จึงไม่มีใครทันสังเกตเห็นว่าในมือของพวกเขาถืออะไรมาด้วย

ในยุคสมัยนี้ บ้านไหนที่มีลอบพับดักปลา ย่อมต้องมีเรือและนำไปวางดักของทะเลกันทั้งนั้น ใครเล่าจะอิ่มจนว่างงานเอาลอบราคาแพงมาวางดักในลำคลองน้ำจืด มีหวังได้โดนคนในบ้านด่าเปิงพอดี ของในแม่น้ำลำคลองมันแทบจะไม่มีราคาค่างวดอะไรเลยสักนิด

พูดตามตรง คงมีแต่พวกเขากลุ่มนี้นี่แหละที่ว่างเกินไปจริงๆ!

พวกเขาเดินลัดเลาะจนมาเจอลำคลองที่กว้างที่สุดของหมู่บ้าน สองฝั่งคลองขนาบข้างไปด้วยแปลงนาข้าวอันเขียวชอุ่ม บริเวณโดยรอบไม่มีบ้านเรือนผู้คนอาศัยอยู่เลย

"ฉันจะเปิดไฟฉายส่องให้ พวกนายรีบเอาลงไปวางเถอะ"

"ลำคลองสายนี้ทั้งกว้างทั้งยาว น่าจะเอาลอบมาวางเยอะกว่านี้หน่อยนะ"

"จะดักให้ได้เยอะแยะไปทำไม กินไม่หมดมันก็เสียของเปล่าๆ อยู่ใกล้แค่นี้เอง นึกอยากจะมาเมื่อไหร่ก็มาได้ตลอดเวลา"

"อีกหน่อยพอเจ้าดงเอาลอบไปวางในทะเลแล้ว ใครจะยอมให้แกเอามาวางดักของพวกนี้ในลำคลองกันเล่า"

"ก็จริงของแก"

ทุกคนต่างส่งเสียงจอแจแสดงความคิดเห็นกันไปต่างๆ นานา เยี่ยเย่าตงกำลังง่วนอยู่กับการหย่อนลอบลงน้ำพลางเอ่ยขึ้นว่า "พวกนายไปช่วยกันยกหินก้อนใหญ่ๆ มาสักก้อนก่อน เชือกไม่มีที่ให้ผูก ถ้าพวกนายอยากเล่นสนุกแบบนี้ คราวหน้าแบ่งเอามาวางสักหลังสองหลังก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่ต้องรอให้ฉันถักลอบเพิ่มขึ้นมาอีกหน่อย ตอนนี้มีแค่ห้าหลัง เอาไปวางในทะเลยังแทบจะไม่พอเลย"

พวกมันก็แค่นิสัยรักสนุกเท่านั้น ความจริงแล้วไม่ได้พิศวาสของกินตามท้องร่องท้องนาอะไรมากมายหรอก

"ถ้างั้นก็อาศัยตอนที่แกยังไม่ได้เอาไปลงทะเล พวกเราแวะมาดักบ่อยๆ ก็แล้วกัน"

"เอาสองหลังนี้วางให้เรียบร้อยก่อน ค่อยว่ากัน"

"แล้วพวกเราจะมาเก็บกู้ตอนไหนล่ะ?"

"พรุ่งนี้เช้าดีไหม? ถ้าแช่ทิ้งไว้นานเกินไป เกิดมีใครมาทำนาแต่เช้าแล้วเห็นเข้า ยกเอาลอบหนีไป เจ้าดงคงได้ร้องไห้น้ำตาเช็ดหัวเข่าแน่"

เยี่ยเย่าตงเองก็กลัวลอบจะหายเหมือนกัน "พรุ่งนี้เช้าตรู่ค่อยรีบมาเก็บเถอะ สักหกโมงครึ่งกำลังดี เดี๋ยวสายๆ ฉันต้องไปช่วยงานสร้างบ้านอีก ขืนมาช้าจนลอบหายขึ้นมา เมียฉันได้เฉ่งกบาลฉันยับแน่"

"เช้าเกินไปไหมวะ?" เจ้าอ้วนขมวดคิ้ว

"ถ้าใครตื่นไม่ไหวก็ไม่ต้องมา ถึงเวลาค่อยเดินไปเอาส่วนแบ่งที่บ้านฉันเลยก็ได้"

"เอาอย่างนั้นก็ได้ หรือไม่อีกสักสองชั่วโมงค่อยลองสาวขึ้นมาดูว่ามีอะไรติดบ้าง?"

อากวงมองหน้าอาเจิ้งด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ "นี่แกจะให้พวกเรามายืนป้อนยุงอยู่ที่นี่ตั้งสองชั่วโมงงั้นเรอะ?"

เยี่ยเย่าตงด่าขึ้นทันควัน "ไอ้คนบ้า แกอยากยืนให้ยุงกัดก็ยืนไปคนเดียวเถอะ ข้าไม่เอาด้วยหรอก!"

เจ้าอ้วนก็ร้องตะโกนขึ้นมาเช่นกัน "ข้าก็ไม่เอาด้วยโว้ย!"

