ตอนที่ 15 — 015

บทที่ 15 ความในใจที่มิอาจปิดบัง

หลังจากลังเลอยู่หลายครั้ง ในที่สุดนางก็เอ่ยเรียกเสียงเบาว่า “ท่านพี่ ท่านไม่ขึ้นมาพักผ่อนหรือ?”

เสียงของหญิงสาวดังออกมาจากใต้ผ้าห่ม เซี่ยเจี้ยวซึ่งนั่งอยู่ริมเตียงยังคงมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

ไม่ได้ยิน

ไม่ได้ยินอะไรเลยแม้แต่น้อย

เขาทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืนอย่างละเอียด ก่อนยกเท้าขึ้นเตียง ห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้วปล่อยม่านเตียงลงปิด

ชั่วพริบตา พื้นที่เล็กๆ ภายในม่านเตียงก็เงียบสงัดลงทันที แม้แต่แสงเทียนริบหรี่ก็ถูกกั้นไว้ด้านนอก

ภายในม่านผ้าโปร่งสีเขียวมืดสลัว ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย กลิ่นหอมละมุนจากกายหญิงสาวค่อยๆ อบอวลหนาแน่นขึ้นภายในม่านเตียง

กลิ่นนั้นสดชื่นสบายจมูก ทว่าเวลานี้กลับแฝงบรรยากาศชวนให้ใจสั่น

ในเวลาเดียวกัน เซี่ยเจี้ยวก็ได้ยินเสียงในใจของซ่งจิ่นอย่างชัดเจนอีกครั้ง

“ฮือๆ ท่านพี่ช่างว่าง่ายเหลือเกิน ข้าชอบท่านพี่มากจริงๆ...”

เสียงในใจของหญิงสาวชัดเจนทุกถ้อยคำ

เซี่ยเจี้ยวชะงักงันไปเล็กน้อย

เขามองม่านผ้าโปร่งสีเขียวที่ปิดมิดชิด แล้วมองซ่งจิ่นซึ่งอยู่ห่างจากตนเพียงครึ่งช่วงแขน

ภายในใจเขาเริ่มมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตน

ขอเพียงทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันภายในม่านเตียงนี้ เขาก็จะได้ยินเสียงในใจของซ่งจิ่น

เมื่อเห็นเซี่ยเจี้ยวขึ้นเตียง ซ่งจิ่นยังตื่นเต้นจนกำมุมผ้าห่มแน่น

ทว่าเซี่ยเจี้ยวกลับไม่มีการเคลื่อนไหวอื่น เขาดูเหมือนชะงักค้างอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร

ซ่งจิ่นรู้สึกสงสัยเล็กน้อย “ท่านพี่?”

เซี่ยเจี้ยวตอบเรียบๆ “พักผ่อนเถิด”

“อ้อ” ใบหน้าเล็กๆ ของซ่งจิ่นหงอยลงด้วยความผิดหวัง แต่ภายในม่านเตียงมืดสลัว อีกทั้งนางยังซ่อนใบหน้าไว้ใต้ผ้าห่ม เซี่ยเจี้ยวจึงมองไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย

นางปลอบใจตนเองอย่างเข้าอกเข้าใจอยู่ในใจ

“ไม่เป็นไรหรอก สามีคงยังไม่หายดี วันนี้ออกไปข้างนอกเดินไกลถึงเพียงนั้น จะต้องเหนื่อยมากแน่ๆ!”

ทันทีที่เสียงในใจของนางสิ้นสุดลง นางก็เห็นเซี่ยเจี้ยวหันขวับมามอง

ซ่งจิ่นสะดุ้งตกใจ “ท่านพี่ เป็นอะไรหรือ?”

