ตอนที่ 47 — ตอนที่ 47 สาส์นห่านป่า (9)

【น้องเยวี่ยไป๋ คลี่อ่าน :

เห็นลายอักษรดั่งได้พานพบ คลี่สาส์นพลันคลายกังวล

เรื่องเม็ดยาต่ออายุขัย ไม่จำเป็นต้องร้อนใจ พี่ได้ไหว้วานผู้อาวุโสในตระกูลแล้ว ไม่กี่วันย่อมมีคำตอบกลับมา

นึกถึงความทุกข์ระทมในการบำเพ็ญเพียร จึงขอแบ่งปันเรื่องน่าขบขันเรื่องหนึ่งให้ฟัง

เซี่ยจิ่งซานแห่งสกุลเซี่ย ได้รับการทำนายหยั่งรู้ความลับสวรรค์จากผู้อาวุโสสูงสุด ว่าไฝสีแดงกลางฝ่ามือคือรอยประทับจากชาติก่อน จิ่งซานจึงลำพองใจยิ่งนัก เที่ยวป่าวประกาศไปทั่วสารทิศว่าตนคือกระบี่เซียนยุคโบราณกลับชาติมาเกิด เป็นเหตุให้เจินจวินชางหั่วเกิดความสนใจ หมายจะแย่งชิงตัวเขาไปเป็นศิษย์

อวี๋ชิวฉือศิษย์ของเจินจวินชางหั่ว รับคำสั่งจากเจินจวิน บุกเดี่ยวขึ้นไปยังยอดเขาเทียนเจี้ยน อาศัยอาวุธทั้งสามสิบหกชิ้นในกล่องร้อยสมบัติ ประลองเดี่ยวกับศิษย์สายกระบี่ขั้นสร้างรากฐานถึงเจ็ดคนโดยไม่เพลี่ยงพล้ำแม้แต่น้อย ท่วงท่างดงามองอาจไร้ใดเปรียบ

จิ่งซานตกตะลึงจนตาค้าง ถูกมัดตัวพาจากไป บัดนี้ล่วงเลยมาห้าวันแล้วยังไม่เห็นวี่แววว่าจะกลับมา

เจี้ยนจวินกวงหานไม่ยอมจำนน สั่งให้ศิษย์เอกฟางอวี้สิงบุกขึ้นยอดเขาเทียนสยง ทว่ายังมิทันได้ออกเดินทาง ท่านเจ้าสำนักก็พิโรธหนักเสียก่อน

มีคำสั่งให้เจินจวินฝูอีกักขังเจินจวินทั้งสองท่านไว้ในค่ายกล หากไม่ร่วมแรงร่วมใจกัน ย่อมมิอาจก้าวพ้นออกมาได้

หนานจือเป็นคนพูดจาไม่เก่ง ถ้อยคำยากจะสื่อความในใจได้หมดสิ้น หากมีเวลาว่างได้พบหน้ากัน คงต้องนั่งสนทนาเปิดอกตลอดทั้งคืน

วสันตฤดูยังคงเหน็บหนาว ขอจงถนอมรักษาร่างกายให้ดี ขออวยพรให้น้องสาวมีความสุขกายสบายใจ ชะเง้อคอเฝ้ารอสาส์นตอบกลับ

หนานจือคารวะ】

＊

【เรียน ศิษย์พี่หญิงหนานจือ :

ได้รับจดหมายแล้วเจ้าค่ะ ข้าอ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบด้วยความเบิกบานใจยิ่งนัก

เซี่ยจิ่งซานมีรากวิญญาณอัคคีเดี่ยว การกราบเข้าเป็นศิษย์ในสำนักของเจินจวินชางหั่วก็นับว่าเหมาะสมดี ยามนี้ข้ายังคงสงสัยอยู่ว่า เจี้ยนจวินกวงหานมีรากวิญญาณคู่ทองเหมันต์ ไฉนจึงคิดจะรับศิษย์ที่มีรากวิญญาณอัคคีเช่นเขา

ทว่าน่าเสียดายที่เจินจวินชางหั่วฝึกปรืออิทธิฤทธิ์เพลิงกาฬ มิได้เป็นผู้ฝึกกระบี่ เซี่ยจิ่งซานย่อมไม่มีทางยอมกราบเป็นอาจารย์แน่นอน