"ถ้าจะต้องรอสองชั่วโมงแล้วสาวขึ้นมาดู สู้เอาแหเหวี่ยงมือมาเหวี่ยงเลยไม่ดีกว่าเรอะ? สะดวกกว่าตั้งเยอะ แถมไม่ต้องถ่อสังขารมาตอนกลางคืนด้วย"

อาเจิ้งเกาหัวแกรกๆ "เออ… มันก็จริงนะ"

อากวงกลอกตาบนใส่ "จริงกับผีสิ ขืนกลางวันแสกๆ แบกแหมาเหวี่ยงหาปลาหลดตามท้องร่องท้องนา พวกเราได้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหมู่บ้านแน่ โดนตราหน้าว่าไม่รู้จักทำการทำงาน! อย่างน้อยมาตอนกลางคืนก็ไม่มีใครเห็น"

"ถ้าอย่างนั้น พวกเราไปจับตัวอ่อนจักจั่น* [1] กันดีไหม? พอดีพกไฟฉายมาด้วย เดินจับเล่นสักพัก พอจะกลับค่อยแวะมาสาวลอบขึ้นมาดูว่ามีอะไรติดไหม?"

"อันนี้เข้าท่า! ไหนๆ ก็ว่างอยู่แล้ว"

"ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องมาป้อนยุงตอนกลางคืนให้ได้ใช่ไหมเนี่ย? งั้นไปๆๆ รีบไปจับแล้วเอาไปทอดกรอบกินกัน"

ทุกคนต่างพูดคุยเจื้อยแจ้วเพียงไม่กี่ประโยคก็ตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว

เยี่ยเย่าตงเองก็ปล่อยเลยตามเลย อย่างไรเสียฟ้าเพิ่งจะเริ่มมืด ยังเหลือเวลาอีกนานกว่าจะได้เวลานอน พรุ่งนี้ก็ยังไม่ถึงคิวที่เขาต้องออกเรือ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กล้าออกมาเที่ยวเล่นแบบนี้

บนถนนใหญ่จากหมู่บ้านไป่ซาไปยังหมู่บ้านตงเฉียว ด้านหนึ่งจะเป็นเนินเขาและแนวป่า ไม่จำกัดว่าจะเป็นต้นไม้ชนิดใด ขอเพียงเป็นป่าโปร่งที่ตอนกลางวันมักจะได้ยินเสียงจักจั่นกรีดร้องระงม ก็แสดงว่าใต้ผืนดินย่อมมีตัวอ่อนฝังตัวอยู่เป็นจำนวนมาก โดยปกติแล้วเมื่อความมืดเข้าปกคลุม ตัวอ่อนก็จะเริ่มคลานโผล่ขึ้นมาจากใต้ดินเพื่อไต่ขึ้นไปลอกคราบบนต้นไม้

พวกเขาเดินเลียบไปตามถนนใหญ่สักพัก พอเห็นทางเดินขึ้นเขา ก็มุ่งหน้าตรงขึ้นไปทันที

ทว่าพอเดินขึ้นมาถึงเนินเขา เสี่ยวเสี่ยวก็ฉุกคิดขึ้นมาได้เป็นคนแรก จึงหยุดฝีเท้าลง "เดี๋ยวก่อน พวกเราเหมือนจะไม่ได้เอาภาชนะมาใส่เลยนะ!"

"เออใช่ พวกเราไม่มีอะไรมาใส่เลยนี่หว่า!"

"ถอดเสื้อออกมาแล้วผูกชายเสื้อกับแขนเสื้อเป็นปม เหลือแต่ช่องตรงคอเสื้อไว้ใส่ดีไหม?"

"หา?"

"ไอ้พวกโง่!" เยี่ยเย่าตงด่าว่าออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะดึงกระสอบป่านในกระเป๋าเสื้อออกมาสะบัดพรึ่บ

"เชี่ยเอ๊ย แกพกกระสอบป่านติดตัวมาด้วยเรอะ?!" ทุกคนต่างพากันประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

"ใครจะไปรู้ว่าพวกแกจะกู้ลอบเมื่อไหร่ ไม่มีอะไรใส่ได้ยังไงกัน พอดีตอนไปหยิบลอบ เห็นกระสอบป่านพับวางอยู่ที่มุมห้อง ก็เลยหยิบยัดใส่กระสอบติดมือมาด้วย เผื่อว่าต้องใช้ใส่อะไร"

"นี่มันนิสัยที่ดีเยี่ยมจริงๆ!"

"แน่นอน" เยี่ยเย่าตงตอบรับในใจ นี่คือนิสัยที่ติดตัวมาหลังจากเกิดใหม่ต่างหากเล่า "ไปกันได้แล้ว"

───

• [1] ตัวอ่อนจักจั่น (知了猴) : ตัวอ่อนของจักจั่นที่เพิ่งขุดตัวขึ้นมาจากใต้ดินในช่วงพลบค่ำ อุดมไปด้วยโปรตีนชั้นยอด นิยมนำไปทอดกรอบโรยเกลือ เป็นกับแกล้มยอดนิยม