เซี่ยเจี้ยวอัดอั้นอยู่เนิ่นนาน ท่าทางเหมือนอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ สุดท้ายได้เพียงถอนหายใจ “ไม่มีอะไร”

“อื้มๆ เช่นนั้นข้านอนก่อนนะ” วันนี้ซ่งจิ่นออกไปตั้งแผงขายของตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ทั้งยังเดินเป็นเพื่อนเซี่ยเจี้ยวตลอดทั้งวัน ย่อมเหนื่อยล้าเป็นธรรมดา

ผ้าห่มอบอุ่นสบาย ซ่งจิ่นจึงเริ่มง่วงงุน

แต่เซี่ยเจี้ยวกลับไม่มีความง่วงแม้แต่น้อย

เขาหันหน้าไปมองซ่งจิ่นที่นอนหลับอย่างสงบอยู่ข้างกาย โดยไม่มีท่าทีระแวดระวังแม้แต่นิดเดียว

เมื่อครู่เขาเกือบจะอธิบายออกไปแล้วว่า ไม่ใช่เพราะร่างกายไม่แข็งแรง แต่เป็นเพราะเขามีความคิดอื่นอยู่

เพียงแต่...

หลังจากแน่ใจแล้วว่าตนสามารถได้ยินเสียงในใจของซ่งจิ่น ประโยคที่วนเวียนอยู่ในความคิดของเขานับครั้งไม่ถ้วนอย่าง “ชอบท่านพี่ที่สุดเลย” ก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

เขารู้ว่าซ่งจิ่นไม่ได้รังเกียจตน

เพียงแต่ตอนแรกเขาบาดเจ็บไปทั้งตัว ซ่งจิ่นก็ยังยอมตกลงแต่งงานกับเขา เขาจึงคิดว่านางทำไปเพียงเพราะเป็นความปรารถนาสุดท้ายของพี่ชายนาง

ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางดูแลเขาอย่างเอาใจใส่เสมอ แม้เงินทองในบ้านจะมีไม่มาก ก็ยังพยายามซื้อยาสมุนไพรและอาหารดีๆ ให้เขา

เขานอนอยู่บนเตียง ไม่สามารถหาเงินได้ แต่นางกลับไม่เคยบ่นแม้แต่คำเดียว

นางมีนิสัยดี เวลาอยู่ต่อหน้าเขามักยิ้มอย่างเขินอาย ลักยิ้มบนแก้มช่างหวานละมุน

เดิมทีเขาคิดว่าซ่งจิ่นเพียงปฏิบัติดีต่อคนที่เป็น “สามี” ของนางเท่านั้น

อย่างไรเสีย ซ่งจิ่นยังมีประสบการณ์ชีวิตน้อย แม้รู้ว่าเขาอายุมากกว่านางหลายปี แต่นางก็ไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่จำใจใช้ชีวิตร่วมกันไป

คิดไม่ถึงเลยว่านางจะชอบเขาจริงๆ

ความในใจของหญิงสาวไม่มีคำโกหกเจือปนแม้แต่น้อย

นางไม่รู้ว่าเซี่ยเจี้ยวเป็นใคร ความรู้สึกของนางปราศจากการประเมินฐานะตระกูล และไม่มีจุดประสงค์แอบแฝงเพื่อแสวงหาผลประโยชน์

ความชอบของนางบริสุทธิ์เกินไป

ถึงขั้นทำได้เพียงเก็บซ่อนไว้ในหัวใจ เป็นความหวั่นไหวที่นางไม่กล้าเอ่ยออกมา

แล้วตัวเขาเล่า?

เซี่ยเจี้ยวมองหญิงสาวที่หลับสนิทอยู่ข้างกาย แววตาของเขาหม่นลึกลงเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่าอีกไม่นานตนก็จะกลับเมืองหลวงได้ เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะเปิดเผยฐานะที่แท้จริง แล้วหาชายหนุ่มที่เหมาะสมและเป็นคนที่นางชอบให้นางสักคน

แต่หากนางชอบเขาเล่า?

