ตอนที่ 7 — บทที่ 13

เล่อกั๋วเฉียงยังไม่ทันตั้งตัว เนื้อปลาก็หายไปแล้ว ได้แต่ยอมรับชะตากรรม

ยังไม่หมดแค่นั้น เล่อกั๋วหรงยังแย่งผักมาให้ภรรยาและลูกอีกด้วย ย่าเล่อถลึงตาใส่ลูกชายคนเล็กอย่างแรง รู้จักแต่แย่งของกินคนอื่น

เล่อกั๋วหรงก็จ้องกลับอย่างไม่ยอมแพ้ จะทะเลาะก็ทะเลาะ จะโวยวายก็โวยวาย ใครจะกลัวกัน ทำเอาย่าเล่อโมโหจนหันหน้าหนี ไม่อยากสนใจเขาอีก

ลูกชายคนนี้มันหน้าด้านเสียจริง

ทุกคนกินกันอย่างรวดเร็ว ไม่นานอาหารก็หมดเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่นิดเดียว

เล่ออี้กินช้าที่สุด เธอเคี้ยวช้าๆ อย่างละเมียดละไม มันฝรั่งนุ่มหนึบ เนื้อปลาสดหวาน ผักกาดฮ่องเต้อ่อนซึมซับน้ำแกงจนเต็มไปด้วยรสชาติ อร่อยมาก

แผ่นแป้งข้าวโพดที่จุ่มน้ำแกงแล้วกรอบนอกหอมเค็ม กินเพลินเป็นที่สุด

ย่าเล่อเห็นเธอแล้วขัดหูขัดตา แม้แต่กินข้าวยังทำตัวสำอางเหมือนคุณหนูตระกูลใหญ่ในสังคมเก่า จะแสดงให้ใครดู?

“เอาแต่ทำเป็นดัดจริต คิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูในเมืองหรือไง”

เล่ออี้ไม่แม้แต่จะเงยหน้า เธอขี้เกียจเสียเวลาพูดด้วย เพราะเมื่อใครสักคนไม่ชอบเรา ไม่ว่าจะทำอะไรก็ผิดไปหมด

แต่เล่อกั๋วหรงทนฟังคำพูดแบบนี้ไม่ได้ “แม่ พูดประชดประชันอะไรนักหนา? ไม่แปลกหรอกที่คนอื่นเรียกแม่ว่ายายจอมประชด ผมออกไปข้างนอกทีไร อายเขาทุกที”

ทุกคนในบ้าน “...”

ครอบครัวที่สามเริ่มสร้างเรื่องในรูปแบบใหม่อีกแล้ว!

ย่าเล่อ “...ยายจอมประชด?!”

อำนาจในฐานะผู้นำครอบครัวของเธอถูกท้าทาย ความโกรธจึงปะทุขึ้นทันที

“ไอ้ลูกอกตัญญู! นอกจากแกแล้ว ใครจะเรียกฉันแบบนั้น? ฉันเป็นแม่แท้ๆ ของแกนะ!”

“ดูเหมือนแม่จะยังไม่รู้ตัว” เล่อกั๋วหรงส่ายหน้าเบาๆ สีหน้าราวกับรู้สึกเสียดาย “เสี่ยวอี้ของบ้านผมเป็นอัจฉริยะตัวน้อยที่หาได้ยากในรอบร้อยปี แม่อย่าทำให้เธอเสียคนเลย”

ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเขา

อัจฉริยะตัวน้อยอะไรกัน ชัดๆ ว่าก็เป็นแค่เด็กซื่อๆ ธรรมดาคนหนึ่ง

มีเพียงเล่อเสี่ยวปิงที่นั่งอยู่ข้างๆ พยักหน้าแรงๆ ปากยังยัดแผ่นแป้งข้าวโพดจนเต็ม กินอย่างเอร็ดอร่อย

อาหารฝีมือสะใภ้สามอร่อยจริงๆ ถ้าได้ทำทุกมื้อก็คงดี

ย่าเล่อหัวเราะเยาะ “หึ ก็แค่เด็กโง่ๆ แบบนั้นน่ะเหรอ? ก็เด็กที่เอะอะก็ทุบหม้อนั่นน่ะเหรอ?”