อาจารย์อาอวี๋ชิวฉือ ข้าเคยพบหน้ามาแล้วครั้งหนึ่ง นางสง่างามองอาจยิ่งนัก เคยติดตามกู่เฉวียนเจินเหรินไปสังหารผีแล้งฮั่นป๋า ทำให้ผู้คนเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง

บัดนี้นางบุกเดี่ยวประลองกับผู้ฝึกกระบี่ถึงเจ็ดคน ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นคงจะน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก น่าเจ็บใจที่ข้าไม่มีโอกาสได้อยู่ในเหตุการณ์เพื่อร่วมชม

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ข้ายิ่งต้องมุ่งมั่นพากเพียร พยายามสอบเข้าสู่ฝ่ายในให้ได้โดยเร็ว เพื่อจะได้อยู่ร่วมกับศิษย์พี่หญิง

ศิษย์พี่หญิงโปรดอย่าได้ตำหนิที่ข้าพร่ำเพ้อ ด้วยความทุกข์ระทมในใจไร้ที่ระบาย จึงทำได้เพียงบอกเล่าให้ศิษย์พี่หญิงฟังเท่านั้น

เมื่อวันก่อนข้าเพิ่งล่วงรู้ว่า วิธีการต่ออายุขัยของท่านปู่ แท้จริงแล้วคือการใช้หนอนกู่ต่อชีวิต ทุกวันในยามอู่ต้องทนรับความทรมานดั่งเพลิงผลาญดวงใจ ซ้ำยังต้องกรีดเลือดตนเองเพื่อหล่อเลี้ยงบุปผา

ข้าปวดใจจนสุดจะทน ทว่ามิอาจช่วยแบ่งเบาภาระของท่านปู่ได้เลย ทำได้เพียงฝึกฝนอย่างหนักหน่วงทั้งวันทั้งคืน เพื่อสอบเป็นผู้เชี่ยวชาญการทำนาวิญญาณให้ได้เร็วที่สุด

กาลก่อนร่อนเร่พเนจรไปทั่วสารทิศ พบเห็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน เดิมทีคิดว่าเมื่อก้าวเข้าสู่ประตูเซียนเพื่อแสวงหาความเป็นอมตะแล้ว ก็จะไม่ต้องเผชิญกับความทุกข์ทรมานจากการสูญเสียคนในครอบครัวอีกต่อไป

ทว่าสวรรค์กลับไม่เป็นใจ

หลายวันมานี้ในใจมีแต่ความตัดพ้อ ตัดพ้อว่าวิถีแห่งสวรรค์ช่างอยุติธรรม คนชั่วอายุยืนยาว คนดีกลับอายุสั้น

พร่ำบ่นไปมากมาย หวังว่าศิษย์พี่หญิงจะไม่ถือสา

เฝ้ารอคอยจดหมายตอบกลับ

เยวี่ยไป๋คารวะ】

【น้องเยวี่ยไป๋ เปิดอ่าน :

วสันตวาตะละลายธารน้ำแข็ง ตะวันทอแสงอบอุ่นละมุนตา

เรื่องราวแห่งการบำเพ็ญเพียร อย่าได้ฝืนใจบีบคั้นตนเองจนเกินไป มีผ่อนมีหนักตึงหย่อนอย่างเหมาะสม จึงจะรุดหน้าได้อย่างรวดเร็ว

หากในใจมีความกลัดกลุ้มอันใด สามารถระบายกับพี่ได้เสมอ เสียแต่ว่าภารกิจการเรียนรัดตัว จึงมิอาจอยู่เคียงข้างน้องสาวได้ ขอจงถนอมรักษากายใจให้ดี

วันนี้มีเรื่องน่ายินดี อยากแบ่งปันให้น้องสาวได้รับรู้ และต้องขอบใจน้องสาวเป็นอย่างยิ่ง

ในวันนั้นที่ร่วมมือกันต่อกรกับโคมผี เจ้าใช้เคล็ดพฤกษาช่วยเปลี่ยนม่านน้ำให้กลายเป็นน้ำแข็ง ทำให้ใจพี่เกิดความรู้แจ้ง หลังผ่านการบำเพ็ญเพียรและคำนวณสืบค้นมาหลายวัน ในที่สุดพี่ก็บรรลุเคล็ดวิชาแปรวารีเป็นเหมันต์ได้สำเร็จ

