เรื่องย่อ โจวซือเถียนทะลุมิติเข้าไปอยู่ในร่างตัวประกอบหญิงในนิยายยุคสมัยเรื่องหนึ่ง ที่มีชื่อและแซ่เดียวกับเธอ เธอกลายเป็นน้องสาวฝาแฝดของนางเอก เพราะพ่อแม่สงสารที่นางเอกสุขภาพอ่อนแอ จึงส่งเธอที่ยังไม่พ้นเดือน ไปเลี้ยงไว้ในชนบท เด็กน้อยผู้น่าสงสารที่พ่อไม่รัก แม่ไม่เอ็นดู ปู่ย่าก็ไม่ใส่ใจ ต้องทนทุกข์ลำบากอยู่ในชนบทมาตลอด กระทั่งภายหลังถูกพากลับเข้าเมือง ก็ยังถูกนางเอกขับเน้นจนดูไร้ค่าไปเสียทุกอย่าง ตอนที่โจวซือเถียนลืมตาขึ้นมา เป็นช่วงที่เธอเพิ่งถูกผลักตกลงจากไหล่เขาพอดี พร้อมกับได้รับระบบเก็บรวบรวมอารมณ์มาระบบหนึ่ง โจวซือเถียนหันกลับมารีดผลประโยชน์จากระบบอย่างไม่ปรานี ของขวัญสำหรับผู้เล่นใหม่? ทั้งเงินและคูปอง? เด็กเท่านั้นแหละที่ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง โจวซือเถียนประกาศชัดว่า เธอเอาหมด! เจ้าของร่างเดิมอดทนทำงานหนัก อุทิศตนเพื่อครอบครัวโดยไม่บ่นสักคำ แต่เธอไม่ใช่แบบนั้น บทตัวประกอบที่รอวันเป็นปุ๋ยให้คนอื่น ใครอยากเป็นก็เป็นไป เธอขอคว่ำโต๊ะไม่เล่นตามบทแล้ว! โจวซือเถียนพับแขนเสื้อขึ้น แล้วจัดการคนที่เคยรังแกเจ้าของร่างเดิมทีละคน ค่าคะแนนอารมณ์พุ่งสูงขึ้นไม่หยุด จนระบบตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าตัวเธอ ค่าคะแนนอารมณ์ 1 แต้ม แลกซาลาเปาไส้เนื้อได้ 1 ลูก 7 แต้ม แลกหมูสามชั้นพะโล้ 1 จาน ยังมีไก่อบ เป็ดย่าง ห่านย่าง... โจวซือเถียนยิ้มทันที กินซาลาเปาไส้เนื้อ จิบน้ำตาลทรายแดง แล้วมองค่าคะแนนอารมณ์ที่ผู้คนมากมายช่วยกันมอบให้บนหน้าจอระบบ ยังคิดว่าเธอเป็นเด็กน้อยน่าสงสารที่ใครจะรังแกก็ได้อยู่หรือ? มาหนึ่งคนจัดการหนึ่งคน มาสองคนจัดการเป็นคู่! ระบบนับค่าคะแนนอารมณ์ของตัวเองอย่างมีความสุข ก่อนเอ่ยชมโจวซือเถียนว่า “สมแล้วที่เป็นโฮสต์ของฉัน เก่งจริง ๆ!” ป้ายกำกับ: ยุคสมัย, ตัวประกอบหญิง, ระบบ, ทะลุมิติเข้านิยาย, นิยายยุค 70, เบาสมอง
เรื่องย่อ โจวซือเถียนทะลุมิติเข้าไปอยู่ในร่างตัวประกอบหญิงในนิยายยุคสมัยเรื่องหนึ่ง ที่มีชื่อและแซ่เดียวกับเธอ เธอกลายเป็นน้องสาวฝาแฝดของนางเอก เพราะพ่อแม่สงสารที่นางเอกสุขภาพอ่อนแอ จึงส่งเธอที่ยังไม่พ้นเดือน ไปเลี้ยงไว้ในชนบท เด็กน้อยผู้น่าสงสารที่พ่อไม่รัก แม่ไม่เอ็นดู ปู่ย่าก็ไม่ใส่ใจ ต้องทนทุกข์ลำบากอยู่ในชนบทมาตลอด กระทั่งภายหลังถูกพากลับเข้าเมือง ก็ยังถูกนางเอกขับเน้นจนดูไร้ค่าไปเสียทุกอย่าง ตอนที่โจวซือเถียนลืมตาขึ้นมา เป็นช่วงที่เธอเพิ่งถูกผลักตกลงจากไหล่เขาพอดี พร้อมกับได้รับระบบเก็บรวบรวมอารมณ์มาระบบหนึ่ง โจวซือเถียนหันกลับมารีดผลประโยชน์จากระบบอย่างไม่ปรานี ของขวัญสำหรับผู้เล่นใหม่? ทั้งเงินและคูปอง? เด็กเท่านั้นแหละที่ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง โจวซือเถียนประกาศชัดว่า เธอเอาหมด! เจ้าของร่างเดิมอดทนทำงานหนัก อุทิศตนเพื่อครอบครัวโดยไม่บ่นสักคำ แต่เธอไม่ใช่แบบนั้น บทตัวประกอบที่รอวันเป็นปุ๋ยให้คนอื่น ใครอยากเป็นก็เป็นไป เธอขอคว่ำโต๊ะไม่เล่นตามบทแล้ว! โจวซือเถียนพับแขนเสื้อขึ้น แล้วจัดการคนที่เคยรังแกเจ้าของร่างเดิมทีละคน ค่าคะแนนอารมณ์พุ่งสูงขึ้นไม่หยุด จนระบบตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าตัวเธอ ค่าคะแนนอารมณ์ 1 แต้ม แลกซาลาเปาไส้เนื้อได้ 1 ลูก 7 แต้ม แลกหมูสามชั้นพะโล้ 1 จาน ยังมีไก่อบ เป็ดย่าง ห่านย่าง... โจวซือเถียนยิ้มทันที กินซาลาเปาไส้เนื้อ จิบน้ำตาลทรายแดง แล้วมองค่าคะแนนอารมณ์ที่ผู้คนมากมายช่วยกันมอบให้บนหน้าจอระบบ ยังคิดว่าเธอเป็นเด็กน้อยน่าสงสารที่ใครจะรังแกก็ได้อยู่หรือ? มาหนึ่งคนจัดการหนึ่งคน มาสองคนจัดการเป็นคู่! ระบบนับค่าคะแนนอารมณ์ของตัวเองอย่างมีความสุข ก่อนเอ่ยชมโจวซือเถียนว่า “สมแล้วที่เป็นโฮสต์ของฉัน เก่งจริง ๆ!” ป้ายกำกับ: ยุคสมัย, ตัวประกอบหญิง, ระบบ, ทะลุมิติเข้านิยาย, นิยายยุค 70, เบาสมอง
Sansi_Qi (KIDCAT) ✓ดูผลงานอื่นของผู้เขียน →ยังไม่มีรีวิว — มาเป็นคนแรก