ตั้งแต่เกิดเรื่องทุบหม้อ เธอก็ขึ้นบัญชีดำเล่ออี้ไปแล้ว ไม่คิดจะมองว่าเป็นหลานสาวแท้ๆ อีก

หลานของเธอมีตั้งมากมาย จะมีเพิ่มอีกคนหรือน้อยลงอีกคนก็ไม่ต่างกัน เธอไม่สนใจหรอก

ยิ่งเธอทำแบบนี้ เล่อกั๋วหรงก็ยิ่งโมโห ยิ่งรู้สึกสงสารลูกสาวของตัวเอง

“ใช่สิ ลูกสาวของผมฉลาดมาก คนที่มองไม่เห็นข้อดีของเธอก็มีแต่คนตาบอดเท่านั้น อ้อ ผมขอประกาศตรงนี้เลยนะว่า เสี่ยวอี้ของบ้านผมเข้าเรียนอย่างเป็นทางการแล้ว...”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของทุกคนในบ้านก็เปลี่ยนไป บรรยากาศพลันตึงเครียด ราวกับพายุใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำ

สะใภ้รองของตระกูลเล่อเป็นคนแรกที่ลุกพรวดขึ้น “อะไรนะ? เมื่อกี้ว่าอะไรนะ? แม่ให้เงินครอบครัวที่สามเหรอ? แล้วเสี่ยวเถาของบ้านฉันล่ะ? ก็เป็นหลานสาวเหมือนกัน ทำไมถึงให้แค่เล่ออี้ไปเรียน?”

ความจริงแล้วเธอไม่ได้สนใจว่าลูกสาวจะได้เรียนหรือไม่ แต่ในเมื่อครอบครัวที่สามได้ ครอบครัวที่สองก็ควรได้เหมือนกันสิ

เล่อเสี่ยวเถาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง เธอเองก็อยากไปเรียนเหมือนกัน

“หุบปาก” ย่าเล่อเดิมก็โกรธอยู่แล้ว พอถูกซ้ำเติมก็ยิ่งเดือดดาล “เล่อกั๋วหรง แกอธิบายมาให้ชัด”

กล้าข้ามหัวเธอไปโรงเรียนโดยตรง นี่คิดจะก่อกบฏหรือไง

เล่อกั๋วหรงไม่เพียงไม่กลัว แต่ยังเชิดอกอย่างภาคภูมิใจ “เล่ออี้เข้าเรียนที่โรงเรียนประถมหงซิงแล้ว”

“แกเอาเงินมาจากไหน?” พอถามออกไป ย่าเล่อก็คิดได้ทันที คงไปยืมมาแน่ๆ เพราะเธอไม่เคยเปิดโอกาสให้คนในบ้านเก็บเงินไว้เอง “ไปลาออกเดี๋ยวนี้ เอาเงินคืนมา เดี๋ยวนี้เลย”

ถ้ายืมเงินมา สุดท้ายก็ไม่พ้นให้เธอเป็นคนใช้หนี้

เล่อกั๋วหรงปฏิเสธทันที “ไม่ ไม่มีทาง”

เล่อกั๋วเฉียงขมวดคิ้ว วางท่าเป็นหัวหน้าหน่วยผลิต “กั๋วหรง เชื่อฟังหน่อย อย่าทำให้แม่โกรธ”

พี่สะใภ้ใหญ่ก็ไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ทรัพย์สินของครอบครัวล้วนต้องเป็นของลูกๆ เธอ คนอื่นอย่าหวังจะได้แม้แต่ส่วนเดียว

“น้องสาม คนเราอย่าเห็นแก่ตัวนักเลย จะคิดถึงแต่ตัวเองไม่ได้ ฐานะของครอบครัวเราก็ลำบากขนาดนี้ นายจะให้พวกเราต้องเป็นหนี้หรือ?”

เล่อกั๋วหรงคร้านจะสนใจพี่ชายกับพี่สะใภ้ เขาว่ากันว่าพี่ชายเปรียบเหมือนพ่อ พี่สะใภ้เปรียบเหมือนแม่ แต่สามีภรรยาคู่นี้ต่างหากที่เห็นแก่ตัวที่สุด พวกเขาเอาแต่หลบอยู่หลังย่าเล่อ ปล่อยให้เธอออกหน้า ส่วนตัวเองก็รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์

ลูกทั้งสามของพวกเขาเรียนหนังสือกันหมด แถมเรียนมาหลายปีแล้ว ทำไมถึงไม่ยอมให้คนอื่นเรียนบ้าง?