พี่ระลึกได้ว่าเจ้าเคยเอ่ยถึง ว่าไม่รู้วิธีการโคจรใช้ปราณวิญญาณธาตุเหมันต์ พี่มีข้อคิดและความเข้าใจอยู่บ้าง หวังว่าเจ้าจะไม่หวงแหนคำชี้แนะ

ถ้อยคำมิอาจพรรณนาได้หมดสิ้น รอคอยสาส์นตอบกลับเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้

หนานจือคารวะ】

＊

【เรียน ศิษย์พี่หญิงหนานจือ :

ข้อคิดและความรู้ของศิษย์พี่หญิง ทำให้ข้าตาสว่างแจ้งในบัดดล มิบังอาจให้คำชี้แนะ มีเพียงความซาบซึ้งใจที่ศิษย์พี่หญิงเมตตาแบ่งปัน และข้าก็ขอแบ่งปันสิ่งที่ตนเองตระหนักรู้แก่ศิษย์พี่หญิงเช่นกัน

ข้าใช้เคล็ดพฤกษาแปรเปลี่ยนเป็นปราณวิญญาณเหมันต์ ทว่าข้าไร้ซึ่งรากวิญญาณเหมันต์ ปราณวิญญาณจึงไม่มีที่กักเก็บและสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว

การที่ศิษย์พี่หญิงรวมเมล็ดพันธุ์เหมันต์ไว้ในตันเถียน วิธีนี้ไม่เหมาะกับรากวิญญาณห้าธาตุของข้า

ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงอ้อนวอนขอให้ท่านปู่ช่วยแลกอาคมศรน้ำแข็งมาให้หนึ่งบท ในชั่วพริบตาที่ร่ายเคล็ดพฤกษาเสร็จสิ้น มุทราก็แปรเปลี่ยนเป็นมุทราของอาคมศรน้ำแข็งเพื่อผลาญใช้ปราณวิญญาณเหมันต์ทันที หลังทดลองอยู่หลายครา ในที่สุดก็ทำได้สำเร็จ ซ้ำยังเกิดความคิดอันบรรเจิดขึ้นมา

ลองคิดดูเถิดว่ายามประลองอาคม หากอีกฝ่ายเห็นข้าร่ายเคล็ดพฤกษา แต่สุดท้ายกลับถูกศรน้ำแข็งพุ่งซัดเข้าใส่หน้า เขาจะมีความรู้สึกเช่นไร?

วิธีนี้อาจนำไปปรับใช้กับวิชาอาคมอื่นๆ ได้ เช่น ร่ายเคล็ดสะเทือนปฐพีแล้วต่อด้วยเคล็ดประกายแหลมคม เพียงแค่คาดคะเนจุดตกของอีกฝ่ายยามกระโดดหลบพื้นดินแยก ย่อมแทงทะลวงได้อย่างแม่นยำทุกครา

จริงบ้างเท็จบ้าง พลิกแพลงยากจะหยั่งถึง ย่อมต้องน่าสนุกเป็นแน่

ปัญหาเพียงหนึ่งเดียวคือการผสานสองวิชาอาคมเข้าด้วยกัน การวาดมุทราต้องใช้เวลานานเกินไป จำเป็นต้องฝึกฝนอย่างต่อเนื่องยาวนานเพื่อเพิ่มความเร็ว

หรือว่าจะมีวิธีตัดทอนให้กระชับลงได้?

แต่น่าเสียดายที่ผู้อาวุโสหลีปิดด่านกักตน จึงไม่มีที่ให้ขอคำชี้แนะ

วันนี้อารมณ์ดียิ่ง ด่านตบะเริ่มคลายตัว ในที่สุดก็ก้าวเข้าสู่ขั้นฝึกปราณขั้นสี่แล้วเจ้าค่ะ

ท่านปู่บอกให้ข้าขอบคุณศิษย์พี่หญิงลู่ที่ช่วยชี้แนะปลอบประโลม ข้าจึงเพิ่งตระหนักรู้ในภายหลังว่าศิษย์พี่หญิงมีเจตนาดีที่ดึงความสนใจของข้าไปสู่เรื่องอื่น เยวี่ยไป๋ขอกราบขอบพระคุณ

วันนี้เป็นวันลี่ชุน วสันต์เริ่มต้น ไร้วาสนาได้พบหน้าศิษย์พี่หญิง ในวันข้างหน้าข้าจะลงมือทำขนมชุนปิ่งมามอบให้ด้วยตนเองแน่นอน