เซี่ยเจี้ยวหลับตาลงเล็กน้อย

เขาไม่แน่ใจ

เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ตอนที่ได้ยินเสียงของซ่งจิ่น คำว่า “ชอบ” นั้นกระแทกเข้ากลางหัวใจเขาอย่างจัง

เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ทว่าทั้งตระกูลเซี่ยและเมืองหลวงล้วนซับซ้อนเกินไป สาวน้อยผู้นี้บริสุทธิ์ไร้เดียงสาเกินกว่าจะเหมาะสมกับที่นั่น

หลังจากขึ้นเป็นผู้นำตระกูลเซี่ย เซี่ยเจี้ยวก็ตระหนักอย่างชัดเจนว่า สิ่งที่เขาต้องการคือฮูหยินที่ประพฤติตนอยู่ในกรอบ มีฐานะตระกูลคู่ควรกัน และสามารถช่วยเขาจัดการกิจการภายในตระกูลได้

กระทั่งไม่เกี่ยวข้องด้วยซ้ำว่าเขาจะชอบนางหรือไม่

แต่บังเอิญเหลือเกินที่เขากลับมา “แต่งงาน” อยู่ที่นี่

ฮูหยินของเขานอนอยู่ข้างกายอย่างแท้จริง โดยไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าในใจของเขากำลังสับสนซับซ้อนเพียงใด

เซี่ยเจี้ยวลืมตาขึ้น มองซ่งจิ่นที่หลับสนิทแล้วท่ามกลางความมืดสลัว

ท่านอนของนางเรียบร้อย ไม่ค่อยขยับตัวไปมา คล้ายลูกแมวแสนรู้ อย่างมากก็เพียงขยับเข้าไปคลอเคลียคนข้างกายเล็กน้อย

ไม่มีใครไม่ชอบนางหรอก

เมื่อตื่นขึ้นมา ซ่งจิ่นก็เห็นว่าที่นอนข้างกายว่างเปล่า

เอ๊ะ?

ฟ้ายังเช้าถึงเพียงนี้ สามีไปไหนแล้ว?

ซ่งจิ่นลุกขึ้นจากเตียง เก็บผ้าห่มและเครื่องนอนอย่างคล่องแคล่ว ก่อนเปิดม่านเตียงออก ทันใดนั้นก็เห็นเซี่ยเจี้ยวนั่งอยู่ริมหน้าต่าง

ในมือของเขายังมีชาถ้วยหนึ่งที่เย็นชืดแล้ว

เมื่อได้ยินเสียง เซี่ยเจี้ยวก็หันหน้ามา สีหน้ายังคงเป็นปกติ

“ท่านพี่ตื่นเช้าถึงเพียงนี้เลยหรือ?” บนแก้มของซ่งจิ่นยังมีสีแดงระเรื่อจากการเพิ่งตื่นนอน

เซี่ยเจี้ยวเพียงเหลือบมองครั้งหนึ่ง ก่อนเบนสายตาหนีอย่างแนบเนียน “อืม”

ซ่งจิ่นมีนิสัยดี ไม่เคยหงุดหงิดหลังตื่นนอน

ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยเจี้ยวเป็นคนเย็นชาอยู่เสมอ ซ่งจิ่นจึงคุ้นเคยแล้ว

นิสัยของเขาเป็นเช่นนี้ แต่ใบหน้าและรูปร่างของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเสียหน่อย

ไม่มีอะไรทำให้มีความสุขไปกว่าการได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว!

“เช่นนั้นท่านพี่ก็นั่งพักตามสบายเถิด ข้าจะไปทำอาหารแล้วออกไปตั้งแผงขายของ!” ซ่งจิ่นดูคล้ายนกน้อยขยันขันแข็งที่ตื่นแต่เช้า

นางโผบินผ่านไปอย่างเบาหวิว เพื่อไล่ตามแสงอาทิตย์ยามเช้าที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า

ภายในใจของเซี่ยเจี้ยวยังคงซับซ้อนสับสน แต่มุมปากของเขากลับยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

ซ่งจิ่นออกไปตั้งแผงขายหมั่นโถวตามปกติ วันนี้ถึงกำหนดส่งขนมให้หอซิ่วชุ่ยอีกครั้งแล้ว

การซ่อมแซมแผงขายของทำให้นางเสียเงินไปไม่น้อย ช่วงนี้จึงต้องทำขนมให้มากขึ้นสักหน่อย อย่างไรเสียก็ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว

ร่างกายสามีไม่แข็งแรง นางยังวางแผนว่าจะจ้างคนมาช่วยฆ่าหมูสักตัว เพื่อเอาเนื้อมาบำรุงร่างกายให้สามี