“จริงสิ ผู้อำนวยการบอกว่าเสี่ยวอี้ของบ้านผมเป็นเด็กที่ฉลาดที่สุดในรัศมีร้อยลี้ สามารถข้ามชั้นไปเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ได้เลย...”

ยังพูดไม่ทันจบ พี่สะใภ้ใหญ่ก็อดขัดไม่ได้ “หึ น้องสาม นายโม้อีกแล้ว คำโกหกแบบนี้ใครจะเชื่อ? แม่ แม่เชื่อไหม?”

ย่าเล่อไม่มีทางเชื่อ “ผีน่ะสิจะเชื่อ! แกไม่ไปใช่ไหม? ได้ งั้นฉันไปเอง”

เล่อกั๋วหรงมองแม่ของตัวเองด้วยสายตาเย็นชา ในใจเต็มไปด้วยความเศร้า “เล่อชุนเหมยเรียนหนังสือได้ แล้วทำไมเสี่ยวอี้ถึงเรียนไม่ได้?”

“เล่ออี้จะเอาไปเทียบกับชุนเหมยได้ยังไง? คนหนึ่งก็แค่หญ้าริมทาง อีกคนคือหงส์ฟ้า อย่าเพ้อฝัน คิดจะไปแย่งสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเองเลย” ย่าเล่อดื้อรั้นอย่างมาก “ถ้าแกยังเห็นฉันเป็นแม่ ก็ไปลาออกให้ฉันเดี๋ยวนี้”

เล่ออี้เงียบมาตลอด จู่ๆ ก็หันไปมองเล่อชุนเหมย “พี่สาวคนโต พี่ไม่มีอะไรจะพูดหน่อยเหรอ?”

พวกเธอเคยตกลงกันไว้แล้ว ว่าเล่อชุนเหมยจะช่วยพูดกับย่าเล่อ

“จะให้พูดอะไร?” เล่อชุนเหมยจำฝังใจเรื่องก่อนหน้านี้มานานแล้ว และคิดตกได้ว่า คนในบ้านเชื่อเธออยู่แล้ว งั้นเธอจะกลัวอะไร? “ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น ฉันฟังย่า”

ในบ้านหลังนี้ เธอคือคนที่อยู่สูงที่สุด แม้แต่ย่าเล่อก็ยังตามใจเธอ แล้วเล่ออี้จะเป็นตัวอะไร ถึงกล้ามาขู่เธอ

เมื่อเห็นอีกฝ่ายปัดความรับผิดชอบจนหมด แถมยังส่งสายตามายั่วยุ เล่ออี้ก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที อยากโดนจัดการใช่ไหม?

“ก็ได้ค่ะ พ่อ พรุ่งนี้พวกเราไปหาผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมของตำบลกัน ฉันมีคำถามอยากถามเขาสักสองสามข้อ”

เธอไม่เล่นตามเกมเดิมๆ เล่อกั๋วหรงชะงักไป “คำถามอะไร?”

ดวงตาดำขลับของเล่ออี้จ้องไปที่เล่อชุนเหมย ก่อนยิ้มบางๆ “นักเรียนหญิงอายุสิบสี่ปีที่กำลังเรียนอยู่ แอบคบแฟน โรงเรียนจะจัดการหรือไม่จัดการ?”

ประโยคนี้ราวกับระเบิดลูกใหญ่ที่ระเบิดกลางบ้าน ทุกคนตกตะลึงจนพูดไม่ออก ก่อนจะพร้อมใจกันหันไปมองเล่อชุนเหมย เพราะในบ้านมีนักเรียนหญิงอายุสิบสี่ปีอยู่เพียงคนเดียว

เธอแอบคบผู้ชายงั้นหรือ?

“ถ้าท้องขึ้นมา โรงเรียนจะรับผิดชอบไหม?”

อีกหนึ่งประโยคที่เหมือนฟ้าผ่าดังขึ้นในห้อง

คำพูดที่มีทั้งจริงและเท็จปะปนกัน ต่างหากที่ทำร้ายคนได้มากที่สุด

ทุกสายตาจึงพุ่งไปที่ท้องของเล่อชุนเหมยทันที แม้แต่ย่าเล่อก็เบิกตากว้าง หรือว่าจะเป็นเรื่องจริง? แย่แล้ว!

“แอบขโมยข้าว แป้ง น้ำมัน แล้วก็เงินในบ้านไปเลี้ยงผู้ชาย แบบนี้เรียกว่าอะไร? เรียกว่าลดคุณค่าตัวเอง!”