ขอบคุณศิษย์พี่หญิงอีกครั้ง เฝ้ารอสาส์นตอบกลับ

เยวี่ยไป๋คารวะ】

＊

【เรียน ศิษย์พี่หญิงหนานจือ เปิดอ่าน :

สาส์นฉบับก่อนส่งออกไปร่วมเดือนแล้ว ไม่เห็นศิษย์พี่หญิงตอบกลับ ในใจจึงรู้สึกเป็นกังวลยิ่งนัก

ท่านปู่ล้มป่วยไม่สะดวกจะออกไปข้างนอก ส่วนตัวข้าเป็นเพียงศิษย์รับใช้ตัวเล็กๆ ไม่อาจย่างกรายเข้าสู่เขตแดนของฝ่ายในได้ หากศิษย์พี่หญิงเห็นจดหมายแล้ว ขอความกรุณารีบตอบกลับโดยเร็ว เพื่อให้ข้าสบายใจด้วยเถิด

วันนี้ออกไปข้างนอก มีทั้งเรื่องน่ายินดีและเรื่องน่าสลดใจ

เรื่องน่ายินดีคือ หงเทาผู้ดูแลหอกิจการภายในที่มีบุญคุณต่อข้า สามารถสร้างรากฐานได้สำเร็จแล้ว ข้านำเรื่องนี้ไปบอกท่านปู่ ท่านปู่ตื้นตันใจยิ่งนัก คิดว่าหากแก้ปัญหาเรื่องอายุขัยได้ การสร้างรากฐานในคราวหน้าย่อมต้องสำเร็จแน่นอน

ส่วนเรื่องน่าสลดใจคือ วันนี้ข้าเห็นศิษย์รับใช้สองคนมีเรื่องวิวาทกับศิษย์ฝ่ายนอกคนหนึ่ง ศิษย์ฝ่ายนอกอาศัยอานุภาพอันดุดันของอาวุธเวท ทุบตีศิษย์รับใช้ทั้งสองจนตายไปหนึ่งและบาดเจ็บสาหัสอีกหนึ่ง

พรสวรรค์ฝีมือไม่ถึงขั้น การต่อสู้จนล้มตายบาดเจ็บข้ามิได้ใส่ใจนัก ทว่าสิ่งที่ทำให้ข้ากลัดกลุ้มอัดอั้นตันใจ คือคำตัดสินของหอวินัย

ศิษย์ฝ่ายนอกผู้นั้นถูกลงโทษเพียงให้นั่งหันหน้าเข้าฝาสำนึกตนเป็นเวลาครึ่งปี ทว่าศิษย์รับใช้ที่บาดเจ็บสาหัสกลับถูกขับไล่ออกจากสำนักโดยตรง เขาได้สร้างครอบครัวในสำนักแล้ว มีทั้งภรรยาและบุตร จึงถูกขับไล่ออกไปพร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว

ข้าไม่รู้ว่าการวิวาทมีต้นสายปลายเหตุมาจากสิ่งใด อาจเป็นศิษย์รับใช้ทั้งสองที่มีความผิด หรืออาจเป็นศิษย์ฝ่ายนอกผู้นั้นที่บีบคั้นรังแก

ทว่าทุกคนกลับตัดสินเรื่องราวด้วยรากวิญญาณเท่านั้น กล่าวว่าศิษย์ฝ่ายนอกผู้นั้นมีรากวิญญาณสามธาตุ สำนักย่อมต้องเก็บรักษาไว้ ส่วนครอบครัวศิษย์รับใช้ล้วนเป็นรากวิญญาณห้าธาตุ ไร้อนาคต สมควรถูกขับไล่แล้ว

เดิมทีข้าคิดว่า มีเพียงในแดนมนุษย์เท่านั้นที่แบ่งแยกคนออกเป็นชนชั้นสูงต่ำ เชื้อพระวงศ์ขุนนางทำผิด ไม่รับโทษเท่ากับสามัญชน

ไม่นึกเลยว่า ภายในประตูเซียนก็ยังมีการแบ่งแยกสูงต่ำ มีความลำเอียงและอยุติธรรมเช่นเดียวกัน

แล้วแดนเซียนเล่า?

หลังจากพากเพียรจนทะยานขึ้นสู่แดนเซียนได้แล้ว จะยังคงเป็นเช่นนี้อยู่อีกหรือไม่?