เมื่อต้นไม้ใหญ่ล้ม ฝูงลิงก็แตกกระเจิง ตระกูลฝานถูกจัดการอย่างรวดเร็ว ผ่านไปไม่ถึงสองวัน แม้แต่นายท่านฝานก็ถูกจับเข้าคุก

เรื่องนี้กลายเป็นข่าวใหญ่ที่สุดในเมืองฉงโจวช่วงนี้ ตามถนนหนทางและตรอกซอกซอยต่างพากันพูดถึง ซ่งจิ่นได้ฟังแล้วก็รู้สึกโล่งอก

ในที่สุดก้อนหินใหญ่ที่ทับอยู่ในใจก็ถูกยกออกไปเสียที

เมฆดำที่ปกคลุมหัวใจสลายไป แม้แต่เรี่ยวแรงในการทำงานก็เพิ่มขึ้น!

ไม่นานนัก ซ่งจิ่นก็ทำขนมเสร็จสองกล่องใหญ่

วันนี้นางทำขนมเป็นรูปดอกโบตั๋น ไส้ด้านในเป็นถั่วบดรสหวาน

พอพ้นเที่ยงวัน นางก็หิ้วกล่องอาหารเดินไปทางหอซิ่วชุ่ย

แต่ตลอดทางกลับดูเหมือนจะมีท่านป้าหลายคนคอยมองนาง ทั้งยังกระซิบกระซาบกัน

แม้ซ่งจิ่นจะหันไปสบตา พวกนางก็ไม่ยอมหลบสายตา

นางสงสัยมาตลอดทาง กระทั่งมาถึงหอซิ่วชุ่ยจึงได้คำตอบในที่สุด

แม่นางจวี๋หลานนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ใช้นิ้วเรียวบางหยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ขนมสีแดงกุหลาบเข้มยิ่งขับให้มือของนางดูขาวเนียนขึ้น

นางมองสาวน้อยตรงหน้าด้วยความสนอกสนใจแล้วถามว่า “เสี่ยวจิ่นเอ๋อร์ ได้ยินว่าเมื่อวานเจ้าออกไปข้างนอกกับสามีหรือ?”

“อื้มๆ” ซ่งจิ่นพยักหน้าอย่างเขินอาย ก่อนนึกอะไรขึ้นได้ “พี่จวี๋หลานรู้ได้อย่างไร?”

“สามีของเจ้าโดดเด่นสะดุดตาถึงเพียงนั้น บรรดาท่านป้าทั่วเมืองต่างรู้กันหมดแล้ว ตอนนี้กำลังนัดกันไปปีนกำแพงบ้านเจ้าเพื่อแอบดูอยู่เชียว” จวี๋หลานยกมือปิดปากหัวเราะ “วันหลังพาสามีเจ้ามาที่นี่สิ พี่จะช่วยดูให้ว่าเป็นอย่างไร?”

ซ่งจิ่นรีบกล่าวว่า “ร่างกายสามีข้าไม่แข็งแรง ช่วงนี้คงไม่ออกจากบ้านแล้ว”

“สาวน้อยคนนี้นี่! หวงแหนถึงเพียงนี้ กลัวว่าพี่จะหมายปองบุรุษของเจ้าหรืออย่างไร?” จวี๋หลานไม่ได้โกรธ เพียงหัวเราะแล้วหยอกเย้าประโยคหนึ่ง ก่อนใช้ริมฝีปากแดงสดกัดขนมเบาๆ “เจ้ากับสามีเข้าหอกันแล้วหรือยัง?”

ซ่งจิ่นย่อมรู้ว่าจวี๋หลานหมายถึงเรื่องอะไร

ใบหน้าของนางแดงขึ้น แต่ก็ยังส่ายหน้า “ยังเลย”

“หืม? ยังอีกหรือ?” จวี๋หลานประหลาดใจเล็กน้อย “ถึงแม้ได้ยินว่าสามีของเจ้าหน้าตาดีไม่น้อย แต่เสี่ยวจิ่นเอ๋อร์ของเราน่ารักน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ เขากลับอดทนไหวหรือ?”

จวี๋หลานลดเสียงลง “หรือว่าเขาจะทำเรื่องอย่างว่าไม่ได้?”