เล่ออี้จัดหนักสามประโยคติด เล่นเอาครอบครัวใหญ่ของตระกูลเล่อตั้งตัวไม่ทัน

โดยเฉพาะเล่อชุนเหมย สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ทนรับสายตาแปลกๆ ของทุกคนไม่ไหว เธอรีบเอามือกุมท้อง แล้วส่ายหน้าสุดแรง

เธอไม่เคยคิดเลยว่าการโต้กลับของเล่ออี้จะมาเร็ว ขนาดนี้ รุนแรงขนาดนี้ เด็ดขาดขนาดนี้ ยัยเด็กบ้า!

ภาพนั้นตกอยู่ในสายตาของทุกคน จึงยิ่งชวนให้คิดไปไกล

พี่สะใภ้ใหญ่ตอบสนองเร็วที่สุด รีบดึงลูกสาวมาไว้ด้านหลัง “แกพูดเหลวไหล! อายุแค่นี้ก็ไม่รู้จักเรียนรู้สิ่งดีๆ ใจอิจฉาริษยาหนักขนาดนี้ สมควรโดนตี! แม่ วันนี้ต้องสั่งสอนให้ดี ถ้ายังไม่อบรม ต่อไปเด็กคนนี้จะทำให้ทั้งบ้านเดือดร้อน!”

ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ ตอนนี้ต้องปกป้องลูกสาวก่อน

ส่วนความจริงนั้น ไม่สำคัญ ขอแค่กดเรื่องนี้ไว้ได้ก็พอ

สายตาของย่าเล่อจับจ้องมาที่ใบหน้าของเล่ออี้ แววตาเย็นเยียบ “ไปเอาไม้มา”

เล่อกั๋วหรงกับอู๋เสี่ยวชิงรีบเข้ามาขวางทันที “แม่ ถ้าแม่กล้าแตะเสี่ยวอี้แม้แต่นิ้วเดียว วันนี้ผมจะไปแจ้งเรื่องที่อำเภอ”

ย่าเล่อโกรธจนแทบระเบิด คนหนึ่งก็แล้ว อีกคนก็แล้ว ไม่มีใครยอมสงบ คิดจะล้มอำนาจเธอกันหมดหรือไง

“ไปสิ! ผู้ใหญ่ในบ้านอบรมเด็กในบ้านเป็นเรื่องถูกต้องตามธรรมเนียม ใครก็จับผิดไม่ได้”

พี่สะใภ้ใหญ่เพิ่งจะยื่นไม้ให้ย่าเล่อ เล่ออี้ก็ฉวยไปอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งออกไปที่ลานบ้าน

ไม่นานก็มีเสียงไก่แตกตื่นดังระงม

ทุกคนรีบวิ่งตามออกไป ก็เห็นไก่หลายตัวบินว่อนร้องลั่นลานบ้าน ส่วนเล่ออี้ถือไม้พุ่งเข้าใส่ไก่ตัวหนึ่ง ฟาดลงอย่างแรงและแม่นยำ โดนจุดสำคัญของมันพอดี ไก่ล้มลงทันทีและสิ้นใจในพริบตา

เล่ออี้ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม มองคนในตระกูลเล่อด้วยสีหน้าแบบเดียวกับตอนทุบหม้อ มีทั้งความสะใจสามส่วน ความเย็นชาสามส่วน และความไม่หวาดหวั่นอีกสี่ส่วน

คนในตระกูลเล่อรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ต่างถอยหลังโดยไม่รู้ตัวหลายก้าว

ร่างของย่าเล่อสั่นไม่หยุด ราวกับเป็นอัมพาตครึ่งซีก เด็กคนนี้โหดเกินไป จิตใจเย็นชาเหลือเกิน

เล่ออี้ยิ้มบางๆ “ย่า วางใจเถอะค่ะ ฉันไม่ไปเรียนแล้ว อยู่บ้านฆ่าไก่เล่นก็สนุกดีเหมือนกัน”

คนในตระกูลเล่อ “...”

ฆ่าไก่เล่นงั้นเหรอ? ไปไกลๆ เลย!

ไก่ในบ้านเป็นทรัพย์สินที่มีค่าที่สุด ค่าใช้จ่ายของทั้งครอบครัวล้วนพึ่งพาไก่ไม่กี่ตัวนี้ แล้วเธอยังจะฆ่าเล่นอีก ใจกล้าจริงๆ

ใครจะกล้าปล่อยให้เธออยู่บ้านอีก?