หากเป็นเช่นนั้นจริง การบำเพ็ญเซียนและทะยานสู่วิถีเซียน มีไว้เพื่อสิ่งใดกันแน่?

มีไว้เพื่อปีนป่ายขึ้นสู่ที่สูง แล้วหันกลับมาย่ำยีเหยียบย่ำผู้ที่อยู่ต่ำกว่าอย่างนั้นหรือ?

ข้าไม่ปรารถนาที่จะเป็นคนเช่นนั้นเด็ดขาด!

แม้จะอัดอั้นตันใจ ทว่าก็ทำให้ข้าเข้าใจกระจ่างแจ้งว่าเหตุใดท่านปู่จึงไม่ยอมมีเรื่องวิวาทกับเจี่ยเว่ย เดิมทีข้าคิดว่าท่านปู่อ่อนแอขี้ขลาด แต่แท้จริงแล้วท่านทำไปทั้งหมดก็เพื่อปกป้องข้า

กลัวว่าหากท่านมีเรื่องขึ้นมา ข้าจะพลอยถูกร่างแหไปด้วย

ระบายความทุกข์ไปมากมาย หวังว่าศิษย์พี่หญิงจะให้อภัย ต้องรีบตอบจดหมายโดยเร็วเพื่อให้ข้าสบายใจนะเจ้าคะ

เยวี่ยไป๋คารวะ】

＊

【น้องเยวี่ยไป๋ เปิดอ่านด้วยใจจริง :

มิอาจตอบสาส์นได้ทันท่วงที รู้สึกละอายใจยิ่งนัก

กายวิญญาณแปรปรวน ธาตุไฟเข้าแทรก เคราะห์ดีที่ท่านผู้อาวุโสสูงสุดยื่นมือเข้าช่วยชีวิต จึงรอดพ้นวิกฤตมาได้

ตักเตือนให้เจ้าบำเพ็ญเพียรอย่างผ่อนปรน แต่ตัวพี่กลับโลภมากมุ่งหวังความสำเร็จเร็วเกินไป หมายจะแปรสภาพกายวิญญาณ เกือบจะตัดขาดเส้นทางเซียนของตนเองเสียแล้ว

ยามนี้ในวารีเจือปนเหมันต์ กายวิญญาณไม่บริสุทธิ์ ท่านผู้อาวุโสสูงสุดโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ทว่าตัวพี่กลับเบิกบานใจยิ่งนัก

เรื่องนี้แพร่สะพัดกลับไปยังตระกูลลู่ ท่านผู้นำตระกูลพิโรธหนัก มีคำสั่งให้พี่เดินทางกลับตระกูล

เกรงว่าจะต้องล่าช้าไปหลายเดือน จึงขอเขียนสาส์นมาอำลาล่วงหน้า

หากทุกอย่างราบรื่น การหมั้นหมายย่อมสามารถยกเลิกได้ และพี่ก็จะเป็นอิสระ

เรื่องราวที่เจ้าเอ่ยถึง พี่เองก็ยากจะหยั่งถึงกระจ่างแจ้ง เคยมีข้อข้องใจนี้มาตั้งแต่ยามอยู่ในตระกูลแล้ว

พี่เองก็ไม่ปรารถนาที่จะเป็นพวกอาศัยอำนาจบาตรใหญ่รังแกผู้อ่อนแอ หรืออาศัยบารมีตระกูลไปกดขี่ข่มเหงผู้อื่น

ไม่ปรารถนาให้ความผิดของพี่ ต้องมีน้องสาวต่างมารดามารับโทษแทน ไม่ปรารถนาให้เพราะความช่วยเหลือของพี่ กลับทำให้ครอบครัวบ่าวเฒ่าต้องถูกปองร้าย ความไม่ปรารถนาสารพัด ทว่ากลับไร้กำลังจะขัดขืน ใจพี่เจ็บปวดเหลือเกิน

รอพี่กลับมา จะตั้งเตาไฟต้มชา นั่งสนทนาเคียงเข่าเปิดอกคุยกัน

อีกเรื่องหนึ่ง จิ่งซานส่งข่าวมาว่า ได้เม็ดยาต่ออายุขัยมาแล้ว พรุ่งนี้ยามเซิน พบกันที่ปากทางเข้าหุบเขาฮวาซี ห้ามลืมเด็ดขาด!

อักษรสั้นความหมายลึกซึ้ง ขอให้น้องสาวจงถนอมตัว

หนานจือคารวะ】