ซ่งจิ่นไม่อาจตอบได้

นางเองก็ไม่รู้เช่นกัน

อย่างไรเสีย เซี่ยเจี้ยวก็เหมือนพระภิกษุผู้ถือพรต ดวงตาของเขายิ่งใสกระจ่าง ราวกับไม่มีความปรารถนาทางโลกอยู่เลยแม้แต่น้อย

“สาวน้อยอย่างเจ้าควรรีบทำความเข้าใจให้ชัดเจน หากเขาเป็นเพียงหมอนปักลายที่งดงามแต่ใช้การไม่ได้ เจ้าก็ควรคิดเสียแต่เนิ่นๆ ว่าในภายหน้าจะทำอย่างไร” จวี๋หลานกำชับอย่างจริงจัง “อย่ามัวแต่โง่งมมองเพียงใบหน้าหล่อเหลา จนสุดท้ายทำให้ชีวิตตัวเองเสียเวลาไปโดยไม่รู้ตัว”

ซ่งจิ่นขานรับ “อื้มๆ” สองครั้ง “ข้ารู้ว่าพี่จวี๋หลานเป็นห่วงข้า พี่จวี๋หลานกินขนมอีกหน่อยเถิด ข้าใส่ดอกกระเจี๊ยบแดงลงไปด้วย ช่วยบำรุงความงามได้ดีนัก”

จวี๋หลานหัวเราะอย่างมีความสุข “สาวน้อยอย่างเจ้านี่รู้ใจพี่เสียจริง!”

ซ่งจิ่นกวาดตามองการจัดวางสิ่งของรอบห้อง ซึ่งเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

เดิมทีห้องนี้เป็นของพี่ชิงหง หลังจากนางแต่งงานออกไป จวี๋หลานจึงย้ายเข้ามาอยู่

จู่ๆ ซ่งจิ่นก็นึกถึงชิงหงในคืนนั้นขึ้นมา จึงอดถามไม่ได้ว่า “พี่จวี๋หลาน ช่วงนี้พี่ชิงหงเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ไม่รู้เหมือนกัน” น้ำเสียงของจวี๋หลานค่อยๆ เบาลง “ไม่ได้ข่าวคราวของนางมานานมากแล้ว”

จากนั้นนางก็ปลอบซ่งจิ่น “สาวน้อย อย่ากังวลเหลวไหลไปเลย ไม่แน่ว่าตอนนี้นางอาจกำลังสวมทองประดับเงิน กินดีอยู่ดีอย่างสุขสบายก็ได้!”

“อื้มๆ” แต่ใบหน้าเล็กๆ ของซ่งจิ่นก็ยังไม่คลายความกังวล “หวังว่าพี่ชิงหงจะได้มีชีวิตที่ดี”

“เจ้าหนอ!” จวี๋หลานยื่นนิ้วแตะหน้าผากซ่งจิ่นเบาๆ “เจ้าเป็นห่วงเรื่องของตัวเองก่อนเถิด”

“ได้” ซ่งจิ่นตอบรับอย่างว่าง่าย นางมองแสงตะวันด้านนอกแวบหนึ่ง “พี่จวี๋หลาน ข้าต้องไปร้านขายยาสักหน่อย ขอตัวก่อนนะ”

ยาของสามีใกล้หมดแล้ว นางต้องไปซื้อมาเพิ่มอีกสักหน่อย

แล้วก็ยังมีอีกเรื่อง...

นางอยากลองถามดูว่าร่างกายของสามียังไม่หายดีจริงๆ ใช่หรือไม่

ร้านขายยาฉืออันถังอยู่ไม่ไกลจากตรอกชุนหลิว ซ่งจิ่นเดินผ่านเส้นทางนี้มาตั้งแต่เล็ก จึงคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ทันทีที่นางเดินเข้าร้านขายยา ศิษย์ฝึกหัดตัวน้อยที่กำลังบดยาอยู่ตรงประตูก็ลุกขึ้นยืน ยิ้มให้ซ่งจิ่นด้วยใบหน้าเขินอาย

“พี่เสี่ยวจิ่น มาแล้วหรือ?”